Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A protección da carne de vacún galega

Cachena, caldelana, limiana, vianesa e frieiresa son o cinco razas autóctonas galegas con protección especial.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 12deXullode2005

As empresas Raza Nostra e Biocoop uníronse para promocionar a carne de razas de vacún galego en perigo de extinción; aínda que pareza un paradoxo, consumindo a carne destas reses poderemos salvalas do exterminio.

A promoción da carne de razas de vacún galego en perigo de extinción é unha iniciativa pioneira en España e está avalada polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (MAPA) e a Xunta de Galicia. Raza Nostra, empresa especializada na promoción, divulgación e comercialización de carnes de razas autóctonas do país baixo indicación xeográfica protexida, chegou a un acordo con Biocoop para promocionar cinco razas de vacún galegas en perigo de extinción; no caso dalgunha delas, como a limiana, calcúlase que só quedan 220 exemplares.

O proxecto adoptou como slogan «Salvemos nosas razas galegas en perigo de extinción» e encamíñase a garantir a continuidade do patrimonio xenético do gando vacún autóctono. De feito, trátase dunha iniciativa que leva xa 10 anos en marcha, desde o momento en que o Centro de Recursos Zootécnicos de Galicia e Biocoop emprenderon un programa de recuperación de razas autóctonas galegas en perigo de extinción. A partir do acordo subscrito entre Raza Nostra e a cooperativa, con todo, queda garantida a súa viabilidade a través dunha promoción da carne no ámbito do consumo.

Estirpe da terra
O número de reses do cinco razas autóctonas galegas de protección especial non chega ás 3.700 cabezas
As razas autóctonas galegas de protección especial son a cachena (tida pola vaca máis pequena do mundo), caldelana, limiana, vianesa e frieiresa. Trátase de estirpes milenarias que, coa mecanización do campo e a introdución de variedades máis rendibles en canto a produción masiva de carne, viron diminuír o seu censo progresivamente ata chegar á crítica situación actual. Calcúlase que as reses do cinco razas, xuntas, non chegan a 3.700 cabezas. Trátase de razas rústicas, adaptadas ao medio en que viven e que sufriron un proceso de selección natural que lles axuda a previr enfermidades e facer fronte a rigores climáticos.

O seu proceso de produción responde as características da gandaría ecolóxica: crianza ao aire libre, produción extensiva, alimentación natural e ausencia de factores estresantes. Todo iso, unido á súa especial morfoloxía, fai que estas reses proporcionen menos cantidade de carne, pero cunha enorme calidade. A carne deste cinco razas en perigo de extinción é natural e presenta un excelente sabor, con sensacións gustativas semellantes ás de carnes difíciles de atopar hoxe no mercado.

Entre as súas características organolépticas destaca a textura suave, jugosidad, aroma e cor violáceo. Outro tres trazos característicos desas carnes son a exclusividade (ata agora unicamente podían degustarse en remotas zonas xeográficas), rastrexabilidade e respecto ao medio ambiente.

O proxecto conta co apoio da Subdirección Xeral de Calidade e Promoción Alimentaria (MAPA), o Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica de Galicia (órgano certificador que marcou as pautas e supervisou todo o proceso de produción desde o inicio ata a comercialización da carne) e o Servizo de Medidas Complementarias (Axudas Agroambientais) da Consellería de Política Agroalimentaria e Desenvolvimiento Rural da Xunta, que achegou as medidas técnicas e os recursos económicos.

CELTAS E BISONTES

Img prado
Celtas e bisontes teñen máis en común que o feito de dar nome a dúas antigas marcas de cigarros. A rexión chamada céltica, segundo a maioría dos historiadores antigos, achábase circunscrita entre o Sena, o Garona, Os Alpes e o mar. Un grupo procedente da zona céltica francesa atravesou, en tempos remotos, o Garona e seguiu na súa marcha a dirección da cordilleira pirenaica-cántabra-astur-galaica, ocupando os países do norte de España. No seu traxecto, os celtas levaron consigo a única riqueza movilizable naquela época: o gando, un gando vacún, descendente dos primitivos bisontes, que levaba escasos séculos domesticado.

Na época celta, a raza bovina que poboaba Galicia sen coidado, albergue nin aproveitamento agrícola era fonte principal de carne e graxa. Moedas de coiro cun touro gravado no reverso, coitelos de óso bovino e demais obxectos achados en castros, dólmenes, túmulos e outros monumentos megalíticos, pon de manifesto a importancia do gando vacún na civilización celta.

Pero aquel gando vacún galego, tan rústico, pequeno de tamaño e montaraz, viviu a súa primeira crise no medioveo coa instauración dos primeiros cultivos intensivos. Tras o Descubrimento, os españois importaron de América dúas plantas hoxe tan arraigadas como a pataca e o millo, que a mediados do século XVI empregábanse tamén en Galicia para a alimentación do gando.

O gando vacún galego en xeral, e a raza loura galega en particular, cubría entón distintas funcións: traballo motor para os labores agrícolas, fonte de leite para o consumo familiar e carne, que coa súa venda, permitía atender a outras necesidades.
A finais do século XVIII, o gando galego atopou un mercado idóneo na Inglaterra preindustrial, manténdoo case ata principios do século XX. Durante a primeira metade do século pasado, ademais, Galicia fornecía carne a media España. Hoxe, máis de 50.000 explotacións familiares teñen comprometida a súa rendibilidade coa produción de reses destinadas ao consumo de carne.

O núcleo galaico, formado fundamentalmente por granito e rocas cristalofílicas, debido ao clima húmido e tépedo de Galicia, está modelado en suaves outeiros de cumes aplanadas que os sistemas de fallas alpinas fracturan nunha serie de ámbitos naturais que delimitan o complexo mosaico comarcal das terras galegas. A rede fluvial vén na súa maior parte determinada por tales fracturas orográficas.

Doutra banda, a comunidade autónoma galega sitúase plenamente na Iberia húmida, deixándose sentir a influencia atlántica ata nas altas montañas do interior, que actúan de pantalla e impiden que as brisas húmidas penetren na meseta. As precipitacións exceden os 1.000 cc. anuais e os contrastes térmicos acentúanse cara ás terras altas do interior, onde son frecuentes tamén as nevadas e xeadas invernais. Todo idóneo para albergar ricos pastos que alimentan a ricas reses.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións