Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Trastorno bipolar

Ao redor dun 2% da poboación sofre esta enfermidade crónica, de orixe xenética e que adoita aparecer durante a adolescencia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 25deAbrilde2005

Todas as persoas pasan por diferentes estados de ánimo ao longo da vida sen ter que alarmarse por iso, pero no caso dos enfermos bipolares eses cambios do seu ton vital poden levarlles a situacións extremas como regalar todas as súas propiedades sen ningún control ou suicidarse. A enfermidade bipolar, tamén coñecida como maníaco-depresiva, consiste nunha alteración dos mecanismos que regulan o estado de ánimo, que provoca nos enfermo episodios de euforia, ánimo excesivo, hiperactividade, trastornos do soño e do apetito, ademais de fases de forte depresión que poden prolongarse durante varios meses. Durante estes períodos o enfermo pode sufrir ademais delirios e alucinacións que fagan necesario a súa hospitalización paira evitar males maiores. Aínda que non ten cura, una medicación controlada permite levar una vida normal a unha alta porcentaxe dos pacientes.

Síntomas de cada fase

No noso cerebro existe o denominado “sistema lïmbico” cuxo labor é regular o estado de ánimo a través de una especie de ‘regulador’. A función deste sistema resulta similar á dun termostato doméstico que adapta a temperatura do sistema de calefacción aos cambios ambientais dunha vivenda e mantena estable. En xeral, o estado de ánimo das persoas tende a ser regular e dependente dos factores ambientais externos, pero cando una persoa padece un trastorno bipolar, o seu ‘animostato’ non funciona correctamente e o seu humor pasa a ser inestable e moi variable, ás veces causado por un factor externo e outras sen ningunha causa aparente. Isto provoca que o paciente alterne ao longo da súa vida episodios depresivos, fases asintomáticas, coñecidas como eutimia, e episodios de euforia, que poden levarlle a situacións extremas de perda de control dos seus actos.

A fase de ‘teima’ provoca episodios de euforia ou ánimo excesivo. Os enfermos experimentan durante este período algúns dos seguintes síntomas: irritabilidad, hiperactividade, diminución da necesidade de durmir, locuacidad, aumento da sociabilidad, ideas de grandeza, aumento do impulso sexual, aceleración do pensamento, gastos excesivos e inapropiados, conduta desordenada, plans irrealizables, ideas delirantes ou alucinacións.

Os síntomas da fase depresiva adoitan coincidir cos que coñecemos dunha depresión normal: apatía, falta de ilusión, sensación de tristeza ou baleiro, baixa autoestima, dificultade paira realizar as tarefas habituais, enlentecimiento, falta de concentración, desexo de morrer, molestias físicas, ansiedade, insomnio ou exceso de soño, perda ou exceso de apetito, inhibición social, ideas de culpa ou ruína.

A causa do trastorno bipolar é xenética, pero os factores externos poden acelerar a súa aparición, segundo explica Eduard Vieta, psiquiatra e coordinador do Programa de Trastorno Bipolar do Hospital Clínico Universitario de Barcelona. “A causa principal é xenética, pero do mesmo xeito que ocorre con outras enfermidades como a diabetes, unhas persoas son máis vulnerables que outras á aparición do trastorno bipolar. Un dos factores que máis inflúe neste trastorno é a tensión, pero non o que entendemos habitualmente por tensión, porque aquí o que estresa son os cambios que non permiten una adaptación da persoa”.

O consumo de drogas tamén é outro factor que pode desencadear antes a enfermidade, tal e como sinala Ana González Pinto, xefe clínico de Psiquiatría do Hospital Santiago de Vitoria. “Os factores externos aceleran a aparición de moitas enfermidades psiquiátricas. No trastorno bipolar o consumo de drogas pode ser moi perigoso porque adianta a aparición do primeiro episodio, e a idade na que isto ocorre é moi importante paira o paciente”, explica a doutora. O primeiro episodio do trastorno bipolar adoita aparecer durante a adolescencia, aínda que tamén pode darse en nenos ou non presentarse (ou máis ben detectarse) até a idade adulta, que é cando chega ao seu máximo auxe. A idade máis común é ao redor dos 18 anos, de aí a importancia de conseguir atrasar a súa aparición paira evitar que o paciente non termine os estudos ou non poida incorporarse ao mercado laboral.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións