Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un veleno que rexuvenece

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 18deMarzode2002
img_toxinap 1

Toxina
O elixir da mocidade, no noso século, ten forma de cirurxía, de inxeccións que devolven, iso si, temporalmente, a mocidade, ou, polo menos, a aparencia. O do espírito é xa capítulo aparte. Famosos resgardados no anonimato e anónimos con ganas de saír del buscan nas cadeiras de brazos e cabinas estéticas unha viaxe ao pasado que lles borre as marcas do tempo.

Os centros de estética xa non son coto exclusivo de “yuppies” e artistas. A súa atractiva proposta seduce cada vez a máis xente, nunha “democratización” da beleza ao custo que sexa. O baleiro legal, a ausencia de profesionalidade nalgúns casos, o intrusismo noutros ante o que é un “bonito” negocio esixen unha peaxe que regule esas “viaxes” ao pasado. A Administración decidiu pór orde e informar sobre algunhas destas prácticas. A última decisión foi a de alertar sobre o emprego non autorizado da toxina botulínica de tipo A, máis coñecida como “Botox”, con fins cosméticos e estéticos.

A Axencia do Medicamento lembrou recentemente ás Consellerías de Saúde das comunidades autónomas sobre o uso inadecuado da toxina botulínica nalgúns establecementos, tales como clínicas estéticas e consultas privadas. O “Botox”, xunto a outros produtos como o “Dysport” e o “Neurobloc”, obtidos a partir da referida toxina, só poden ser administrados, segundo as autoridades sanitarias, con fins hospitalarios, e dispensados baixo a supervisión dun médico especialista adscrito ao centro sanitario.

Mortal

O “Botox” é un derivado da toxina mortal do botulinum, o veleno máis potente que se coñece. Unha pequena cantidade pode ser mortal para o home. Sen embrago, purificado e en doses infinitesimais, atopouse que o veleno podía ser útil no medicamento. Nos anos setenta, comezou a empregarse para tratar o estrabismo. Logo, para atenuar os efectos do Parkinson, os tics e mesmo para controlar a sudoración excesiva. En 1987, a oftalmóloga canadense Jean Carruther aplicoullo aos seus pacientes para solucionarlles a contracción da pálpebra, de maneira que tamén desparecieron as patas de galo.

Unha inxección cun micro-agulla e unha pequenísima cantidade sobre a parte afectada fai que interfira os impulsos do nervio aos pequenos músculos faciais relacionados coas chamadas “liñas de expresión”. Paraliza temporalmente os músculos, impedindo o movemento da pel sobre eles.

Esta carreira contra o tempo non presenta grandes obstáculos. Un rápido diagnóstico, un consentimento que é máis un desexo, unhas picadas na área adecuada, e en quince minutos, estas muescas da idade desaparecen: patas de galo, bolsas, engurras no entrecejo…Pero nada é para sempre. Os efectos adoitan durar entre catro e seis meses. Despois, chega o chamado “efecto Dorian Gray”, no que as marcas volven asomar. E os pacientes volven buscar a súa picada rejuvenecedor.

A Sociedade Española de Medicamento e Cirurxía Cosmética (SEMCC) defende a “transitoriedad” dos resultados deste medicamento. O seu presidente, o doutor Víctor García Giménez destaca o carácter caprichoso destes tratamentos. “A estética é unha cuestión de actualidade”, sinala García. Non só actualidade, tamén é unha cuestión empresarial. Esta viaxe de ida e volta polo tempo ten o seu prezo: entre 421 e 600 euros (70.000 e 100.000 pesetas) por sesión de ‘Botox’. A casa farmacéutica que o comercializa desde 1989, Allergan, viu incrementar os seus ingresos, só en Estados Unidos, dos 19, 5 millóns de dólares en 2000 ata os 310 en 2001.

O “Botox” posúe un gran peso dentro das intervencións cosméticas no noso país, aínda que se descoñecen os datos exactos, moitas veces debido ao hermetismo dos pacientes, que queren gardar o segredo da súa repentina mocidade. Só en Estados Unidos, máis dun millón de persoas sometéronse a tratamentos de “Botox” en 2000.

En España, o aviso da Axencia do Medicamento non amedrentou a algúns profesionais da beleza. A SEMCC, en boca do doutor García, alude a “un excesivo afán de proteccionismo” por parte do Ministerio de Sanidade. García Giménez manifesta que este tipo de indicacións o que fan é “lesionar o uso científico”, neste caso, do “Botox”. Antepón a eficacia á autorización, e xustifica o seu emprego en que “non hai outro medicamento máis eficaz contra engúrralas de expresión”. A súa eficacia sitúase nun 90%, e o seu emprego está avalado, entre outros, pola Administración estadounidense de Drogas e Alimentación.

Riscos profesionais

Con todo, como di o director do Servizo de Farmacovigilancia de Castela e León, Alfonso Carvajal, aínda que se experimentou con éxito, “nada é absolutamente seguro” en medicamento. Algúns efectos secundarios como parálises temporais e leves, amoratamientos, dores, descobren que o “Botox” ten tamén as súas regas, como o de crear resistencias aos seus efectos. O perigo, alleo ao produto, atópase, segundo a SEMCC e o propio doutor Carvajal, na profesionalidade e formación de quen apliquen a toxina.

Actualmente, ao redor de 6.000 médicos sen o título pertinente realizan en España prácticas estéticas e reparadoras. Con todo, só 600 expertos en Cirurxía Plástica e Reparadora posúen a acreditación esixida para exercer a especialidade.

Países como Francia e Estados Unidos van autorizar proximamente o uso estético do “Botox”. Ata que chegue ese momento en España, o seu veleno só será legal nos hospitais.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións