Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A alerta alimentaria como garantía de seguridade

As incidencias no ámbito da seguridade alimentaria aumentan durante o ano 2004 na UE

Para poder entender a importancia de contar con ferramentas útiles no campo da seguridade alimentaria é imprescindible ter en conta que o risco non coñece fronteiras. Ferramentas como o Rapid Alert System for Food and Feed (RASFF), que presentou hai pouco as conclusións sobre as alertas alimentarias detectadas en 2004, garanten aos consumidores poder acceder a alimentos seguros e inocuos.

O Rapid Alert System for Food and Feed estableceuse, no ámbito da Unión Europea, co fin de poder dar apoio ás autoridades competentes de cada país membro. Esta axuda materialízase con información das últimas medidas adoptadas no campo da seguridade alimentaria. Agora, o RASFF, cuxas bases legais se concretan no Regulamento (EC) nº178/2002, presentou os últimos datos sobre as alertas alimentarias emitidas durante o ano 2004. Segundo estes datos, as notificacións de riscos na UE manteñen, desde 1997, unha tendencia ascendente.

Durante o ano 2004, o número de países que formaban parte deste sistema pasou de 25 a 28, despois de que aos 25 Estados membros sumásenselles Noruega, Islandia e Liechtenstein. O funcionamento do RASFF consiste en que, no caso de que calquera destes países teña información relevante sobre a existencia dun posible risco para a saúde humana, esta información notifícase de forma inmediata á Comisión a través do RASFF. A Comisión, á súa vez, transmite a información ao resto de países da rede.

Avaliación dos riscos
Durante o ano 2004, as alertas na UE aumentaron nun 52,2%

Hai tan só dous meses, o pasado mes de abril, o RASFF presentaba un extenso informe coas principais notificacións emitidas durante o ano 2004. Neste informe inclúense non só o número de notificacións confirmadas senón tamén información sobre a orixe, os países implicados, e os produtos e riscos identificados. En esencia, a información adoita dividirse en dous tipos de notificacións básicas. Por unha banda, a notificación de alerta, que adoita emitirse cando os alimentos con risco atópanse no mercado. Neste caso, requírese unha acción de forma inmediata. Doutra banda, está a notificación informativa, que concierne aos alimentos cuxo risco foi identificado pero que non requiren unha acción tan inmediata xa que o produto non se atopa á venda.

No momento no que se detecta un problema, o RASFF informa os países membros. Esta información materializábase, en 2004, cun total de 1.884 notificacións. Nos casos de maior risco, as autoridades competentes de cada país reciben unha carta onde se lles detalla o tipo de risco e as medidas a adoptar. Un total de 24 cartas foron as que se enviaron o ano pasado. No caso de que as garantías que se ofrecen non son suficientes, a Comisión ten o poder de tomar outras con maior contundencia, como prohibir a importación de produtos. Adicionalmente, a Oficina de Alimentación e Veterinaria emite ao RASFF toda a información para identificar as prioridades.

Aflatoxinas e outros riscos
De entre os principais riscos detectados na Unión Europea durante o ano 2004, as aflatoxinas encabezan a lista. Segundo os datos do RASFF, notificáronse un total de 844, cifra superior á de 2003 (763), e case tres veces maior que a de 2002 (288). A maioría dos riscos atopáronse en produtos como o pistacho (538), procedentes sobre todo de Irán (487). Tamén se detectaron aflatoxinas en cacahuetes procedentes de China (62), Arxentina (27) e India (24); en abelás (24), e en higos (35), procedentes de Turquía. Actualmente, e debido a que o problema das aflatoxinas parece ter unha tendencia ascendente, sobre todo en pistachos procedentes de Irán, estes produtos sométense a controis moito máis rigorosos, que inclúen dous tipos de análises.

As dioxinas ocupan outro lugar de referencia en canto a riscos refírese. Aínda que o número de notificacións foi reducido (5), as dioxinas mereceron unha mención destacada no sector alimenticio. Unha das alarmas referíase a os niveis detectados nunha granxa de produción láctea de Holanda. En outubro de 2004, o Ministerio de Agricultura holandés ordenaba o peche de 140 granxas de animais que utilizaran un penso elaborado con peladuras de pataca procedentes da empresa McCain. Durante a xestión deste risco, confirmouse que a dioxina das peladuras de pataca procedía da arxila que a empresa utilizaba no proceso de selección de patacas.

Doutra banda, a presenza de cadmio e mercurio en produtos pesqueiros protagonizaba un total de 43 notificacións, a metade das recibidas en 2003 (103); os residuos de produtos veterinarios en alimentos tamén foron inferiores ás cantidades de 2003, diminución que os expertos atribúen á adopción de fortes medidas de control que se aplican actualmente nos Estados membros.

Varias foron as notificacións recibidas pola presenza do colorante Súan I en chile, a maioría en alimentos procedentes de India, un dos países con maior produción de chile e máximo exportador á UE. O país máis afectado por este problema foi Italia, seguido do Reino Unido, Alemaña, Francia, Países Baixos, España, Polonia e Lituania.

Listeria monocytogenes en produtos pesqueiros, sulfitos en lagostinos, histamina en atún ou anisakis en peixe fresco son outros dos problemas detectados. En canto ás actuacións realizadas (un total de 120), destacan as que fan referencia a unha etiquetaxe deficiente ou incompleta (35 notificacións), á que lle segue a detección de residuos de pesticidas (16).

CARA A UNHA SEGURIDADE ALIMENTARIA TOTAL

Img
Imaxe: FreeFoto.com

A loita por garantir alimentos seguros no ámbito internacional protagoniza esta semana en Roma a reunión anual da Comisión do Codex Alimentarius (CAC). Do 4 ao 9 de xullo, a CAC, organismo mixto da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) e a Organización Mundial da Saúde (OMS), analiza a conveniencia de establecer normas mundiais uniformes para os produtos, velando así polos produtores e os consumidores.

Para que unha norma sexa aprobada requírese non só esforzo por parte de expertos e científicos senón tamén moito tempo. Para Kazuaki Miyagishima, secretario da Comisión do Codex Alimentarius, este proceso debe ser así para «asegurar que os consumidores obteñan produtos non só inocuos, senón da calidade que buscan». Dotar aos alimentos dunha norma de calidade achégalles recoñecemento mundial, aseguran os expertos, xa que non só facilitan o comercio na rexión, senón que garanten que un produto elaborado en países doutras rexións teña a mesma calidade.

Na maioría dos casos, a base das novas directrices internacionais atópase nas normativas nacionais dalgúns Estados Membros da Comisión. En liñas xerais, as directrices están deseñadas para axudar a «autoridades nacionais a decidir que normas adoptar nos seus países». Este ano cobran especial relevancia as novas normas de seguridade para a prevención e redución da contaminación de aflatoxina en froitos secos, aspecto que mereceu certo protagonismo en canto a alertas alimentarias na UE refírese. As medidas recollen un obxectivo claro, que é reforzar as capacidades dos países para establecer sistemas de control alimentario válidos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións