Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A seguridade na carne de coello

A carne de coello adoita ser un sustitutivo en épocas de crises ou de alteracións bruscas nos prezos doutras carnes consideradas convencionais. Iso non é óbice paira a súa regulación, vixente en España desde 1994.

O consumo de carne de coello no noso país sitúase en 2,25 kg por persoa e ano, cifra relativamente baixa en comparación coa doutros tipos de carne. Tradicionalmente, criábase en pequenas explotacións rurais que se dedicaban ao autoconsumo ou á venda directa ao consumidor. Hoxe, a tradición mantense: as pequenas explotacións rurais aínda representan unha alta porcentaxe sobre o consumo, que se sitúa en torno ao 23 % da carne consumida. A seguridade e a salubridade postas a disposición do consumidor dependen da normativa reguladora das condicións de produción e comercialización deste tipo de carne e do control dun cumprimento que debe ter en conta en conta características específicas de produción e consumo de carne de coello, consideradas obxecto de comercio local.

A regulación da comercialización realízase a través de normas que regulan os requisitos sanitarios e de policía, a regulamentación técnico-sanitaria de matadoiros de coellos, salas de despezamento, industrialización e comercialización das súas carnes, así como o sacrificio de coellos, a obtención das súas canles, carnes e refugallos, e a inspección, conservación, transporte, importación, exportación e comercialización das mesmas. Os requisitos sanitarios e de policía sanitaria que afectan á produción e comercialización da carne de coello foron establecidos a escala comunitaria, e convenientemente adaptados ao noso dereito desde 1994.

De acordo coas normas, moitas delas transferidas a comunidades autónomas, a carne de coello debe obterse nun establecemento autorizado que cumpra os requisitos determinados pola normativa técnico-sanitaria e que afecta o intercambio de carnes frescas paira o comercio intracomunitario e importación a terceiros países. Os matadoiros e as salas de despezamento deben estar debidamente autorizados e rexistrados sanitariamente.

A carne debe proceder de animais cuxa explotación ou zona de orixe non se atope sometida, por razóns de policía sanitaria, a ningún tipo de prohibición. Un veterinario oficial debe realizar una inspección antes e despois do sacrificio. A aptitude da carne paira o sacrificio e paira o consumo humano acredítase mediante o correspondente marcado de inspección veterinaria. O produto non debe presentar ningunha alteración, aínda que se admiten aquelas lesións traumáticas ocorridas xusto antes do sacrificio ou malformacións ou alteracións localizadas, a condición de que se determine que non converten á canle de coello ou aos seus refugallos en non aptos ou perigosos paira o consumo ou a saúde humanos.

O transporte tras o sacrificio debe realizarse en condicións de hixiene satisfactorias, determinadas legalmente, co fin de evitar calquera contaminación ou menoscabo. Os vehículos deberán adecuarse paira preservar as condicións hixiénicas, debendo estar acondicionados paira manter as temperaturas dentro dos límites fixados paira a refrixeración e a conxelación da carne.


Almacenamento


O almacenamento tras o sacrificio debe realizarse en condicións de hixiene legalmente satisfactorias e en establecementos debidamente autorizados e rexistrados. A carne, despois da inspección veterinaria oficial, debe ser conservada mediante refrixeración ou conxelación. No caso da refrixeración, a temperatura non poderá ser en ningún caso superior aos 4 ºC, mentres que se é conxelada non poderá superar -12 ºC. A normativa permite condicións de almacenamento específico e menos rigoroso cando se realiza no comercio de venda polo miúdo ou en locais contiguos ao momento de venda se o seu destino é o consumidor. Neste caso, os establecementos disporán, como mínimo, dun frigorífico, expositor ou non, que garanta una temperatura de traballo no seu interior entre cero e 8 ºC, e que estea dotado de termómetro debidamente contrastado. Non se permitirá o funcionamento a temperaturas superiores ou diferentes ás necesarias paira a conservación dos alimentos, nin a exposición nin o almacenamento sen a separación adecuada entre cada tipo de produto.

As partes da canle e a carne deshuesada deben obterse en salas de despezamento legalmente rexistradas. A carne fresca de coello producida e destinada ao territorio nacional levará un documento de acompañamento comercial, que deberá incluír as indicacións prescritas paira a marca de inspección veterinaria. Esta marca de inspección conterá un óvalo coas siglas en maiúscula que identifiquen ao país expedidor (España: ESP; Bélxica: B; DK: Dinamarca; D: Alemaña; F: Francia; IRL: Irlanda; P: Portugal e UK: Reino Unido, entre outros). Tamén incluirá, no centro, o número de Rexistro Xeral Sanitario de Alimentos, ou ben o número de autorización veterinaria do matadoiro ou da sala de despezamento. As condicións de despezamento non serán tan rigorosas no caso do comercio ao menor ou en locais contiguos ao momento de venda, estando permitido, por tanto, o despezamento, o despacho fraccionado e a preparación de carne de coello.

Non se considerarán aptas paira consumo humano aquelas carnes que, una vez sacrificadas, presenten enfermidades transmisibles ás persoas ou aos animais, tumores malignos ou múltiples, abscesos múltiples, infestación masiva de parásitos nos tecidos subcutáneos ou musculares, residuos de sustancias prohibidas, incluídas as que teñan efectos farmacolóxicos ou concentracións superiores aos niveis admitidos, signos de envelenamento, feridas grandes ou ampla imbibición sanguenta ou serosa, anomalías de cor, cheiro ou sabor; ou anomalías de consistencia, especialmente edemas ou demacración grave.

Tampouco se considerarán aptos os produtos sometidos a sustancias legalmente declaradas como susceptibles de converter as carnes en perigosas ou nocivas, así como aquelas que sexan tratadas con radiacións ionizantes ou ultravioletas ablandadores ou outras que poidan afectar as propiedades organolépticas da carne, como polifosfatos, ou con colorantes distintos paira o uso no marcado de inspección veterinaria -os colorantes autorizados paira o marcado son o marrón HT (E-155), ou una mestura de azul brillante FCF (E-133) e vermello allura (E-129).


Normativa de produción e comercialización


A normativa reguladora da produción e comercialización do produto habilita, en virtude do alto consumo e produción rural de determinadas zonas, ás diferentes administracións autonómicas para que poidan autorizar a cesión directa de carne de coello realizada por un pequeno produtor ao consumidor final. A cesión directa baséase en ofrecer cantidades limitadas de carne fresca por parte dos pequenos produtores de coellos en mercadillos ou mercados ocasionais máis próximos á súa explotación ou a un detallista paira a súa venda directa ao consumidor final. O detallista debe exercer a súa actividade na mesma localidade que o produtor ou nunha localidade próxima. Non se ofrece esta posibilidade á venda ambulante, a venda por correspondencia e, polo que respecta ao detallista, a venda nun mercado. Iso non exime ás comunidades autónomas do deber de adoptar as medidas necesarias paira asegurar o control sanitario das operacións autorizadas, así como establecer as normas que permitan identificar a explotación de orixe da carne.

O produto que se expida ao territorio doutro Estado membro debe ser inspeccionado por un veterinario oficial no momento do embarque. O veterinario expedirá un certificado de inspección veterinaria cuxo orixinal deberá levar durante o transporte desde o establecemento de orixe até o país de destino. O certificado de inspección veterinaria deberá conter os datos identificativos da carne (especie animal, tipo de pezas, tipo e número de embalaxes, peso neto); a orixe da carne (dirección e número do Rexistro Xeral Sanitario de Alimentos do matadoiro ou da sala de despezamento autorizadas); lugar de expedición (nome e dirección do remitente); destino da carne (nome e dirección do destinatario); así como o medio de transporte utilizado. O certificado acreditará tamén, e de forma clara, que as carnes proceden de animais sacrificados en matadoiros autorizados, ou que foron despiezadas nunha sala autorizada, e, en todo caso, que foron recoñecidas como aptas paira consumo humano. O veterinario tamén certificará que os vehículos ou instrumentos de transporte, así como as condicións de carga de devandito envío, axústanse aos requisitos de hixiene fixados na lexislación, debéndoos identificar.

A normativa sobre produción e comercialización de carne de coello establece un réxime especial de sancións, cuxo obxectivo é previr aquelas condutas que supoñan un risco paira a saúde pública por infracción dos requisitos e condicións sanitarias que deben adoptarse no tráfico, a subministración ou a distribución de coellos, canles, refugallos ou carnes. As multas poden ascender a cen millóns de pesetas e supor o peche temporal do establecemento, instalación ou servizo por un prazo máximo de cinco anos, no suposto de infraccións moi graves. Todo iso sen prexuízo das responsabilidades civís e/ou penais que puidesen corresponderlle.

Glosario

  • Carne de coello: todas as partes do coello doméstico aptas paira o consumo humano.
  • Canle de coello: o corpo enteiro dun coello doméstico, una vez desangrado, desollado e extraídas as vísceras, cabeza totalmente desprovista de pel, orellas e extremidades seccionadas a nivel do metatarso e metacarpo. Poderá ir acompañada ou non do fígado sen vesícula biliar, corazón, pulmóns e riles.
  • Veterinario oficial: o veterinario designado polo órgano correspondente das comunidades autónomas en canto aos intercambios intracomunitarios e o designado pola Administración do Estado en canto aos intercambios con países terceiros.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións