Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As novas etiquetas do peixe conxelado

As etiquetas do peixe conxelado, así como doutros produtos procedentes da pesca e o marisqueo sometidos a tratamentos de conservación en frío, réxense desde o pasado 4 de xaneiro por unha nova norma específica. Entre outros aspectos, na nova etiqueta deberán constar a denominación comercial e científica da especie, o método de produción e a zona de captura ou de cría.

O pasado 4 de xaneiro de 2003 entrou en vigor o Real Decreto 1380/2002, de 20 de decembro, sobre a identificación dos produtos conxelados e ultracongelados, procedentes da pesca, da acuicultura e do marisqueo. A nova regulación ten a súa consecuencia directa na crecente variedade na oferta de produtos pesqueiros conxelados que se pon a disposición do consumidor e na necesidade de contar con normas comúns de comercialización.

A partir de agora, os diferentes operadores económicos que interveñan nas diferentes fases da súa comercialización deben cumprimentar novos requisitos sobre a información que debe incluírse na etiquetaxe, a presentación e a publicidade dos citados produtos, polo que respecta ás denominacións comerciais e científicas de especies pesqueiras, as súas zonas de captura e a súa referencia ao método de obtención dos mesmos. Como principio xeral, a fin de respectar os dereitos básicos dos consumidores, esíxese que a información sexa veraz, completa e que resulte visible, con caracteres legibles e indelebles, desde a primeira venda até a venda ao consumidor final.

Normas comúns de comercialización


A norma aprobada inscríbese no contexto da Organización Común de Mercados (OCM) no sector dos produtos da pesca e da acuicultura, establecida en 1999, aínda que os seus antecedentes históricos remóntanse aos anos 70, cando xa o seu obxectivo era organizar un mercado común dentro da Comunidade a fin de beneficiar tanto aos produtores como aos consumidores mediante a armonización conxunta de produción e demanda.

A política de comercialización e transformación dos produtos da pesca, o marisqueo e a acuicultura realízase, entre outras, a través de medidas paira a normalización dos produtos ao longo de toda a cadea comercial, paira dotar de transparencia ao mercado e posibilitar una adecuada información ao consumidor, en especial acerca da natureza e a orixe dos produtos. Por iso, o establecemento de normas comúns paira o mercado dos produtos da pesca é una das actuacións que resultan necesarias paira a consecución destes obxectivos, impedindo por unha banda, situacións de indefensión paira o consumidor desinformado con respecto ao produto que está a adquirir, e por outra, actuacións de competencia desleal que puidesen prexudicar aos diferentes operadores económicos do mercado.

O consumo comunitario dos produtos da pesca depende maioritariamente dos produtos importados, pois representan un 60% do consumo total da Unión Europea. Dado o volume de importacións, o mercado europeo ha tido que abrirse á competencia exterior paira cubrir as necesidades tanto da industria transformadora como dos propios consumidores. A maior variedade de produtos pesqueiros conxelados cos que conta o consumidor deben ser seguros e estar debidamente identificados, coñecendo tanto a súa orixe como a súa denominación.

Os produtos a través da etiqueta


A etiqueta constitúe o medio máis adecuado paira informar directamente ao consumidor sobre as características do produto pesqueiro conxelado. A información mínima que deben conter os produtos da pesca, marisqueo e da acuicultura conxelados ou ultracongelados é a seguinte:



  • Denominación comercial e científica da especie
  • Método de produción (pesca extractiva, pesca en augas doces ou acuicultura/marisqueo)
  • Zona de captura ou de cría

No caso dos produtos que se vendan envasados, a información ha de aparecer obrigatoriamente no envase ou na embalaxe do produto. Polo que respecta aos produtos que se presentan a granel ou sen envasar, a información debe aparecer nunha tablilla ou nun cartel que estea sobre o produto ou próximo a el. Ademais, nos produtos sen envasar debe indicarse a súa forma de presentación comercial (enteiro, filetes e outros) e a denominación produto conxelado.

A norma establece unhas dimensións mínimas paira a etiqueta (9,50 centímetros de lonxitude e 4 centímetros de altura), ademais de esixir que os caracteres sexan legibles e indelebles. O idioma que obrigatoriamente debe aparecer nas etiquetas será o castelán, sen prexuízo de que as Comunidades Autónomas con lingua cooficial distinta ao castelán poidan establecer que figure o texto de forma bilingüe nunha “soa etiqueta nas dúas linguas, en igual tipo de letra e tamaño”.

Nalgúns supostos, e cando os produtos preséntense pelados e sen cabeza, autorízase a utilización da denominación xenérica, como así sucede paira todas aquelas especies de gamba ou lagostino, que poderán denominarse gamba pelada ou lagostino pelado, respectivamente. Iso non impide que aquel produtor que poida asegurar e garantir que as gambas ou lagostinos pelados pertencen a un determinada especie poida presentar os seus produtos coa denominación comercial da mesma. A autorización, neste caso, establécese paira facilitar a comercialización de especies baixo unha denominación xenérica aceptada e coñecida polo consumidor.

Doutra banda, todos aqueles produtos que se presentaban ao consumidor como frescos, pero que foran previamente descongelados, deberán, a partir de agora, ademais de fixar a súa data de caducidade, etiquetarse como produtos descongelados. Neste sentido, a identificación sobre a frescura ou non do produto aparecerá na información que debe acompañar ao produto, a fin de evitar situacións fraudulentas paira o consumidor. A partir de agora, todo aquel produto procedente da pesca, o marisqueo e a acuicultura que se presente no mercado en estado de fresco, e que non se identifique como produto descongelado, goza da presunción de fresco. A Administración ten a obrigación de garantir ao consumidor, a través das súas funcións de control e inspección, que as presuncións se adecúan á realidade.

A EFICACIA DA NORMA

A eficacia da norma vai depender substancialmente do cumprimento da mesma por parte dos diferentes operadores económicos. Os estudos que se realizaron sobre a aplicación da norma de 1999 que regulaba os produtos da pesca frescos, refrigerados ou cocidos, e que obrigaba a etiquetarlos desde a súa orixe, aínda que determinan que a etiquetaxe é xeneralizado nos mercados de orixe, evidencian que non sucede o mesmo no comerciante polo miúdo. Entre os problemas que se detectaron destacan os que fan referencia á pouca sensibilización e concienciación sobre a importancia de etiquetar por parte dos operadores económicos; e a posición pouco decidida e descoordinada por parte das diferentes administracións competentes no control e cumprimento da normativa sobre etiquetaxe.

Co fin de evitar situacións semellantes, desde distintos sectores considérase fundamental introducir una mellora da información sobre a etiquetaxe dos produtos pesqueiros conxelados e ultracongelados. Esta in formación debe chegar e ser alcanzable tanto paira os operadores comerciantes polo miúdo, especialmente os mercados de abastos, como paira os consumidores. Doutra banda, e de forma complementaria, reclámase un incremento sobre o control do cumprimento da normativa de etiquetaxe por parte da Administración.

Bibliografía

  • Real Decreto 1380/2002, de 20 de decembro, de identificación dos produtos da pesca, da acuicultura e do marisqueo conxelados e ultracongelados (BOE número 3, de 3 de xaneiro de 2003).
  • Lei 3/2001, de 26 de marzo, de Pesca Marítima do Estado (BOE número 75, de 28 de marzo de 2001).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións