Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Transfusións desfavorables

Investigadores estadounidenses pon en dúbida a eficacia das transfusións de sangue nalgúns pacientes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 19deOutubrode2007

Aínda que as transfusións de sangue poden salvar vidas, o almacenamento do sangue pode ter «efectos negativos sobre a distribución de osíxeno por parte dos glóbulos vermellos», explican os autores nos estudos publicados. A clave está no óxido nítrico, compoñente gaseoso do sangue, cuxa función é a de dilatar os vasos sanguíneos para permitir que o osíxeno dos hematíes ou glóbulos vermellos transfírase aos diferentes tecidos.

Dos dous estudos, realizados na Universidade de Duke (EE.UU.), despréndese que os niveis de óxido nítrico diminúen de forma dramática no tres primeiras horas da extracción, (o 70% de diminución ás 24 horas en modelo animal). Un dos equipos, liderado por Timothy McMahon, analizou a composición química de sangue doado de forma regular.

Óxido nítrico

Sen óxido nítrico os vasos capilares non se dilatan, os glóbulos vermellos acumúlanse nas arterias e os tecidos non reciben osíxeno, explica Jonathan Stamler, especialista en medicamento cardiopulmonar e director do segundo estudo, nun dos artigos publicados. Ademais, ao longo dos días despois da extracción, os hematíes endurécense (o gas proporciónalles flexibilidade) e o seu paso polos capilares faise dificultoso, o que pode provocar obstrución dos vasos sanguíneos. Esta situación carrexa problemas cardiovasculares, como infarto ou ictus, e pode mesmo provocar a morte.

Os niveis de óxido nítrico diminúen de forma dramática no tres primeiras horas da extracción

O sangue almacénase durante 42 días e, se neste período non se utiliza, destrúese. Nun intento de buscar a solución, o equipo liderado por Stamler inxectou o gas en sangue de cans. Os resultados foron esperanzadores, xa que se restaurou a actividade vasodilatadora e mellorouse o fluxo sanguíneo cara aos tecidos. A pesar de que todo indica que engadir óxido nítrico no sangue evitaría os efectos indeseados da transfusión, os científicos están de acordo que fan falta estudos clínicos para poder trasladalos aos humanos.

Entre transfusións

Os compoñentes sanguíneos que se introducen no torrente circulatorio da persoa transfundida poden ser plasma fresco, concentrado de hematíes e concentrado de plaquetas. Os glóbulos vermellos, denominados tamén eritrocitos ou hematíes, son as células sanguíneas cuxa función principal é a de transportar osíxeno aos tecidos. O 33% desta célula anucleada constitúeo unha proteína chamada hemoglobina. A concentración normal de eritrocitos é de 4,8 e 5,5 millóns por milímetro cúbico, en mulleres e homes, respectivamente.

O plasma, que en condicións normais representa máis da metade do volume do sangue, é o líquido no cal se atopan, en suspensión, as células sanguíneas e os diferentes factores de coagulación, entre outras. O equilibrio na súa composición é fundamental para o bo mantemento da saúde e, á vez, determinadas patoloxías varían a súa composición. O 90% do seu volume é auga e o resto solutos disoltos repartidos como proteínas plasmáticas (albúminas, globulinas e fibrinógeno), metabolitos orgánicos, sustancias de refugallo e salgues inorgánicas.

As plaquetas ou trombocitos non son células senón fragmentos celulares que se atopan en cantidades que oscilan entre 150.000 e 400.000 por milímetro cúbico, cuxa función é contribuír no proceso de coagulación sanguínea. Este compoñente utilízase, basicamente, en pacientes con tratamentos de quimioterapia ou aos que se lles realizou transplante de medula ósea, así como en cirurxía maior. Formadas na medula ósea, as plaquetas libéranse, en condicións normais, un 80% á circulación sanguínea e o resto no bazo.

AFÉRESE

Img sangre1
A aférese é unha modalidade de doazón de sangue na que separan, nun mesmo proceso e xusto no momento da extracción, plaquetas, plasma ou ambos os compoñentes, retornando ao doante, pola mesma vía de acceso e mediante un circuíto pechado, o resto do sangue, fundamentalmente glóbulos vermellos. A diferenza cunha doazón convencional estriba en que o produto final é suficiente para unha transfusión, ao contrario do que sucede nunha doazón de sangue completo, na que son necesarias ata seis doazóns de doantes diferentes para conseguir unha dose terapéutica.

No caso de extraer só plaquetas, o proceso denomínase plaquetoféresis; se é plasma, plasmaféresis. A aférese pode realizarse con maior frecuencia que unha doazón normal xa que os compoñentes recupéranse en menos dunha semana. A única recomendación especial, á parte das establecidas nas doazóns convencionais, é non tomar nin aspirina nin analxésicos unha semana antes. O proceso adoita durar entre unha hora ou hora e media aproximadamente, e o doante tolérao sen problemas.

A plasmaféresis, ademais, converteuse nunha opción terapéutica relativamente simple para enfermidades autoinmunes como a miastenia grave ou a púrpura trombótica trombocitopénica (trastorno que provoca a formación de coágulos en vasos sanguíneos de todo o corpo), entre outras. No caso da miastenia, onde se producen uns anticorpos anómalos (AChR) responsables da debilidade muscular, a plasmaféresis, ou recambio de plasma, permite eliminalos do torrente circulatorio. Posteriormente se substituye o plasma do enfermo que contén os anticorpos por albúmina ou plasma de individuos sans.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións