Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Alimentos > A carne

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Carne e hormonas

Desde hai anos fóronse empregando diferentes sustancias paira o engorde dos animais en produción. O obxectivo é que os animais poidan aumentar o seu peso por encima do normal. Paira conseguir este aumento de peso fóronse empregando diferentes sustancias que presentan tamén diferentes accións.

Hai anos empregábase o que se coñece como tiroestáticos, que son sustancias que van actuar a nivel da glándula tiroides diminuíndo a actividade da mesma e facilitando a acumulación de líquido nos tecidos animais. A consecuencia era que os animais pesaban máis, pero debíase a un exceso de auga no tecido, especialmente no músculo e, por tanto, na carne. O consumidor, ademais, sospeitaba da presenza destas sustancias xa que ao fritir a carne apreciábase claramente una diminución do tamaño da peza e tamén, entre outros, a formación dunha especie de espuma na tixola.


Co tempo modificouse e empregáronse outras sustancias, como son os beta-agonistas e especialmente o clenbuterol, sustancia con acción tóxica tras o consumo de vísceras onde se detoxifica a sustancia, é dicir, o fígado. Esta sustancia consegue un aumento de peso por incremento da masa muscular e una redución da graxa.


Todas esta sustancia conseguen aumentos de peso, e algunhas delas como os beta-agonistas dan lugar a un produto máis agradable paira os consumidores.

A presenza de MPA

Ademais das sustancias citadas, durante a semana pasada detectouse a presenza de sustancias con acción hormonal, tanto a MPA (hormona masculina) e os estrógenos (hormonas femininas) en carne procedente da Unión Europea. Son sustancias que poden conseguir un mellor rendemento dos alimentos consumidos, co consecuente incremento do peso por procedementos ilícitos.

A causa asociouse á fabricación duns jarabes ou siropes que posteriormente foron empregados na alimentación animal. Neste caso particular habería que analizar paira que é realmente necesaria una sustancia de acción hormonal no proceso de elaboración dunha jarabe de glicosa e, no caso que non se poida eliminar, é obvio que o proceso non é o adecuado paira garantir una alimentación animal e humanas seguras.

Hai que destacar que en Europa está prohibido o emprego de sustancias engadidas aos pensos que dean lugar a un incremento dos animais, non debido á propia dieta ou ao exercicio físico.

É realmente necesario o seu emprego?

Se tivésemos que responder á pregunta desde un punto de vista meramente produtivo é evidente que o seu emprego non é esencial. É dicir, os animais non necesitan estas sustancias paira engordar. Tan só necesitan comer una certa cantidade de enerxía, proteínas, lípidos, hidratos de carbono e outros nutrientes esenciais.

Con todo, o seu uso vólvese interesante si consideramos os criterios que se seguiron até agora en produción animal. Quizais o principal problema radica na filosofía de producir a maior cantidade de carne, co menor custo e no menor período de tempo. Neste proceso o gandeiro é una mera peza do puzzle, onde o que paga ao final é o consumidor e até os mesmos gobernos móstranse interesados en que a situación se siga mantendo da mesma forma.

A carne converteuse nunha parte fundamental da dieta, da cesta da compra e, en consecuencia, do IPC (Índice de Prezos de Consumo) dos diferentes países. Un incremento no prezo da carne, asociado aos custos de produción, leva a un aumento do IPC dun determinado país, polo que paira a completa eliminación deste tipo de sustancias é necesario un certo período de adaptación que non chegue a afectar á economía dun grupo de poboación.

Con todo, a eliminación non é imposible, aínda que é difícil poder facer o cambio de súpeto e dun día paira outro. É curioso que o factor prezo e cantidade de carne producida poida condicionar, non só a calidade da carne, senón a seguridade dos alimentos consumidos.

O factor seguridade provocou que as autoridades comunitarias terminasen prohibindo o emprego das diferentes sustancias utilizadas paira o engorde do gando. O obxectivo é impedir que se empreguen determinadas moléculas das que en moitos casos non había evidencias do seu efecto tóxico real. Con todo, déronse varias violacións evidentes destas normas, o que levou á aparición de cadros de intoxicación ou a alarmas sanitarias nas que ao final quen se ve prexudicado é o mesmo sector, posto que ante problemas relacionados coa saúde pública os consumidores se retraen no seu consumo.

Quizais só se podería solucionar o problema se se producise una liberalización do prezo da carne, de forma que o que produce conforme ás mellores condicións de calidade e seguridade terá uns custos maiores, polo que o seu produto será máis caro. Se este sobrecusto non se pode repercutir no prezo final, significa que o abaratamento nos levará anexo o incumprimento da norma, co que correremos o risco de pagalo coa nosa saúde. En caso contrario, será necesario o que se dean as correspondentes axudas ao sector, co que o terminamos pagando igual pero mediante impostos.

Riscos paira a saúde?

A prohibición do emprego destas sustancias fundaméntase nos riscos potenciais paira a saúde dos consumidores. De entre as diferentes sustancias empregadas demostrouse que algunhas delas ten un risco real paira a saúde dos consumidores. Con todo, as moléculas con acción hormonal parecía que eran as que menores perigos teñen paira a saúde das persoas.

Estas sustancias, entre as que podemos destacar aquelas con acción hormonal masculina ou feminina, han de ser fornecidas aos animais e exercer a súa acción, pero non podemos esquecer que co tempo vanse metabolizando, polo que van perdendo a súa acción farmacolóxica.

Pero cal é a consecuencia? Que as concentracións reais que chegan ás persoas coa carne son inferiores ás que suporían una acción farmacolóxica concreta. É dicir, non veriamos os síntomas propios tras a inxestión como é un certo incremento do apetito, incremento de peso, nalgúns casos maior actividade sexual, pero tamén se pode incrementar o vello, modificacións relacionados cos caracteres sexuais secundarios, entre outros. Por todo iso, non é destacable a intoxicación aguda senón a crónica.

No entanto, o efecto tóxico non é moi evidente posto que o consumo de sustancia con acción hormonal relacionouse como preventivo, nalgunhas ocasións, respecto da aparición dalgúns tumores e claramente relacionado coa aparición do que se denominan tumores hormonodependientes, como son os tumores de próstata e vejiga no home e os de peito, útero en mulleres, entre outros. Ademais, relacionouse coa aparición de casos de infertilidade. En calquera caso, a acción tóxica non se relaciona co consumo puntual destas sustancias, senón coa inxesta de cantidades importantes e durante longos períodos de tempo.

É por tanto necesario o poder dispor de novos estudos que permitan concretar ata que punto a toxicidade destas sustancias é realmente elevada ás concentracións habituais na carne dos animais tratados. En calquera caso, hai que resaltar que hoxe en día son sustancias consideradas ilegais na UE e debería controlarse a súa administración, así como á produción e posta no mercado das mesmas.

Bibliografía

Bibliografía

  • Aitken RJ, Buckingham D, Richardson D, Gardiner JC, Irvine DS. 2000. Impact of a deep saturation dive on seme quality. Int. J. Androl. 23(2):116-120
  • Jobo T, Kawaguchi M, Imai M, Kuramoto H. 2001. Treatment for complex atypical hyperplasia of the endometrium. Eur. J. Gynaecol. Oncol. 22(5):365-368.
  • Kaunitz AM. 2000. Injectable contraception. New and existing options. Obstet. Gynecol. Clin. North. Am. 27(4):741-780

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións