Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Comercialización de cereixas na Unión Europea

A UE ditou una nova norma de cumprimento obrigatorio relativa á produción e comercialización de cereixas en terreo comunitario

Img

A finais de febreiro de 2004 entrou en vigor o Regulamento comunitario que establece as normas de comercialización das cereixas que se entreguen en estado de fresco ao consumidor final. Durante a presente campaña -cuxos primeiros froitos empezarán a recollerse en maio paira as variedades máis temperás- os fruticultores e todos aqueles operadores económicos que as comercialicen no ámbito comunitario deberán aterse ao seu estrito contido, cuxa finalidade principal é atender ás novas esixencias dos consumidores e desterrar do mercado as cereixas que resulten insatisfactorias.

O novo marco normativo pretende facilitar as relacións comerciais nun ámbito de competencia leal e cun aumento da rendibilidade das producións. Con anterioridade a esta norma, o seu comercio rexíase, basicamente, e de forma específica, por un Regulamento de 1987, polo que se establecían as normas de calidade das cereixas. Aínda que estivo suxeito a diversas modificacións até as nosas datas, en opinión do lexislador comunitario, non mantiña a transparencia que lle é exixible no mercado mundial.

Na revisión da norma tívose en conta una recomendación do Grupo de Traballo de Normalización dos Alimentos Perecedoiros e de Desenvolvemento da Calidade da Comisión Económica Europea de Nacións Unidas (CEE-ONU), relativa á comercialización e o control da calidade das cereixas.

A nova norma comunitaria afecta a todas as fases de produción, manipulación e comercialización de cereixas

A aplicación da norma ten en conta una perspectiva integral da vida comercial da cereixa desde a fase de recollida até a chegada ao momento de venda. A norma aplícase en todas as fases da súa comercialización. E é que aspectos como o transporte a longa distancia, o almacenamento prolongado ou as diversas manipulacións ás que son sometidas as cereixas, teñen una incidencia clara no produto final. A iso axuda, como é obvio, a súa evolución biolóxica ou o seu carácter máis ou menos perecedoiro, cuxos resultados negativos poden ser advertidos polas diversas alteracións que estes poden presentar cando chegan ao consumidor.

Una froita moi prezada
España é un dos países con maior produción de cereixas. Xunto a Alemaña, Francia e Italia, producen ao redor do 85% da cereixa do ámbito comunitario. Rusia, Australia, Canadá e EEUU tamén son produtores destacados no ámbito mundial, así como algúns países asiáticos e latinoamericanos, como Chile. Entre as zonas de produción destaca, tanto polo volume da súa produción como polo seu recoñecemento (a súa cereixa está protexida por unha Denominación de Orixe) a zona do Val do Jerte, que acaba de celebrar as súas «festas da cerdeira en flor», todo un espectáculo paira o millón de cerdeiras con que conta a zona.

Coas festas anúncianse os próximos labores de recolección do seu produto estrela, a «cereixa picota», que é, ademais, a base da economía paira os habitantes dos once municipios que conforman a Mancomunidade de Val do Jerte. Esta actividade económica dá traballo a un 80% da súa poboación.

O Val do Jerte, a pesar diso, non é a zona onde sempre se concentrou a maior produción de cereixa -aínda que si o foi até o ano 1975- e zonas como Aragón ou Cataluña superaron á produción estremeña. Noutros lugares de España, menos coñecidos pola súa produción deste froito, como o Val do Ebro, Alacante, Castelló, Valencia, Barcelona, Zaragoza, País Vasco e Navarra, e mesmo Xaén -nas poboacións de Torres e Castelo de Locubín- cóntase ano tras ano cunha recolección de cereixas de consumo moi prestixiosa, cuxa superficie de produción está nun proceso de claro auxe, como resultado dunha crecente exportación cara a outros mercados. Os seus diferentes e múltiples variedades, cada una cun sabor e una aparencia diferente, son cada vez máis apreciadas fóra das nosas fronteiras.

Una estrita calidade con algunha tolerancia
A norma que agora entra en vigor ten por obxecto establecer os requisitos de calidade que deben cumprir as cereixas tras o seu acondicionamento e envasado. En todas as categorías nas que se clasifican as cereixas, isto é, Extra, Categoría I e Categoría II, as cereixas deberán presentarse de acordo coas seguintes categorías:

  • Enteiras.
  • Con aspecto fresco.
  • Sas (non se admitirán as que presenten podremia ou alteracións que as fagan impropias paira o consumo).
  • Firmes (aínda que depende da variedade).
  • Limpas (practicamente exentas de materias estrañas visibles).
  • Practicamente exentas de parásitos.
  • Exentas totalmente de humidade exterior anormal.
  • Exentas de cheiros e/ou sabores estraños.
  • Provistas do seu pedúnculo (aínda que se admiten cereixas sen pedúnculos, sempre que a pel non presente danos e non exista una perda importante de mollo no caso das cereixas acedas e das do tipo «Picota» ou denominacións equivalentes, que perden naturalmente o pedúnculo na colleita).

Aos fruticultores esíxeselles que as cereixas sexan colleitadas «con coidado» e cando estean suficientemente desenvolvidas e teña a madurez adecuada. O obxectivo que se pretende é que as cereixas poidan conservarse ben durante o seu transporte e manipulación e cheguen en condicións satisfactorias a destino.

En canto á súa clasificación, as cereixas de categoría «Extra» deben ser de «calidade superior», cun calibre mínimo de 20 mm, e esixíndose que estean ben desenvolvidas e ter todas as características e a coloración típica da variedade á que pertencen. Neste tipo de cereixa non está permitido que presenten defectos, pero si moi lixeiras alteracións superficiais da epidermis que non afecten á calidade e aspecto xeral do produto, nin á súa conservación e presentación do envase. En canto á tolerancia permitida paira esta categoría, establécese que tan só un 5%, en número ou en peso de cereixas, sexan as que non cumpran os requisitos que a norma establece, aínda que deben de axustarse aos que se fixan paira a Categoría I, e moi excepcionalmente, que se inclúan nas tolerancias desa categoría, salvo no caso da froita excesivamente madura. O total de froitos abertos e/ou avermados non pode superar o 2%. A tolerancia permitida tamén afecta ao calibre, establecéndose que tan só un 10% en número ou en peso poden ter un calibre inferior ao legalmente establecido, aínda que deberán ter como mínimo 17 mm.

Presentación e marcado
O novo Regulamento centra tamén a súa atención sobre as disposicións relativas á presentación e o marcado dos envases que conteñan o produto. A norma esixe que o contido de cada vulto sexa homoxéneo, e que comprenda cereixas do mesma orixe, variedade e calidade. A homogeneidad tamén se require do calibre das cereixas, así como da coloración e madurez das que pertencen á Categoría «Extra».

A fin de cumprir coas expectativas do consumidor final en canto ao que observa inicialmente respecto ao produto que se lle presenta no punto de venda, a parte visible do contido do envase terá que ser representativa do conxunto. Atendendo a certas condicións, con todo, permítese a mestura con diferentes tipos de froitas e hortalizas, sempre que se presenten en envases de venda dun peso neto igual ou inferior a tres quilogramos.

O acondicionamento é o segundo aspecto relevante respecto da presentación do produto. E así, determínase que o envase das cereixas debe protexelas convenientemente. Neste sentido, requírese que os materiais utilizados no interior do envase sexa novo, limpo e dunha materia que non cause alteracións internas nin externas ao produto. A impresión e a etiquetaxe deberá realizarse, a fin de evitar posibles riscos, con tinta ou cola que non sexa tóxica.

Polo que respecta ao marcado, cada envase levará, agrupadas nun dos seus lados, e con caracteres legibles, indelebles e visibles, as indicacións que fan referencia á identificación do envasador e/ou expedidor do produto; a natureza do produto «cereixa» (poderá incluírse o nome da variedade ou denominación, así como se esta é aceda ou doce), a categoría da cereixa, e de forma facultativa, a marca de control oficial.

VARIEDADES

Img
Aínda que sabemos distinguir entre unha cereixa picota e una cereixa «normal» polo feito da que picota carece de pedúnculo ou «rabo», existen numerosas variedades, tanto dun tipo como doutro. Así, variedades como «Ambrunés», «Pico negro», «Pico limón negro» e «Pico colorado», son variedades de picota; mentres que «Burlat», «Van», «Sumit» ou «Lamper» son variedades da cereixa «con rabo».

A necesidade de buscar variedades que poidan ofrecer una recolección graduada, garantan rendementos produtivos continuos e regulares, sexan resistentes ao gretado, con bo sabor e de froito consistente, e de pronta produción, determina que aparezan novas variedades de cerdeira cada ano. A estación experimental de Summerland, en Canadá, é a orixe de moitas delas.

En España, a Asociación de Fruticultores do Jalón Medio posúe una serie de campos de ensaio sobre cerdeira con novas variedades, realizando diferentes estudos sobre as mesmas nos últimos anos. Uno dos seus estudos, ao que accedemos a través da súa Revista de Fruticultura, explícanos que o uso de fitohormonas en cerdeira é habitual paira aplicacións en control de crecemento, atraso de floración, adianto de floración-maduración do froito e atraso de maduración do froito.

Bibliografía

  • Regulamento (CE) número 214/2004, da Comisión, de 6 de febreiro de 2004, polo que se establecen as normas de comercialización das cereixas. (DOUE número L 36/6, de 7 de febreiro de 2004).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións