Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Trastornos hemorrágicos en mulleres, un problema infradiagnosticado

Preto dunha cuarta parte das mulleres con menstruaciones abundantes sofre unha desorde no seu organismo

Debido a que a hemorraxia do tracto reprodutivo é algo natural durante a menstruación e o parto, algunhas das mulleres que sofren sangrado excesivo durante e despois do seu ciclo menstrual (menorragia) poden padecer enfermidades subxacentes. Cando o sangue dunha muller non coagula de forma correcta, o síntoma máis evidente son os ciclos fortes de menstruación. Esta debería ser o primeiro sinal. Este artigo describe cales deben ser os signos que as mulleres con regras abundantes deben ter en conta e que enfermidades poden estar asociadas a este trastorno.

Preto do 1% da poboación sofre dalgún trastorno hemorrágico, pero a cifra é só unha estimación, xa que moitas mulleres descoñecen que poderían telo. Poderían alcanzar o 25%, segundo investigadores do Duke University Medical Center (EE.UU.), que forman parte dun consorcio internacional que abordou todas as cuestións relacionadas co diagnóstico e o tratamento das hemorraxias do tracto reprodutivo en mulleres. Os expertos comezaron por definir os síntomas principais que sinalan a presenza dun trastorno deste tipo que complementaron con recomendacións estratéxicas para obstetras e xinecólogos, tal e como publica a American Journal of Obstetrics and Gynecology.

Médicos e afectadas por menorragias: atentos aos sinais

Os investigadores remarcan que as novas guías non son só para médicos. As mulleres que sofren menorragias deberían tamén estar atentas a non padecer ningunha dos sinais descritos. Andra James, obstetra do Duke University Medical Center e coautora do traballo, explica que cando o sangue dunha muller non pode coagular de forma correcta, o síntoma máis evidente son os ciclos abundantes de menstruación. Con todo, ante estes sinais, a maioría das mulleres non se preocupan debido a que “é normal na familia”, cando o que sucede é que os seus familiares xa tiñan un problema ao que non lle puxeron nome.

Hematomas na pel sen sufrir golpes ou excesiva hemorraxia tras unha extracción dental deben pór sobre aviso

En estudos anteriores, as mulleres sometidas a unha terapia para tratar un trastorno hemorrágico tardaran 16 anos de media en ser diagnosticadas. En casos extremos, James asegura que esta falta de diagnóstico podería levar a estas mulleres a sufrir problemas moi graves, mesmo a morrer durante a menstruación, o nacemento dos seus fillos ou en procedementos cirúrxicos. Por iso, recoméndase ás afectadas que acudan ao médico.

Os autores tamén asocian a falta de diagnóstico e tratamento destas doenzas a que moitos profesionais as relacionan con problemas hormonais e fibromas uterinos, tumores non cancerosos moi comúns entre as mulleres en idade fértil, e cuxo principal síntoma é o exceso de hemorraxia durante a menstruación.

O trastorno hemorrágico máis común: enfermidade de von Willebrand

O trastorno hemorrágico máis común é a enfermidade de von Willebrand. A prevalencia de menorragia en mulleres con von Willebrand atópase entre o 74% e o 92%. Por este motivo, os investigadores centráronse nela para establecer os criterios de diagnóstico, que inclúen a presenza de historia familiar con hemorraxia e exames que confirmen a carencia dunha proteína -o factor Willebrand- esencial para o proceso de coagulación. Sen este exame, os expertos advirten de que tanto mulleres como profesionais deben estar atentos a unha serie de síntomas que avisarían da presenza da enfermidade.

A miúdo, en moitas afectadas, os síntomas son tan leves que nunca chegan a saber que a padecen. Aínda que a maioría das mulleres que sofren menorragia non teñen un trastorno hemorrágico, os investigadores identificaron máis de 12 sinais que deberían suxerir, polo menos, a necesidade dunha avaliación máis concreta. Entre os síntomas inclúense menorragia desde a puberdade e historia familiar con trastorno hemorrágico e, ademais, algún dos seguintes signos que, a miúdo, aparecen de maneira conxunta:

    Hematomas ou negróns na pel que aparecen sen golpearse.

  • Sangrado en feridas pequenas durante máis de cinco minutos.
  • Sangrado excesivo ou prolongado tras unha extracción dental ou inesperado durante unha intervención cirúrxica.
  • Hemorraxia con necesidade de transfusión de sangue.
  • Hemorraxia posparto (sobre todo pasadas 24 horas despois do nacemento).

Os investigadores chegaron á conclusión de que é necesario levar a cabo un exame hematológico do número de plaquetas da paciente, así como o exame que valore a presenza do factor Willebrand, esenciais para confirmar o diagnóstico.

Tratamento da enfermidade de von Willebrand

Tras o diagnóstico chega o tratamento, que non debe supor grandes cambios no estilo de vida dos pacientes. En primeiro lugar, deben evitarse os traumatismos (golpes) innecesarios. Se aínda así prodúcese unha hemorraxia, por norma xeral basta con aplicar presión sobre a área afectada. No caso das mulleres, durante a menstruación é probable que deban levar compresas extra e, mesmo, unha muda de roupa encima por se se producen situacións embarazosas. Ás veces, se recetan pílulas anticonceptivas para controlar as perdas excesivas.

Se estas medidas non bastan para controlar os problemas de coagulación, poden ser necesarios tratamentos adicionais, como fármacos para aumentar os niveis do factor de von Willebrand, que reducirán a tendencia ao sangrado. Tamén se utilizan outros medicamentos para diminuír o sangrado en afectados que teñan que someterse a algunha intervención cirúrxica ou outro procedemento invasivo.

Coagulación do sangue deficiente

A enfermidade de von Willebrand é un conxunto de trastornos hemorrágicos hereditarios causados por unha anomalía, xa sexa na cantidade como na estrutura do factor de von Willebrand. Iso tradúcese nunha alteración na función das plaquetas, en concreto, á súa adhesión ás partes danadas dos vasos sanguíneos, necesaria para a hemostasia (mecanismo básico para deter as hemorraxias). Por tanto, os pacientes teñen unha tendencia excesiva ao sangrado.

Nas formas leves, as primeiras manifestacións danse tras circunstancias como intervencións cirúrxicas ou extraccións dentais. Nas formas máis graves maniféstase como sangrado espontáneo que pode ser nasal, en encías, pel (con aparición de hematomas ou manchas hemorrágicas), en feridas ou sangrado menstrual anormal.

A afectación é a de maior prevalencia dentro dos diversos trastornos hemorrágicos congénitos. Preséntase en polo menos un de cada 1.000 individuos e dáse en igual proporción tanto en homes como en mulleres (a diferenza da hemofilia, eminentemente masculina). Non só unha anomalía congénita no factor de von Willebrand determina a presenza da enfermidade. O grupo sanguíneo ABO, as hormonas (sobre todo no embarazo), o exercicio e a tensión determinan a produción desta proteína no organismo.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións