Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tratamento con pastillas para a leucemia

Os comprimidos que tratan a leucemia mieloide crónica non curan por completo a enfermidade, pero melloran moito a calidade de vida e a supervivencia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 02deDecembrode2011

O tratamento da leucemia mieloide crónica experimentou un xiro de 180 graos nos últimos anos, grazas ao desenvolvemento de pílulas que permiten frear este cancro do sangue de maneira máis cómoda e que aumentaron de forma notable a esperanza de vida das persoas que o padecen. O 85% dos pacientes tratados cunha destas cápsulas, imatinib, seguen vivos despois de oito anos, o máximo seguimento que se realizou cunha destas pastillas. No entanto, na actualidade, desenvolvéronse outras de segunda xeración que parecen ter mesmo mellores resultados.

Img pastillas art
Imaxe: Martin Henkelmann

A leucemia mieloide crónica (LMC), que supón o 15% de todos os casos de leucemias, pódese tratar con comprimidos que se administran unha ou dúas veces ao día, segundo o seu posología, e con resultados de supervivencia moi bos. Esta opción terapéutica actual nada ten que ver coa do pasado. Antes, o tratamento baseábase nunha quimioterapia suave de hidroxiurea ou na administración de interferón subcutáneo, con numerosos efectos secundarios e que só alongaba un pouco a supervivencia dos pacientes.

“Non se evitaba que esta enfermidade crónica transformásese en aguda e que o paciente morrese. O único que podía impedilo era o transplante de medula ósea, que se aplicaba en pacientes novos e que tiña unha taxa de mortalidade respectable”, lembra Francisco Cervantes, médico consultor sénior do Servizo de Hematología do Hospital Clínic, de Barcelona, e presidente do comité científico da LIII Reunión Nacional da Sociedade Española de Hematología e Hemoterapia (SEHH) e do XXVIII Congreso Nacional da Sociedade Española de Trombosis e Hemostasia (SETH), que se celebraron recentemente.

Imatinib, a primeira pastilla contra a leucemia

Co tratamento en comprimidos, os pacientes con leucemia poden levar unha vida normal, aínda que con algún efecto secundario

O contexto actual da terapia da leucemia, unha enfermidade temida, cambiou de forma importante. A aprobación en España de imatinib (Glivec ®), o primeiro dos fármacos orais desenvolvidos, “supuxo unha auténtica revolución”, a xuízo de Cervantes. Na actualidade, disponse dun seguimento con este fármaco de once anos en primeira liña (é dicir, como primeiro tratamento que se administra aos pacientes con LMC) e de trece anos como terapia de segunda liña.

“A pesar de que este medicamento non cura a enfermidade, ten un efecto moi intenso, que reduce moito o número de células leucémicas na maioría de pacientes, de forma que temos que utilizar métodos moi sofisticados para detectalas. A estes pacientes queda unha enfermidade mínima residual e teñen que seguir cos comprimidos, porque se os deixan, a leucemia rebrota. Se os toman poden facer vida normal e, despois dos anos que levamos de seguimento, podemos dicir que moi poucos faleceron por causa da enfermidade. O fármaco ten un efecto mantido ao longo do tempo”, explica Cervantes.

No entanto, unha terceira parte dos pacientes que reciben imatinib padecen certos efectos secundarios, como retención de líquidos (edema ao redor das pálpebras e ollos inchados), cambras musculares, diarreas e a posibilidade de que algunha persoa sexa alérxica a el, aínda que de cando en cando sofren unha afectación dos seus órganos. Por iso, desenvolvéronse outras sustancias, nilotinib e dasatinib, da mesma familia (inhibidores da tirosincinasa) pero de segunda xeración, con menos efectos indesexables e que tamén parecen obter mellores resultados de supervivencia.

Medicamentos de segunda xeración

Os novos fármacos para a leucemia, nilotinib e dasatinib, están por agora en segunda liña, é dicir, adminístranse como segunda opción terapéutica, cando fallou imatinib. Grazas a eles, pódese rescatar á metade dos pacientes que non responden ao primeiro medicamento ou que non o poden tomar máis polos seus efectos secundarios, segundo informa Cervantes.

A principal vantaxe destas pastillas de segunda xeración é que teñen menos efectos secundarios e que son diferentes entre eles, algo que permite escoller o medicamento mellor tolerado por cada paciente. En canto á superioridade de dasatinib e nilotinib, por agora, é discreta e a comunidade médica analiza, con outros estudos, se serían convenientes como primeira opción.

MAIOR SUPERVIVENCIA

Cal é en realidade o éxito destes medicamentos orais para a leucemia mieloide crónica? Sen dúbida, o desiderátum de todos os pacientes con algún tumor, xa sexa sólidos ou do sangue, é ter unha maior supervivencia. Ata a aprobación dos novos comprimidos, ao cabo de cinco anos faleceran a metade dos pacientes, que se substituían por outros pacientes diagnosticados, polo que a proporción de casos de LMC na poboación mantíñase constante. Agora, en cambio, o éxito dos novos fármacos fará que aumente a prevalencia (proporción de casos que hai nunha poboación determinada) porque os pacientes sobreviven máis tempo, explica o especialista Francisco Cervantes.

Segundo datos achegados por este especialista, relativos ao máximo seguimento dispoñible ata agora con este medicamento, o 85% dos pacientes tratados con imatinib están vivos ao oito anos e moi poucos falecen debido á patoloxía en si, xa que só entre un 7% e un 8% dos casos de leucemia mieloide crónica transfórmanse en aguda e provocan a morte dos afectados; o 93% morren por outras causas, como outro cancro, un infarto ou un accidente.

Estes resultados exitosos non son aínda hoxe extrapolables a outros tipos de leucemias. “Estas sustancias bloquean un marcador molecular moi específico da LMC, que teñen máis do 95% dos pacientes. Noutras non achamos un aspecto tan característico, salvo na forma aguda promielocítica. Oxalá atopemos outros para o resto delas”, expresa Cervantes.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións