Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A técnica ao servizo da rastrexabilidade alimentaria

A Comisión Europea analiza os mecanismos de identificación por radiofrecuencia e as súas posibilidades de aplicación na alimentación

img_codigobarrasp 3

Describir as partes implicadas no proceso de produción dos alimentos, deseñar sistemas de rastrexabilidade efectivos e que tecnoloxías poden ser útiles neste campo constitúen os principais eixos dun estudo británico. O obxectivo é dar resposta á demanda dos consumidores en canto a seguridade e calidade alimentarias refírese. O control de patógenos, a capacidade de realizar informes de forma rápida e establecer claramente a fonte do problema son algúns dos principais requisitos que debe cumprir todo bo sistema de rastrexabilidade, aseguran os expertos. Unha das técnicas que se están desenvolvendo neste campo é a identificación por radiofrecuencia.


«A dispar natureza das tecnoloxías no ámbito da rastrexabilidade alimentaria representa actualmente un problema». Un grupo de expertos británicos apostan por un «protocolo común para acomodar estas diferenzas e optimizar os controis». A Unión Europea ha feito xa un primeiro paso e acaba de presentar unha consulta pública sobre os mecanismos de identificación por radiofrecuencia (RFDI, nas súas siglas inglesas), un método de almacenamento e recuperación de datos remoto que usa dispositivos pequenos (etiquetas), como un adhesivo, que pode adherirse ou incorporarse a un produto ou animal. A finalidade é harmonizar os numerosos patróns técnicos sobre rastrexabilidade alimentaria.

O método de recolección de información sobre produtos, lugares e transaccións é un substituto cada vez máis xeneralizado dos códigos de barras actuais. A súa implantación (a principios de 2006 vendéronse en todo o mundo 2.400 millóns de unidades, fronte aos 600 millóns en 2005) traduciuse nunha redución do índice de erro dun 20% a un 10%. A UE financia durante tres anos o proxecto Bridge, enfocado a desenvolver e ampliar o uso desta tecnoloxía en industrias da alimentación e bebidas. Un dos principais problemas á aplicación deste sistema é o seu elevado custo, así como o pouco coñecemento e confianza que aínda se ten del. O proxecto reúne 31 organizacións internacionais e universidades da UE e China. Desde o seu inicio, a técnica RFDI perfilouse como a panacea para unha información da cadea alimentaria máis completa, asegura Henri Barthel, coordinador de Bridge. No ámbito alimentario, o proxecto espera poder demostrar como se reduce a presenza de alimentos en mal estado, o que contribuirá a mellorar a seguridade alimentaria.

Do código de barras ao chip
A tecnoloxía RFDI avanza como método para a identificación e seguimento dos alimentos
A tecnoloxía baseada na identificación por radiofrecuencia perfílase cada vez máis como un potencial substituto dos tradicionais códigos de barras, utilizados de forma xeneralizada na industria alimentaria para a identificación dos alimentos. De feito, calcúlase que o número destes identificadores nos próximos 10 anos pode chegar a ser moi superior ao actual, unha vez supérense os principais problemas actuais, como o seu elevado custo. A etiqueta electrónica contén un código e un número de serie únicos que ben pode asociarse a unha caixa de produtos ou a un artigo individual. A lectura da información realízase a través de sinais de radio, sobre todo con sensores, o que permite, por exemplo, coñecer a caducidade dos alimentos.

Unha das principais vantaxes da etiqueta RFID vén dada pola súa unicidade. Cada produto pode ser seguido de forma individual durante todo o proceso de produción, desde a orixe ata que chega ao consumidor. Esta é unha das principais diferenzas entre os dous sistemas: mentres o código de barras identifica un tipo de produto (por exemplo, botellas de auga), o novo sistema é capaz de detectar unha unidade (unha botella concreta). A etiqueta electrónica (ou tag) permite controlar e rastrexar un produto ao longo de toda a cadea de distribución, desde o produtor ata o consumidor, pasando polas empresas de almacenaxe e distribución ou o comercio que vende o produto.

Os dispositivos baseados na tecnoloxía RFDI, a diferenza dos códigos de barras, que se adhiren na parte externa da superficie do produto, forman parte do produto ou se colocan baixo unha superficie protectora. Isto proporciónalles unha elevada resistencia a impactos externos, aos que si son vulnerables os tradicionais códigos. Para que o funcionamento sexa do todo óptimo debe contarse cun lector, unha microantena e unha base de datos, na que se contén información como a data de produción ou de caducidade.

O CARNÉ DOS ALIMENTOS

O concepto de rastrexabilidade empezou a implantarse na Unión Europea con efectividade a partir de 2005, coa entrada en vigor da normativa europea que obriga a que todo produto alimenticio leve na súa etiqueta información relativa a todos os pasos polos que pasou, «desde a granxa á mesa». A medida pretendía entón non só identificar a orixe do produto senón tamén os procesos aos que foi sometido. Información como a data de envasado, caducidade e composición é algunha da información básica que debe estar dispoñible ao consumidor.

En paralelo á medida normativa, a UE mantén, desde o ano pasado e ata 2009, o proxecto CoExtra (coexistencia e rastrexabilidade dos sectores OMG e non OMG), destinado a ofrecer os métodos de xestión e de información que permitan coñecer se un produto contén ou non organismos modificados xeneticamente (OMG), un dos campos máis complexos. En total, 250 investigadores de18 países da UE, ademais de Rusia, Brasil e Arxentina, coordinados polo Institut National da Recherche Agronomica (INRA, nas súas siglas francesas), son os encargados de desenvolver un «corpus de coñecemento» neste sector.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións