Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A legalidade dos alimentos de caza

A carne de caza está sometida a unha normativa de carácter eminentemente preventivo na que abundan as excepcións

Cazar é en España algo máis que un deporte ou una mera afección. As estatísticas revelan que tras esta práctica existe un sector económico emerxente que vai máis aló do cazador ou do restaurador. É por este motivo que nos últimos anos tentouse pór orde legal no sector.

Img

A práctica da caza en España ten un numeroso grupo de adeptos. Nalgunhas comunidades autónomas, como Castela-A Mancha o número de licenzas actualmente en vigor supera as 190.000, das que unhas 62.000 corresponden exclusivamente á caza maior. A cifra de negocio que se move rolda os 240 millóns de euros, cantidade que denota que polo menos nesta zona xeográfica española a caza é algo máis que una afección.

Una parte de tan suculento negocio, e non precisamente a maior, queda en mans dos propios cazadores, que fan de moitos dos seus trofeos carne paira a venda, así como nas empresas de hostalaría, que ofrecen eses selectos manxares á súa clientela.

Con todo, o propio sector recoñece que nestes últimos anos houbo un retroceso no consumo destes alimentos que ha decimado considerablemente as cotizacións nas Lonxas, especialmente nos produtos de caza maior, como o gamo ou o venado. Desde o sector pídese un incentivo paira o consumo deste tipo de carne, pouco coñecida e, ás veces, inaccesible, paira o consumidor final. A regulación específica que se dispuxo sobre este tipo de carnes só afecta a aquelas que finalmente son comercializadas, e non ás que o propio cazador autoconsume ou comparte con familiares e amigos.

Una regulación con excepcións
A seguridade da carne de caza recae tanto no cazador como no restaurador ou o comerciante
A regulación específica sobre a materia, que data de 1994, só é de aplicación a aquelas carnes procedentes da caza (con algunhas excepcións) que son comercializadas e destinadas a consumo humano. A norma regula as condicións sanitarias e de sanidade animal aplicables ao sacrificio de animais de caza silvestre e á produción e comercialización das súas carnes.

A norma foi resultado dunha necesidade, posto que había que adecuar a situación legal española sobre a materia, que databa de 1983, á nova situación de mercado interior tras a adhesión de España á Comunidade Europea. Neste sentido, se transpuso una Directiva de 1992 sobre problemas sanitarios e de policía sanitaria relativos á caza de animais silvestres e á comercialización de carne de caza silvestre.

Coa súa aprobación establecéronse os requisitos sanitarios que han de cumprir as carnes de caza silvestre. A tal fin fixáronse as normas hixiénicas mínimas con que dita carne debe obterse, tratarse e inspeccionarse, así como as condicións técnico-sanitarias que deben cumprir os establecementos dedicados á manipulación da mesma, tanto si están destinadas á súa comercialización no territorio nacional coma se destínanse a intercambios intracomunitarios. Paira as carnes procedentes de terceiros países establécese o cumprimento de normas equivalentes. Entre os aspectos preventivos que contempla a norma destacan aqueles que regulan a loita contra o risco de extensión de enfermidades a través destas carnes tanto a animais domésticos como ao ser humano, especialmente da triquinosis.

Existen importantes excepcións na aplicación desta norma especial. Sen prexuízo de aplicarse normas máis xerais sobre hixiene e seguridade alimentaria, a norma en cuestión non se aplicará á cesión ao consumidor ou ao detallista, por parte do cazador, de pequenas cantidades de pezas enteiras de caza silvestre sen desollar ou sen desplumar e, cando se trate de caza menor silvestre, sen eviscerar; ou de pequenas cantidades de carne de caza silvestre ao consumidor final; así como tampouco ao despezamento e almacenamento de carne de caza silvestre que se realicen en comercios de venda polo miúdo, ou en locais contiguos aos puntos de venda, nos que o despezamento e o almacenamento realícense co único fin de abastecer directamente ao consumidor.

Una das máis curiosas, pola súa difícil aplicación e control, é aquela que exime da aplicación das normas en materia de intercambios comerciais ou de importación de terceiros países a aqueles cazadores que transportan nos seus propios vehículos particulares pequenas cantidades de caza menor silvestre ou una peza única de caza maior, a condición de que no país de procedencia non estea prohibido o comercio por razóns de policía sanitaria ou por problema de residuos presentes nas zonas de caza, e en razón das circunstancias, pareza excluída a posibilidade de que a carne de devanditas pezas enteiras destínese ao comercio ou a ser utilizada con fins comerciais.
As garantías da carne de caza

A responsabilidade de garantir que a carne que chega ao consumidor é apta paira o seu consumo recae en todos aqueles que interveñen no proceso de comercialización, desde o cazador até o restaurador ou comerciante, encargados de que a lexislación especial cúmprase sobre estes produtos dunha forma adecuada e segura.

A carne de caza que non foi excluída da súa específica regulación debe cumprir toda una serie de requisitos e pasar por todo un proceso de control e vixilancia, a fin de salvagardar a saúde do consumidor final, a condición de que a carne sexa destinada a fins comerciais. Así, a carne unicamente pode proceder de animais silvestres que sexan cazados nun territorio de caza e cos medios autorizados pola lexislación que regula a actividade cinexética, estando prohibida a súa procedencia de rexións sometidas a restricións legais sanitarias.

O proceso que debe seguirse paira a súa comercialización deberá observar todos aqueles requisitos hixiénicos que a norma establece en canto a preparación, despezamento, manipulación, envasado, marcado, etiquetaxe e transporte.

As pezas, tras o seu caza, deben destinarse a unha sala de tratamento ou matadoiro autorizado a fin de que un veterinario oficial realice a inspección “post mortem”, así como todas aquelas probas de laboratorio que se consideren precisas. A inspección sanitaria “post mortem” verifica que a carne é adecuada paira o consumo humano, e descarta determinados riscos, entre eles o de que as carnes (xabaril ou outras) poidan ser portadoras triquinosis.

No caso de que as carnes non cumpran cos requisitos legais establecidos poderá procederse ao seu comiso ou á súa declaración de non aptas paira o consumo humano. As que se consideran aptas paira o consumo deberán ser marcadas cun selo sanitario e comercializaranse achegándose ás mesmas un documento de acompañamento comercial onde figuren as mesmas indicacións que no marcado sanitario. O marcado consistirá nunha marca pentagonal na que figurarán, en caracteres perfectamente legibles, as seguintes indicacións: na parte superior, a palabra ESPAÑA en maiúsculas ou a letra E en maiúscula; no centro, o número de rexistro sanitario da sala de tratamento da caza silvestre ou, no seu caso, da sala de despezamento; na parte inferior, as siglas CEE. O marcado será circular paira aquelas carnes procedentes de establecementos acollidos a excepción temporal.

CONSELLOS A PARTICULARES

Img caza2
O feito de que a normativa non se aplique a aquelas carnes procedentes da caza que son autoconsumidas polo cazador ou a súa contorna eleva o risco paira estes ante a falta dun control oficial ou o cumprimento dunhas condicións hixiénicas determinadas.

Desde diferentes administracións públicas ofrécense consellos paira paliar, no posible, os seus efectos adversos. Así, por exemplo, a administración sanitaria catalá, consciente da súa non obrigatoriedade, advirte sobre a conveniencia de que estas carnes sexan sometidas a unha inspección veterinaria “post mortem”, e en especial, a un control de triquinas, especialmente polo que se refire á carne de xabaril.

Una vez dado o consello por parte das autoridades sanitarias, queda en mans dos cazadores o seguilo ou non. Con todo, é conveniente precisar que a súa omisión, dada a transcendencia que a inxesta deste tipo de carne pode ter paira a saúde dos seus comensais, paira o suposto de presentar algunha anomalía, podería ser considerado como un acto de neglixencia, debendo asumir as consecuencias económicas derivadas da súa falta de responsabilidade.

Bibliografía

NORMATIVA

  • Real Decreto 2044/1994, de 14 de outubro, polo cal se establecen as condicións sanitarias e de sanidade animal aplicables ao sacrificio de animais de caza silvestre e á produción e comercialización das súas carnes (BOE nº 298, de 14 de decembro de 1994).

Etiquetas:

caza

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións