Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Catadores de auga

O catador de augas precisa una formación especial que lle capacite paira poder distinguir a presenza de cheiros, cores e sabores

Img

Municipios como Vitoria empezaron a formar catadores de auga. A súa misión, obrigatoria a partir de decembro de 2003, é avaliar a calidade da auga de consumo de boca a partir das súas características organolépticas. A apreciación sensorial de sabor, cor e cheiro debe complementar as análises químicas e microbiológicos que definen o nivel de calidade na distribución de auga de consumo público.

Img copa
Imaxe: Mr.AHL Fuck

Todos os Estados membros da Unión Europea deberían estar en condicións, desde decembro de 2003, de controlar a calidade organoléptica da auga destinada a consumo humano a partir da análise de indicadores como a cor, o cheiro, o sabor, e mesmo, a turbidez. Así o establece una Directiva de 1998, que se adaptou ás lexislacións de todos os Estados membros en decembro de 2000. España aínda non adaptou a súa lexislación, polo que a Comisión Europea viuse obrigada a presentar una denuncia por incumprimento.

Pese ao incumprimento español e a que a directiva aínda non é obrigatoria, distintas cidades, como Barcelona e Madrid, contan xa con expertos deste tipo. Á iniciativa sumouse tamén Vitoria anticipándose ao calendario do próximo ano coa formación de técnicos expertos na cata de augas. En todos os casos a finalidade é ofrecer e manter una calidade adecuada dunha auga da billa aceptable paira o consumidor.

Formación

O catador de auga pode distinguir entre uns 20 ou 30 sabores e cores distintas

Os parámetros que a norma estableceu paira os indicadores de cor e sabor, apreciables polos sentidos, son a aceptabilidad da auga paira os consumidores e a existencia de cambios anómalos. A auga pode resultar cun sabor desagradable, presentar cheiros impropios ou ben cores sospeitosas. A formación que vai recibir o catador vaille a permitir distinguir entre uns 20 ou 30 sabores e cheiros distintos, por exemplo un excesivo sabor a cloro, cheiro a podrecido pola presenza de materia en putrefacción, ou a presenza dunha cor amarelada na auga, como advertencia dunha posible corrosión das conducións.

Aos catadores requírenselle unhas calidades especiais, como una sensibilidade gustativa paira distinguir sabores, así como una gran retentiva e memoria, paira lembrar determinados cheiros. Da mesma forma, deberán respectar pautas específicas de conduta paira non perder estas calidades sensoriais durante o desenvolvemento das súas funcións (non fumar, absterse tomar determinadas sustancias ou alimentos, non beber bebidas alcohólicas, etc.). No proceso de formación deberán reter cheiros que poden estar presentes na auga, e paira iso utilizarán descriptores como plásticos, disolventes, metais, e mesmo o xofre ou o petróleo, entre outros moitos.

Parámetros microbiológicos e químicos

As augas obxecto da cata, aos efectos da Directiva citada, son aquelas destinadas paira beber, cociñar, preparar alimentos ou outros usos domésticos fornecidas a través de una rede de distribución, como as que paira estes fins sexan distribuídas en cisternas ou envasadas (con exclusión expresa das augas minerais naturais). Tamén se inclúen as augas utilizadas en empresas alimentarias paira fins de fabricación, tratamento, conservación ou comercialización de produtos ou sustancias destinados ao consumo humano.

O lugar no que se deberán recoller as mostras paira a verificación das catas de auga coincide coa do “punto de cumprimento” dos parámetros establecidos. Así, paira as augas fornecidas a través de una rede de distribución, as mostras tomaranse no punto no cal xorde das billas que se utilizan paira o consumo humano; paira as augas fornecidas en cisterna, no punto no que salgue de devandita cisterna; paira as augas envasadas en botellas ou outros envases destinados á venda, no punto de envasado; e paira as augas utilizadas en empresas alimentarias, no punto no que son utilizadas na empresa.

O resultado da cata non determinará en por si a adopción de medidas correctivas, pois os parámetros organolépticos están considerados de “segunda orde” con respecto aos parámetros de salubridade (microbiológicos ou químicos). Só se tomarán medidas correctivas si ademais do incumprimento dos valores paramétricos establecidos é necesario protexer a saúde humana.

Iso non significa nin moito menos que os resultados obtidos sexan irrelevantes, pois os datos van permitir un estudo previo e una comparación cos parámetros microbiológicos e químicos, e no seu caso, detectar a posible causa de incumprimento por non aceptabilidad ou de cambios anómalos na auga con respecto a cheiro, sabor e cor, así como un posible risco paira a saúde humana. No caso de que as autoridades competentes adoptasen algunha medida correctiva deberá notificarse aos consumidores, excepto cando consideren que o incumprimento do parámetro é insignificante.

CONTRIBUÍR Á CALIDADE

O incumprimento dos parámetros de calidade da auga pode ser debido ao propio sistema de distribución domiciliaria ou a unha falta de mantemento do mesmo por parte do consumidor. Neste caso, o usuario será único responsable de que a auga consumida presente uns valores organolépticos, ou mesmo químicos ou microbiológicos, inadecuados.

Isto é así porque o consumidor é o responsable das tubaxes, conexións e aparellos instalados entre as billas que normalmente se utilizan paira o consumo humano e a rede de distribución. A calidade da auga, e mesmo a saúde do consumidor, pódese ver ameazada pola pervivencia de canos de chumbo ou outros metais non permitidos ou inadecuados, ou pola non higienización ou vulnerabilidade a axentes exteriores de depósitos de auga propios destinados ao consumo humano.

Esta situación vai cambiar substancialmente, pois desde unha perspectiva integral da prevención e da seguridade, a Directiva comentada sobre calidade da auga destinada ao consumo humano determina a obrigación de que a normativa sobre produtos da construción deba axustarse aos requisitos que a mesma establece. A nivel comunitario xa se ditaron normas neste sentido, como a recente Decisión da Comisión, de 13 de maio de 2002, sobre o procedemento de certificación da conformidade de produtos de construción en contacto coa auga destinada ao consumo humano, que, canto menos, proporcionarán unha auga de maior calidade, e posiblemente, evitará situacións de risco paira a saúde humana non desexadas.

Bibliografía

  • Directiva 98/83/CE, de 3 de novembro de 1998, relativa á calidade das augas destinadas ao consumo humano. (DOCE L 330/32, de 5 de decembro de 1998)
  • Decisión da Comisión, de 13 de maio de 2002, sobre o procedemento de certificación da conformidade dos produtos de construción en contacto coa auga destinada ao consumo humano, de conformidade co apartado 2 do artigo 20 da Directiva 89/106/CEE do Consello.
  • Decreto 178/2002, de 16 de xullo, polo que se regula o sistema de control, vixilancia e información da calidade das augas de consumo público (BOPV 137/2002, de 19 de xullo de 2002).

  • Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións