Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A seguridade de chamarse iogur

A definición deste alimento atravesou varias etapas e os tribunais foron os encargados de marcar as súas características fronte aos alimentos que se atribuían a mesma denominación

O iogur é un dos alimentos máis populares que existen no noso mercado alimenticio e un compoñente fundamental da nosa dieta. Ao longo da historia relacionóuselle con propiedades benéficas paira o organismo e os seus consumidores aumentan ano tras ano. Cualificóuselle de alimento universal, pola súa extensión por todo o mundo e durante todos os tempos.

Definición de iogur

/imgs/2008/06/yogur0012.jpgNos textos bíblicos e na época romana atópanse referencias sobre leites fermentadas. Nun principio este tipo de leites producíanse de forma espontánea; posteriormente, una vez creado o hábito do seu consumo e dada a crenza na súa poder benéfico, manipuláronse polo home a fin de poder tomalas cando quixese. Durante o século XIX descubríronse os beneficios paira a saúde, sendo un produto recomendado polos médicos paira aquelas persoas con problemas intestinais e a súa venda realizábase nas farmacias en recipientes de porcelana.

O consumo do iogur non se fixo popular até principios do século XX, avalado polos estudos sobre leites fermentadas de Metchnikoff, un científico ruso que grazas a este traballo obtivo o premio Nobel en 1908. Aquel leite espeso e doce, coñecida na Turquía doutros tempos como “jugurt”, non cabe dúbida de que se gañou un prestixio social pouco usual paira outros produtos, xa sexa polas súas características nutricionais ou polas súas bondades paira a saúde. Non se trata, como algún puidese pensar, de modas pasaxeiras cuxo consumo se relaciona con corpos esveltos.

O iogur, como produto que se obtén a partir da fermentación do leite, debe conter os microorganismos propios da fermentación: Lactobacillus bulgaricus e Streptococcus thermophilus, e estar presentes nunha cantidade mínima de 10.000.000 de colonias por gramo ou mililitro. A materia prima o leite, que pode ser pasterizada, concentrada pasterizada, total ou parcialmente desnatada pasterizada, concentrada pasterizada total ou parcialmente desnatada, e mestura de dúas ou máis destes produtos.

Na súa composición, o iogur pode ser de diferentes tipos: natural, azucarado, edulcorado, con froita-zumes-outros produtos, e aromatizado. A consideración “desnatado” determínase polo seu contido en materia graxa da parte láctea: esta será como máximo de 0’5 por 100 m/m. Noutro caso, o contido mínimo de materia graxa láctea será de 2 por 100 m/m. A fin de garantir un contido mínimo de iogur no produto final, que evite a fraude e as diferenzas non xustificables entre produtos, determínase que no caso de iogures con froitas, zumes e/ou outros produtos naturais, a cantidade mínima de iogur no produto terminado será do 70 por 100 m/m; e no caso dos iogures aromatizados, a de 80 por 100 m/m.

O iogur debe conter os microorganismos propios da fermentación, Lactobacillus bulgaricus e Streptococcus thermophilusOs produtores, ademais das materias primas e outras sustancias esenciais do iogur, están facultados paira realizar outro tipo de adicións. Entre outras materias poden engadir: leite en po enteira, semidesnatada ou desnatada, soro en po, proteínas de leite e/ou outros produtos procedentes do fraccionamiento do leite, aínda que o seu contido non poderá ser superior ao 5 por 100 m/m paira o iogur natural, nin do 10 por 100 m/m paira os outros tipos de iogures. A gelatina é un produto que pode engadirse de forma facultativa no iogur con froitas-zumes-outros produtos e no aromatizado; aínda que cunha dose máxima de 3 g/kg de iogur, se non se utilizan estabilizantes autorizados.

Da mesma forma, a norma de calidade do iogur establece una longa lista de colorantes, edulcorantes artificiais, estabilizantes e conservadores que poden facultativamente engadirse na elaboración do iogur, establecéndose os tipos de iogur e as doses máximas no produto final. Os únicos iogures libres deste tipo de aditivos autorizados son o iogur natural e o azucarado.

A temperatura de conservación á que debe manterse desde a súa elaboración até a adquisición polo consumidor será entre 1º C e 8º C. Como produto perecedoiro debe ser vendido ao consumidor como máximo dentro dos 28 días seguintes ao día da súa fabricación. E etiquetaxe debe conter denominación do produto: natural, natural desnatado, azucarado ou azucarado desnatado. A lista de ingredientes debe mencionar todos aqueles ingredientes que conformen o produto final de maior a menor presenza. No caso de iogur con froitas-zumes ou outros produtos, a mestura de ingredientes pode levar a que ningún deles predomine en peso de forma significativa, o que se determinará como “ingredientes en proporción variable”. Outra das mencións obrigatorias da etiquetaxe é o contido neto expresado en gramos, mentres que os aditivos só se mencionan si desempeñan algunha función tecnolóxica.

A data de caducidade debe estar incorporada ao envase do produto mediante a lenda “data de caducidade” seguida do día (coa cifra ou cifras correspondentes) e do mes (co seu nome ou as tres primeiras letras do mesmo). Esta data non poderá exceder a que resulte de sumar 24 días á data do seu envasado. E como instrucións paira a súa conservación figurará a expresión “Consérvese en frío”.

Como datos identificativos deben aparecer o nome ou razón social ou denominación e dirección do fabricante ou envasador, ou dun vendedor establecido na Unión Europea, ou ben o importador, paira o caso de produtos de terceiros países; ademais do número de Rexistro Sanitario da Empresa. No caso de que a elaboración do produto sexa realizada baixo a marca dun distribuidor, deberá figurar o nome deste, a súa razón social ou denominación e domicilio, así como os datos da industria que o elaborou ou o seu número de Rexistro Sanitario, precedido da expresión “Fabricado por …”. Outro dato esencial que debe conter todo envase de iogur, a fin de determinar irregularidades ou detectar defectos de produción, é o lote de fabricación. No caso de iogures importados de países non pertencentes á Unión Europea deberá, ademais, constar o país de orixe.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións