Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tricotilomanía ou arrincarse o pelo

A tensión e a ansiedade favorecen a obsesión por arrincarse o cabelo

A tricotilomanía ou o trastorno de arrincarse o pelo afecta a case catro de cada cen persoas e, aínda que non é una enfermidade moi común, as súas consecuencias poden derivar en trastornos psicolóxicos importantes que deben controlarse a tempo. Os máis prexudicados son sempre as mulleres e os nenos, ben sexa por presentar cadros de tensións asociadas con cambios hormonais ou como resposta á presión de pais e profesores. Se a inxesta do cabelo convértese nun costume, as consecuencias complícanse, con riscos paira o aparello dixestivo.

Causas

A tricotilomanía non está considerada una enfermidade moi común. Son poucos os casos que se coñecen, aínda que pode chegar a afectar a case catro de cada cen acodes. Quen a padecen experimentan una necesidade case obsesiva de arrincarse o pelo e advirten os expertos que, si non se controla a tempo, pode converterse nunha enfermidade moi duradeira. A parte máis afectada adoita ser a cabeza, sobre todo no caso dos nenos, aínda que tamén é frecuente que os pacientes se empeñen en depilar coas súas propias mans as cellas, as pestanas, as axilas ou a pube.

Segundo explica o xefe de Psiquiatría do Hospital Universitario Ramón e Cajal, Jerónimo Sáiz, “nun 10% dos casos, a tricotilomanía está relacionada cun Trastorno Obsesivo Compulsivo (TOC )”, e é que os enfermos chegan a arrincarse o pelo de maneira case irracional. “O que obriga a facelo é un impulso irresistible, e iso angustia”, matiza.

Existe a posibilidade de que a tricotilomanía maniféstese de maneira illada e individual respecto doutros trastornos, aínda que é moi frecuente que se relacione con sintomatología obsesiva e cadros de ansiedade. Tamén se pode atopar a súa orixe en factores xenéticos -pacientes con familiares enfermos-, temperamentales -dificultade de regulación da conduta- ou desencadenamentos -situacións de tensións-.

Actividades sedentarias como ver a televisión, ler, escribir, falar por teléfono ou o momento antes de ir durmir son situacións que favorecen o desenvolvemento da enfermidade, posto que o paciente enfróntase a intres baleiros nos que “non hai nada que facer”.

A Sociedade Española de Dermatoloxía e Psiquiatría subliña, pola súa banda, a asociación “manifesta” entre a tensión emocional e a enfermidade física, derivada de hábitos compulsivos que alivian a tensión a través da manipulación do cabelo. “Os afectados quedan atrapados en pensamentos que non poden controlar e ven obrigados a repetir certos comportamentos como o único medio de aliviar a súa tensión interna”, sinalan desde a Sociedade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións