Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Transplante de medula ósea

Os irmáns do enfermo reúnen as mellores condicións paira ser doantes

A única esperanza posible paira curar algunhas enfermidades do sangue (leucemia, aplasia medular ou mieloma) é un transplante de medula ósea, agora máis coñecido como transplante de proxenitores hematopoyéticos. En 2002, segundo a Organización Nacional de Transplantes, levaron a cabo 1.983 operacións deste tipo en España. Só un 30% dos pacientes conta cun familiar compatible paira ser doante. O resto depende dos 49.000 doantes voluntarios inscritos no país e dos 8,5 millóns rexistrados no mundo.

Fonte das células nai

A medula ósea é o lugar onde se produce o sangue. É un tecido esponjoso que se acha nas cavidades dos ósos e onde nacen as denominadas células nai ou proxenitores hematopoyéticos, a partir dos cales se xeran as células do sangue.

Até hai uns anos, segundo explica a doutora Pili Olaizola, coordinadora de transplantes do hospital Aránzazu, no País Vasco, críase que a única fonte de células nai era a medula ósea. Hai algún tempo, con todo, descubriuse que as células nai tamén se achan no sangue periférico (sangue que circula polo corpo) e no sangue do cordón umbilical. Por esa razón, deixouse de empregar o termo transplante de medula ósea paira utilizar o de transplante de proxenitores hematopoyéticos.

Un transplante hematopoyético é necesario paira a curación de determinadas enfermidades do sangue. As leucemias agudas (un tipo de cancro), a leucemia mieloide crónica, a anemia aplásica (desaparición das células nai da medula ósea) e algunhas enfermidades congénitas requiren este tratamento. Ao longo dos anos o uso do transplante estendeuse a outras enfermidades como os linfomas (tumores dos ganglios linfáticos), a enfermidade de Hodgkin (variedade de cancro do sistema linfático), o mieloma múltiple (cancro que afecta as células plasmáticas) e certos tumores sólidos, segundo explican desde a Fundació Internacional Josep Carreiras, experta neste ámbito.

Hai dúas clases de transplante hematopoyético de acordo co tipo de doante. Segundo explica un especialista do hospital Gregorio Marañón de Madrid, o autólogo ou autogénico é una especie de autrotrasplante, pois as células nai proceden do mesmo paciente, mentres que no alogénico as células nai proceden doutro suxeito, polo xeral un irmán ou una persoa xeneticamente distinta ao receptor. Ambos os tratamentos, di este especialista, levan perigo de morte, pero o risco é moito maior -entre un 20% e un 25%-, nos alogénicos que nos autogénicos, onde o risco sitúase nun 10%. “Por iso os transplantes resérvanse paira cando fallan todas as opcións posibles. Pero cando o resultado é positivo hai moitas menos posibilidades de recaer co alogénico”, afirma o especialista.

As estatísticas dispoñibles na Organización Nacional de Transplantes, organismo técnico do Ministerio de Sanidade e Consumo, indican que en 2002 levaron a cabo 1.983 transplantes hematopoyéticos en España. Desa cantidade 1.446 foron autólogos e 537 alógenos, 421 destes últimos eles fixéronse con doantes familiares e outros 116 con descoñecidos.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 4]
  • Ir á páxina seguinte: Cambio de método »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións