Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Bebeu eslamiada crendo que era auga mineral

Una empresa andorrana e a súa aseguradora foron condenadas a pagar una indemnización de máis de 73.000 euros a unha persoa que resultou lesionada tras inxerir o contido dunha botella de auga mineral que no canto de auga contiña eslamiada cáustica.

Os feitosA defensa non presentou un informe que puxese en dúbida a procedencia da eslamiada cáustica
Pedro José solicitou á camareira dun bar de Barcelona un botello de auga mineral. Una vez servido, este quitou o precinto á botella e dispúxose a inxerir o seu contido. De súpeto, sentiu una gran quemazón en boca e garganta. O que bebera non era auga, senón eslamiada cáustica. A propia camareira do bar trasladou a Pedro José ao Hospital de Bellvitge para que recibise os coidados médicos adecuados. As secuelas permanentes coas que quedou o consumidor son as de ‘estenosis esofágica-disfagia; hernia hiatal; insuficiencia funcional do cardias, con reflujo de ácido; e, síndrome ansiosa-depresivo’.

Condena sen culpa
A empresa andorrana foi condenada a pesar de que non puido probarse que na súa actuación estivese presente o elemento “culpabilístico”. O Tribunal considera acreditados o defecto do produto, o dano, e a relación de causalidad entre o produto e o dano, que son os tres elementos que esixe a Lei de Responsabilidade Civil polos danos causados por Produtos Defectuosos para que exista a obrigación de reparar ao prexudicado.

Neste caso concreto, e noutros parecidos, a xustiza entende que ha de ser a empresa demandada a que debe ‘demostrar que actuou con toda a dilixencia necesaria paira evitar o dano’. Desta forma, exímese ao consumidor dunha proba sobre a culpabilidade do produtor, moitas veces imposible ou custosa de realizar, mediante o que se denomina xuridicamente ‘o investimento da carga da proba’. Poucas saídas quedan ao produtor paira eximirse dunha condena, tan só alegar algunha causa de exoneración prevista pola lei ou acreditar a culpabilidade do propio consumidor.

Nalgúns das súas pasaxes, a propia sentenza afirma que a condena se producise mesmo se o dano produciuse por mor dunha sabotaxe. E é que, a empresa condenada non utilizaba a eslamiada cáustica no seu proceso de envasado nin na planta embotelladora, e o botello de auga chegou precintado ao establecemento onde foi servido (o mesmo consumidor abriu o precinto antes de quitar o tapón).

Indicios sobre a orixe do dano
Una das maiores queixas que a empresa condenada realiza ao tribunal de apelación é que o xuíz de primeira instancia non tivo en conta as probas periciais nin as testificales achegadas durante a tramitación do procedemento xudicial. A empresa andorrana, ante a reclamación indemnizatoria solicitada, opúxose ás pretensións do prexudicado, tentando acreditar que durante o proceso de envasado da auga non foi posible que se introducise na botella a eslamiada cáustica. Paira iso, achegou un informe pericial, emitido polo Instituto Químico de Sarriá, co que acreditaba que no proceso de envasado da auga non interveu a eslamiada cáustica, nin esta era utilizada paira outros fins na planta embotelladora. O propio químico analista que traballaba paira a empresa condenada confirmou estes puntos. Aos ollos do juzgador, iso non era suficiente, pois non demostraba a imposibilidade de que se puidese producir a alteración do produto con eslamiada cáustica mediante unha acción externa, por exemplo, una acción malintencionada.

A sentenza menciona o feito de que a análise da auga na planta embotelladora realízase aleatoriamente, e non en todas as botellas, algo que sería comercialmente inviable.

O testemuño da camareiraA embotelladora fose responsable aínda que se tratou dunha sabotaxe
Paira a sentenza, uno dos testemuños con máis credibilidade é o da camareira, que corrobora o do prexudicado, que sostivo ‘ que entrou no bar de referencia e pediu un botello de auga mineral, que lle foi servido pola camareira sen quitar o precinto, e foi el mesmo quen o quitou en presenza daquela, vertiendo parte do seu contido nunha copa, e que cando se dispuxo a bebelo, sentiu inmediatamente una enorme quemazón na boca e a garganta’. O Tribunal sostén como fundamento das súas conclusións que o propio prexudicado non tiña ningún interese en faltar á verdade, dado que o seu propio relato sobre os feitos limitaba as súas propias posibilidades fronte ao elenco de posibles responsables, pois agora só podía enfrontarse a un deles: o produtor. A versión ofrecida polo reclamante exculpaba claramente ao dono do bar.

A falta doutras probas…
A sentenza é contundente co resultado da proba: “a eslamiada cáustica estaba no líquido inxerido polo actor, e este procedía da botella procedente da planta da demandada.” A defensa da empresa andorrana apuntou a posibilidade de que a eslamiada cáustica estivese presente na copa onde se vertió o contido da botella de auga. Esta era una hipótese que os demandados consideraban máis plausible, dado que durante o xuízo quedou acreditado que a eslamiada cáustica é un produto utilizado na industria hostaleira polo seu alto poder desengrasante paira a limpeza dos filtros de extracción de fumes nas cociñas. Con todo, a defensa da empresa embotelladora non presentou un informe pericial que afirmase que a eslamiada cáustica ten o mesmo efecto se se atopa previamente na copa, ou si provén do botello, o que impediu aclarar este aspecto.

Bibliografía

  • HIDALGO MOYA, Juan Ramón/OLAYA ADÁN, Manuel. Dereito do Produto Industrial. Calidade, Seguridade e Responsabilidade do fabricante. Editorial Bosch, 1997.
  • FONTES GASSÓ, J.R.; HIDALGO MOYA, J.R.; MOLES PRAZA, R. A seguridade dos produtos. Tres perspectivas de análises. Ariel Prevención e Seguridade. Escola de Prevenció i Seguretat Integral. Edición 2001.

    NORMATIVA

  • Lei 22/1994, de 6 de xullo, de responsabilidade civil polos danos causados por produtos defectuosos (BOE de 7 de xullo de 1994).

    SENTENZA

  • Sentenza da Audiencia Provincial de Barcelona, Sección Decimoséptima, Rolo número 692/2003, de 19 de decembro de 2003.

  • Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións