Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un cirurxián da Clínica Ruber pide un exame deontolóxico ao Comité de Ética paira realizar un transplante de rostro

A Sociedade Española de Cirurxía Oral e Maxilofacial non considera adecuada esta intervención "no momento actual"

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 04deMarzode2004

O cirurxián plástico reconstructivo da Clínica Ruber (Madrid) Francisco Gómez Bravo proponse levar a cabo en España, leste mesmo ano, o primeiro transplante de rostro procedente dun doante falecido, intervención que acaba de ser proscrita en Francia polo Comité Consultivo Nacional de Ética.

Gómez Bravo regresou recentemente de Estados Unidos tras desenvolver a súa actividade no Instituto de Cirurxía Plástica Reprodutiva do centro médico da Universidade de Nova York.

Como primeiro paso, este especialista remitiu onte una carta ao Comité Asesor de Ética da Fundación Española paira a Ciencia e a Tecnoloxía (FECYT) solicitando o seu pronunciamiento sobre as posibles implicacións éticas e sociais da realización de devandito procedemento.

Na súa misiva, o doutor Gómez Bravo afirma que, a pesar dos recentes avances en Microcirugía Reconstructiva aplicados á Cirurxía Plástica Facial, existe aínda una considerable limitación nos resultados que se poden obter coas técnicas actuais de Autotrasplante de Tecidos, especialmente en pacientes desfigurados por grandes queimaduras.

Segundo Gómez Bravo, una vez dispóñase dun ditame favorable, trataríase de buscar a un receptor disposto e adecuado paira a intervención, co obxectivo de realizar a operación “antes de final de ano”. Ao seu xuízo, una operación deste tipo “sería moi beneficiosa en pacientes graves, especialmente en grandes queimados, e o problema deontolóxico só pode provir do feito de que este tipo de operación puidese derivar cara a fins estéticos: por exemplo, que un ancián se faga trasplantar o rostro dun mozo”.

En calquera caso, o doutor recoñeceu que a intervención tecnicamente é moi complexa, e que só hai documentado un caso de reimplante facial completo (o rostro do propio paciente) na India en 1998.

Pola súa banda, a Sociedade Española de Cirurxía Oral e Maxilofacial indicou nun comunicado que considera “inadecuada no momento actual” a posibilidade de trasplantar tecido da cara dun morto a un ser vivo. Os beneficios dunha intervención destas características “son moi dubidosos”.

“As actuais técnicas microquirúrgicas aplicadas en Cirurxía Maxilofacial están moi avanzadas; con todo, a necesidade de que o afectado reciba una terapia de inmunosupresión e os escasos beneficios da operación -o novo rostro, aínda que fixado, posiblemente tería escasa mímica e sensibilidade-, fan expor interrogantes en canto á idoneidade da operación”, sinalou a Sociedade.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións