Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un grupo de expertos considera que resulta insuficiente a medición da densidade mineral ósea para tratar a osteoporose

Para abordar a enfermidade tamén son necesarios cálculos de resistencia, análise de isotropía ou simulacións que reproducen a estrutura do óso

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 31deXullode2005

Segundo o Consello de Colexios de Farmacéuticos, en España preto de 2,5 millóns de mulleres e medio millón de homes presentan osteoporoses na columna lumbar ou no pescozo do fémur. Unha das técnicas que máis se utiliza para detectar e supervisar o seu avance é a medición da densidade mineral ósea (DMO). Con todo, a DMO non revela con precisión todos os factores que inflúen na resistencia ósea e non reflicte fielmente a redución do risco de fracturas que achegan algúns tratamentos terapéuticos, como o risedronato (bifostonato).

Así o asevera un grupo de expertos da “Alliance for Better Bone Health” (Alianza para a mellor saúde do óso), constituída por Procter and Gamble, Pharmaceuticals-Vita e Sanofi Aventis. As súas conclusións presentáronse durante a segunda reunión conxunta da European Calcified Tissue Society e a Internacional Bone and Mineral Society, celebrada en Xenebra e na que participou Adolfo Díez Pérez, xefe do Servizo de Medicamento Interno do Hospital do Mar e profesor na Autónoma de Barcelona.

O esqueleto, explica este experto, debe analizarse como unha construción, como a torre Eiffel. Para calibrar a resistencia e fortaleza da edificación deben terse en conta varias características: a calidade dos materiais, a disposición da súa estrutura metálica e os parafusos que a suxeitan ou a forman. Baseándose neste símil, Díez Pérez sostén que na análise e tratamento da osteoporose non basta coa medición da DMO, xa que esta é só una das características que inflúen na súa fortaleza.

Ademais, afirma, en pacientes que xa están sometidos a tratamentos como o do risedronato, as densitometrías ás que se someten non reflicten con precisión os efectos beneficiosos da terapia, a diminución do risco de fractura. “A evolución do óso é moito máis complexa do que nos di a DMO. A densitometría é un bo sistema para detectar por primeira vez a osteoporose e medir o nivel basee da súa enfermidade, a súa gravidade. Tamén seguirá sendo útil para monitorar aos pacientes, pero necesitaremos outras técnicas que nos expliquen mellor outros aspectos do óso”, resume.

Este experto explica que máis aló da densidade mineral ósea investíganse outros parámetros que determinan a calidade do óso como o tamaño e estrutura, a súa forma, arquitectura, a composición dos materiais que o forman, a cantidade e organización do mineral, o tamaño dos cristais de mineral, a calidade do colágeno ou o estudo dos marcadores bioquímicos do remodelado óseo (proceso natural de destrución e rexeneración do tecido óseo que o corpo humano fai as 24 horas do día, e que pode verse alterado por patoloxías como a osteoporose).

Para analizar estes factores recórrese á enxeñaría, a mecánica ou a mineraloxía. Como resultado, explica Díez, fanse “cálculos de resistencia, análise de isotropía ou anisotropía en óso para ver cal é a distribución das orientacións das estruturas, análises fractales ou simulacións de resistencia ao impacto ou a presión con modelos mecánicos que reproducen a estrutura dun óso”. Para explorar estes factores recórrese a técnicas como a resonancia magnética, a tomografía axial computerizada ou por emisión de positrones.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións