Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A froita, é máis seguro lavala ou pelala?

O consumo de froita, con ou sen pel, sempre é seguro se se realiza unha correcta manipulación e e un adecuado lavado

img_piel fruta_ hd_

Aínda que a Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN) indica que o feito para comer froita con ou sen pel “non é unha cuestión de seguridade alimentaria”, si destaca que, en ambos os casos, deben manipularse baixo condicións de hixiene específicas. En moitos casos, comer a froita con ou sen pel podería responder máis a unha cuestión nutricional que a unha razón estritamente de seguridade alimentaria. Debe terse en conta que as dúas formas de consumir a froita son seguras se se seguen unhas adecuadas pautas de manipulación e lavado en casa. O artigo explica que debe facerse tanto se se elimina a pel coma se non e cales son as maneiras de evitar que se escureza unha vez pelada e cortada.

Imaxe: Claire

Da froita adoitan eliminarse certas partes que se poden comer sen problema, como é o caso da pel (no caso de mazás ou peras). Pero debe terse en conta que é unha das partes cun alto contido en fibra. Por ser un alimento que adoita consumirse cru e, por tanto, non se somete a ningún tipo de cocción , debe prestarse especial atención no proceso de preparación, tanto se se lavan coma se pélanse. En ambos os casos, o obxectivo é o mesmo: eliminar posibles restos de terra, praguicidas, bacterias ou virus, que na maioría de alimentos desaparecen cando se someten a altas temperaturas, pero que non é o caso da froita. Segundo a AESAN, o consumo de froita sen pelar está “é unha situación que contempla a avaliación de riscos ao consumidor que se realiza de maneira previa ao uso de praguicidas en alimentos e na fixación do Límite Máximo de Residuos (LMR)”. Estes límites fan referencia ás cantidades máximas autorizadas de residuos de praguicidas que poden atoparse nos alimentos de consumo humano ou animal. Nas froitas que teñen unha pel non comestible, como as laranxas, os plátanos ou o kiwi, a cantidade de residuos que poderían inxerirse minimízanse moito porque a pel se elimina do todo.

Lavar e pelar a froita

Se, no caso das froitas que teñen unha pel máis fina, óptase por non pelala, é recomendable lavala para eliminar residuos de praguicidas ou restos de terra que poidan conter bacterias, virus ou parásitos. Debe terse en conta que, na maioría dos casos, a contaminación da superficie das froitas procede das zonas de cultivo, pero tamén das mans e utensilios durante a recolección e en casa. Para evitalo, é primordial realizar un lavado preventivo:

  • Fregar ou cepillar as froitas enteiras e con pel con auga quente e xabón ou desinfectantes específicos para alimentos durante polo menos un minuto. Desta maneira, as posibles bacterias e sucidade non contaminarán o alimento por contacto entre a pel e o interior.

  • Aínda que non se adoita facer, é recomendable lavar a superficie das froitas de pel dura, como melón ou sandía.

  • Tras o lavado, deben secarse ben, mellor con papel de cociña.

  • Deben retirarse as partes da froita que teñan fungos ou cortes, así como as zonas demasiado maduras.

  • As froitas pequenas como frambuesas ou fresas poden deixarse a remollo uns minutos e escurrirlas ben.

  • Debe prestarse tamén atención ao talo de certas froitas, como as mazás, que tamén poden albergar sucidade e bacterias. É recomendable cortalo antes de lavar.

Se, ao final, óptase por pelar a froita, a pel pode aproveitarse para infinidade de preparacións con total seguridade e reducir así o desperdicio de alimentos. A dos cítricos, por exemplo, pode utilizarse como aromatizante en certas receitas e, se se seca, pódese usar para acompañar bebidas como o té. A pel da mazá pode gardarse e usar como espesante na elaboración de guisos; e as da piña aromatizan pratos feitos con porco ou pito.

Evitar que a froita pelada se oxide

Algúns alimentos, como a froita, cando entran en contacto co aire durante un tempo determinado cambian de cor, máis escuro. É o que se denomina pardeamiento encimático, unha reacción química que se produce ao reaccionar a froita co osíxeno do aire. Isto ocorre cando se pela e córtase a froita e non se consome no momento. Esta reacción limita a vida útil de moitas froitas, causa cambios no aroma e o sabor, e pode chegar a reducir a calidade. Para evitar ou retardar a oxidación, pode refrigerarse ou envolver cun plástico para impedir que o osíxeno entre en contacto coa froita. Tamén pode utilizarse mollo de limón, unha froita aceda, cun pH baixo 5, que non se pardean.

Outra maneira de evitar o pardeamiento encimático é o escaldado, xa que a encima é sensible á calor. Debe terse en conta, con todo, que o quecemento pode causar cambios en certas propiedades organolépticas da froita. Tamén o arrefriado retarda a reacción encimática, por tanto, a froita pelada e cortada poden almacenarse na neveira, onde tardarán máis en oxidarse. Antes de gardalas na neveira, deben envolverse con filme ou nun recipiente hermético.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións