Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Una residencia de anciáns de Huesca inicia una terapia pioneira con cans abandonados paira fomentar sensacións e o seu intercambio

Estes animais poden ser un gran estímulo paira dar calidade de vida a persoas maiores

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 23deFebreirode2004

A residencia de anciáns “Vitalia Pireneos”, en Sabiñánigo (Huesca), puxo en marcha un programa pioneiro de terapia con cans abandonados. O tratamento consiste en que os anciáns pasen un intre cos animais, paira entreterse e paira interactuar. E é que a Sociedade Protectora de Animais e Plantas de Huesca, que participa nesta experiencia, afirma que un can pode ser un extraordinario estímulo paira dar calidade de vida a persoas maiores, algunhas mesmo con Alzheimer.

O proxecto diríxeo o veterinario Sergio Otal, especializado en psicoloxía animal e terapia canina. Este experto coordinou a formación do equipo de técnicos que se encarga desta experiencia e que, xunto con este veterinario, está integrado tamén pola psicóloga Ana Isabel Muñoz e por un terapeuta. Apóianlles os voluntarios da Asociación Protectora de Animais e Plantas, que se encargan do coidado e traslado dos cans.

A terapia é simple. Estes voluntarios levan os cans á residencia para que pasen un intre cos anciáns, para que interactúen e fomentar así o contacto e o intercambio de sensacións, incluídas as emocións. “Buscamos que se desenvolva comunicación entre os anciáns, que se relacionen máis entre eles, e os cans median para que iso ocorra”, explica a psicóloga Ana Isabel Muñoz.

Romper as barreiras

“É habitual que entre estas persoas maiores que están nunha residencia non falen, falta moita comunicación entre eles” e prodúcese o illamento. En boa medida, isto é consecuencia dunha sensación de “pesimismo, do rol que teñen asumido de ser persoas maiores, que están nunha residencia e que non lles queren”, indica esta psicóloga. Con todo, apreciouse que a presenza dos cans axuda a romper esas barreiras de comunicación e de sentimento.

“As primeiras sesións eran moi difíciles, os maiores eran remisos a actividades novas, pero a partir da terceira sesión xa vimos que se avanzaba claramente”. Segundo Ana Isabel Muñoz, o día que levaron a un cachorro confirmaron que o cambio se produciu, “collíano, acariñábano, falaban do animal entre eles, nos días seguintes preguntaban por el e comprobouse que se estableceu una comunicación nun grao que antes non existía”. Trabállase cunha quincena de anciáns e cada semana fanse entre una e tres sesións, segundo as necesidades e o obxectivo que se marca o programa de terapia. De momento, o resultado é positivo.

Cando comezou esta experiencia, a psicóloga elaborou un test paira avaliar o estado de ánimo xeral de cada un dos anciáns que compoñen este grupo de traballo. “Notabamos que ao principio se puñan de manifesto os indicadores de ánimo decaído, pouca alegría, que ao ser preguntados destacaban máis os aspectos pesimistas da súa actividade cotiá, e agora danse indicadores que denotan un estado de ánimo máis alegre e móstranse menos tensos, máis tranquilos”.

En definitiva, o contacto cos animais serve nunha dobre dirección: individualmente, estimula ao ancián paira estar máis activo, “sentirse máis válido” e mellora o seu estado de ánimo; e, axudado tamén por isto, favorece a comunicación entre os avós, o que á súa vez mellora a súa calidade de vida. Ana Isabel Muñoz afirma que eses estímulos contribúen ao exercicio mental e mesmo beneficia á memoria, “acórdanse do can, preguntan por el” e iso axúdalles tamén a lembrar outros aspectos das súas vidas.

Preparación específica

Os animais que se utilizan son obxecto tamén dun tratamento específico. Empeza pola súa selección. “A todos os cans que recolle a Asociación Protectora de Animais e Plantas de Huesca sometémoslles a probas paira seleccionar aos que utilizaremos na terapia, descartamos os que mostran agresividades ou fobias, eliximos aos máis estables, con actitudes e comportamento idóneos paira esta actividade”, explica Sergio Otal. “Algúns cans -engade- mesmo se entregan por un tempo a familias colaboradoras, para que se adapten ao contacto con persoas. Ademais, a cada animal sométeselle a probas periódicas paira certificar que segue sendo apto”.

Outros aspectos a ter en conta son a talla e o pelo do animal. Por exemplo, teñen que ter un tamaño suficiente como para que o ancián non teña que agacharse demasiado paira tocalos, ou que algún dos cans teña o pelo longo para que o ancián senta máis cando o toca.

Aos responsables deste programa gustaríalles que esta experiencia se estendese no futuro a outras residencias e mesmo aos domicilios de anciáns, como una parte máis dos servizos municipais de axuda a domicilio.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións