Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A superficie de cultivos transxénicos aumenta un 11% en 2005

Os cultivos transxénicos ocupan 90 millóns de hectáreas en 21 países

Img 31a

Desde que se empezaron a comercializar os transxénicos hai 10 anos, a superficie dedicada aos cultivos biotecnológicos multiplicouse por máis de cincuenta, e pasou de 1,7 millóns de hectáreas cultivadas en 1996 aos 90 millóns en 2005. Do últimos catro países que se sumaron a este tipo de cultivo, tres son europeos (Francia, Portugal e a República Checa). Precisamente no seo da UE acábanse de autorizar tres novos tipos de millo transxénico.

No ano 2005, a cifra de países con cultivos biotecnológicos chegou a 21, fronte aos 17 de 2004. Tres destes novos países son europeos (Francia, Portugal e a República Checa) e o cuarto é Irán. Brasil foi o principal produtor de transxénicos durante o ano 2005, con 9,4 millóns de hectáreas cultivadas de transxénicos, seguido por EEUU (2,2 millóns de hectáreas), Arxentina (0,9 millóns) e India (0,8 millóns), segundo un informe presentado polo Servizo Internacional para as Adquisicións de Aplicacións Agro-Biotecnológicas (ISAAA, nas súas siglas inglesas).

Dos 21 países con cultivos transxénicos en 2005, 11 son países en desenvolvemento e 10 países industrializados. Por orde de hectáreas, estes países son EEUU, Arxentina, Brasil, Canadá, China, Paraguai, India, Sudáfrica, Uruguai, Australia, México, Rumania, Filipinas, España, Colombia, Irán, Honduras, Portugal, Alemaña e República Checa. Os 14 primeiros están considerados como «mega-produtores», categoría á que chegan os que chegan ou superan as 50.000 hectáreas cultivadas, segundo indica Clive James, presidente e fundador do ISAAA.

As previsións para o período 2006-2015 indican que podería manterse a tendencia ascendente observada entre 1996 e 2005, e que o número de países que adopten o catro principais cultivos transxénicos tamén o faga. Aos alimentos tradicionais, forraxes e fibras, poderían sumárselles produtos novos como farmacéuticos, químicos e vacinas orais. Un dos puntos máis débiles asociados ao cultivo de transxénicos foi a súa convivencia cos cultivos convencionais, factor ao que o informe recoñece que debe prestarse especial atención no próximos dez anos, especialmente nos países do Sur, onde se prevé que a actividade transxénica aumente e convértanse así nos principais produtores destes cultivos.

«O crecemento experimentado durante a primeira década non só continuará, senón que será superado na segunda década», manifestou James, que asegura que este aumento se verá plasmado sobre todo en «a cantidade de países e agricultores, especialmente nos países en desenvolvemento».

Principais cultivos
Francia e Portugal renovan a sementeira de millo Bt despois dunha interrupción de catro e cinco anos, respectivamente

Actualmente comercialízanse no mundo seis variedades transxénicas (soia, millo, algodón, colza, cabaza e papaya). O arroz Bt, aprobado e adoptado en Irán en 2004, é un dos que contan con maior extensión de cultivo, cunhas 4.000 hectáreas, localizadas sobre todo en Irán e China, considerados os países máis avanzados no cultivo de arroz transxénico. Segundo o informe presentado polo ISAAA, este produto constitúe o principal alimento para 1,3 billóns de persoas en todo o mundo.

Con todo, outro informe presentado recentemente rebate esta idea. Segundo un traballo realizado polo Centro Africano pola Biosfera e a sección nixeriana da organización ecoloxista Amigos da Terra, os organismos modificados xeneticamente (OMG) non lograron reducir a fame nin aumentar a calidade dos alimentos en África, un dos principais argumentos esgrimidos polas industrias biotecnológicas para defender este tipo de cultivos.

Os ecoloxistas citan como exemplo o das patacas transxénicas cultivadas en Kenia. Segundo datos recolleitos en xaneiro de 2004, a colleita de patacas «naturais» foi significativamente maior que a de transxénicas. A pesar de todo, argumentos como este non conseguiron frear a tendencia ascendente destes cultivos nos últimos anos. Demóstrano os datos, segundo os cales, durante os últimos 10 anos a superficie global acumulada de cultivos transxénicos foi de 475 millóns de hectáreas, case a metade da área total de EEUU.

A soia transxénica é outro dos cultivos con maior actividade, ocupando unha superficie de 54,4 millóns de hectáreas en todo o mundo, o que supón a 60% da área global de transxénicos. Á soia séguelle o millo (21,2 millóns de hectáreas), o algodón (9,8 millóns) e a colza (4,6 millóns). En total, a cifra de agricultores que se dedican aos transxénicos chega xa aos 8,5 millóns. Irán, un dos últimos países que empezou a introducir este tipo de cultivos, fíxoo co arroz Bt, co que se pretende defender do ataque de varios tipos de insectos.

TRANSXÉNICOS NA UE

Img cebada1
Actualmente son cinco os países europeos con cultivos modificados xeneticamente; España, Alemaña, Portugal, Francia e a República Checa. Este último sementou por primeira vez en 2005 millo Bt, mentres que Portugal e Francia renovaron este cultivo no mesmo ano, tras unha interrupción de 5 e 4 anos respectivamente.

A finais do ano 2005, a Comisión Europea aprobou 14 tipos de millo modificado resistente a un insecto, o trade. Esta nova autorización elevaba a 25 as variedades de millo Bt autorizadas na UE, un produto que se empezou a cultivar na República Checa.

A Comisión Europea aprobaba esta mesma semana a comercialización de tres tipos de millo transxénico na UE. Estes novos produtos son o GA21, resistente ao herbicida Roundup Ready, o MON863, resistente a determinadas pragas, e o MON 863 x810, menos vulnerable aos vermes que atacan o cereal. A autorización de novos millos implica identificalos como tal, seguindo o establecido polas normas comunitarias. A autorización estará en vigor durante dez anos.

Doutra banda, Bruxelas acaba de impedir a Grecia que manteña a prohibición de comercializar sementes do millo transxénico MON810 atendendo á falta de evidencias científicas que demostren que existe algún risco para a saúde humana ou para o medio ambiente. O Executivo comunitario, ante a falta de acordo por parte dos ministros de Agricultura da UE, pode adoptar esta decisión.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións