Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un de cada dez españois sofre algún tipo de fobia que lles incapacita paira facer una vida normal

Os mozos e adolescentes están máis predispostos a padecer esta patoloxía mental

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 08deXullode2002

Preto do 10% da poboación española sofre de fobias, enfermidades mentais que provocan un temor angustiante ante un obxecto, un lugar ou unha situación, sen que en realidade teñan un carácter perigoso. Este temor ou pánico patolóxico é, na maioría dos casos, consciente e recoñecido como absurdo por parte do paciente que o sofre, que con todo non pode superalo.

“O que diferencia a unha fobia dun medo -que os temos todos- ten que ver coa incapacitación que pode producir nun momento determinado. O feito de que poidas ter medo ás arañas ou aos ratos, se non é incapacitante, se podes convivir con el, entón xa non se considera unha fobia”, sinala Kontxi Báez, doutora en Psicoloxía do centro de Saúde Mental da localidade Guipuscoana de Errentería.

Báez constata que, por exemplo, o medo ás serpes é algo moi común entre as persoas, “pero se vives nunha cidade non suponche ningún problema para facer unha vida normal. Diferente sería que tiveses que traballar no campo”. “O mesmo medo pode ser fobia ou non. Depende da súa interferencia coa vida diaria”, engade.

Diferentes modos de adquirilas

En canto á súa orixe, non se nace con elas, senón que se adquiren ao longo da vida. “Hai dous modos fundamentais de adquisición dunha fobia: a experiencia vital -unha situación traumática ou agresiva que che produce un medo que che incapacita, que é a máis común-; e a través de modelos, por exemplo, o medo aos cans é máis fácil telo se os teus pais xa lles tiñan medo. É o que se chama a aprendizaxe vicaria”, indica Kontxi Báez.

Con respecto á idade dos pacientes, existe unha maior predisposición de risco entre os mozos e adolescentes. “Hai medos que teñen que ver coa idade e que son evolutivos, como o medo á escuridade dos nenos, pero non son fobias e remiten coa idade. Logo hai outras fobias específicas que si teñen outro patrón diferente, por exemplo as hematofobias -medo ás extraccións de sangue, ás intervencións cirúrxicas-. Estas inícianse na infancia, cara ao sete anos. O resto das fobias comezan xeralmente a partir dos 17 anos”, di Báez.

Karmele Salaberría, profesora titular de Tratamentos Psicolóxicos e Terapia de Conduta da Universidade do País Vasco, describe o tres grandes tipos de fobias. “Un grupo fórmano as fobias sociais, que se traducen nun medo por parte do que as padece a ser xulgado negativamente polos demais. Así se orixinan medos a comer, beber, falar ou actuar en grupo; ou a acudir a reunións sociais ou festas; medos a establecer novas relacións ou a manter as que se teñen; e en xeral adóptase unha actitude escapista e de evitar a compañía doutros”.

Un segundo grupo fórmano as fobias específicas, un temor concreto a un estímulo tamén concreto. “Aquí entran todas as fobias a animais: arañas, serpes, cans, gatos…; así como as hematofobias, con medo ao sangue, ás feridas ou aos hospitais; e tamén todas esas fobias a conducir, aos ascensores, aos espazos baleiros, a voar en avión, ás alturas, aos espazos pechados…”, indica Salaberría.

Agorafobias

A profesora de psicoloxía establece un terceiro apartado ao que denomina agorafobias, “no que máis que un só temor concreto o que se dan son varios medos mesturados, aos espazos libres (prazas, cruces, campo aberto, rúas), aos transportes, aos espazos pechados, así como aos propios síntomas de ansiedade do paciente que lle levan a pensar que cando lle suceda a crise vai sufrir un ataque ao corazón ou se vai a desmayar, e non lle van a atender”.

“A agorafobia é unha das fobias máis incapacitantes. O medo principal ten que ver co feito de que un se poña malo e non se lle poida atender nese momento determinado. Pódelle ocorrer cando se afaste dunha situación segura como a súa casa ou cando deixe de estar acompañado. Nos casos máis graves o afectado non pode nin saír do seu domicilio”, afirma Kontxi Báez.

Terapias

Tanto Báez como Salaberría coinciden ao sinalar que as fobias se curan. “Isto non é como unha gripe que se che vai a febre e cúrasche. Aquí entendemos por curación o que a persoa que padece a fobia acabe tendo unha vida relativamente normal, cos seus amigos, a súa familia e o seu traballo”, di Salaberría.

“O que son as fobias simples teñen un bo prognóstico, en torno ao 80%, 85% de resposta ao tratamento. En fobias máis complicadas -con varios medos mesturados- pódese baixar ata un 70% ou 65% de curacións. Pero en xeral funcionan ben con respecto a outras patoloxías da psiquiatría nas que non hai tan bos resultados”.

Os tratamentos duran un seis meses, e neles vaise expondo aos poucos ao paciente a que se vaia enfrontando aos seus temores.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións