Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como previr a contaminación dos alimentos frescos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 11deXullode2003

O control da calidade dos pensos, o tipo de abono, a calidade e tipo de auga e o coñecer e respectar os tempos de espera tras o tratamento de enfermidades, así como a mellor manipulación ou manexo dos animais e plantas, é a mellor garantía paira produtos de calidade cuns niveis de seguridade razoable.

Img

Os alimentos frescos, aqueles que consumimos sen habelos cocido ou frito previamente, están expostos a unha infinidade de riscos boa parte dos cales poderían minimizarse mediante un trato adecuado en orixe ou ben durante o seu proceso de transformación. O consumidor espera deles un alto nivel de frescura e a garantía de que proceden de animais e plantas sans, correctamente sacrificados ou colleitados, e ben tratados e transportados.

Pero con isto non basta. De nada serve una correcta manipulación ou transporte, por exemplo, si a recolección ou o almacenamento non son os correctos. Ou si durante o proceso de produción do alimento en cru déixanse de lado aspectos fundamentais como previr a contaminación microbiológica ou química. Aínda que o resto do proceso sexa o adecuado, non podería evitarse a presenza de microorganismos, algúns deles patógenos, nin tampouco de sustancias químicas con potencial tóxico.

Dito doutra forma: un alimento cru ou fresco será tanto máis seguro como capaces sexamos todos de esixir e vixiar as condicións globais de produción, desde as granxas onde se crían os animais ou se cultivan os vexetais, até a súa chegada á mesa.

A calidade dun alimento fresco está asociada á seguridade de todos os procesos que levan da granxa á mesa

No que refire a riscos microbiológicos, as adecuadas condicións de hixiene e as boas prácticas na manipulación e recolección dos alimentos por parte dos profesionais son esenciais, xa que na súa orixe os alimentos pode contaminarse de microorganismos. Evitar a existencia e frear a súa proliferación e acción é esencial paira mellorar a calidade sanitaria dos alimentos.

Por tanto, hai que impedir a chegada dos axentes patógenos aos alimentos crus e crear condicións incompatibles coa súa actividade, o que limitará a súa multiplicación e reducirá o risco de contraer una enfermidade de transmisión alimentaria.

Pensos e medicamentos en alimentos de orixe animal
Como talles debemos considerar os alimentos obtidos a partir de animais criados en granxas ou en acuicultura. Tanto nun caso como noutro, trátase de animais que se atopan confinados nunha área relativamente restrinxida, consumen pensos como alimento e reciben tratamento tras a aparición dunha enfermidade. Este sistema xeneralizouse como a mellor maneira de producir carne, peixe, ovos e leite a uns prezos razoables, e realízase controlando todos aqueles parámetros que poden influír na produción, de acordo cun criterio de aplicación xeral: A maior cantidade e calidade posibles no menor tempo e ao mellor prezo.

Esta forma de producir alimentos, á que se denominou cría intensiva, permitiunos poder dispor de carne, ovos, leite e algúns tipos de peixe a un prezo razoable paira grandes segmentos de poboación. De feito, grazas a este sistema de produción conseguiuse que alimentos prohibitivos hai anos, como a carne de pito ou mesmo o leite, estean ao alcance de calquera peto.

Pero os sistemas de cría intensiva non están exentos de riscos. O primeiro deles é o asociado á calidade, composición e materias primas empregadas na fabricación dos pensos. Algunhas das cuestións que causaron alarma social nos últimos anos, como o mal das vacas tolas ou os periódicos brotes de salmonelosis, poden ter a súa orixe precisamente na alimentación animal.

Una alimentación do animal deficiente ou contaminada pode ter tradución inmediata nos alimentos xerado a partir do mesmo. Non é estraño, neste sentido, que como froito dunha mala alimentación obtéñase carne ou leite de baixa calidade ou contaminados. O control de calidade dos pensos e a verificación de que estean libres de contaminación constitúen un paso esencial paira garantir a súa seguridade.

O segundo risco, aínda que non por iso menos importante, é o emprego de medicamentos de uso veterinario paira o tratamento das diferentes enfermidades que sofren os animais. Estes tratamentos, necesarios, han de incluír un período durante o cal o organismo do animal elimina os residuos do fármaco administrado. Si non se ten en conta, quedarán residuos nas carnes, leites ou ovos, elementos que posteriormente poden pasar ao organismo do consumidor.

Este tipo de contaminación entraña un segundo risco adicional, posto que moitos dos fármacos administrados aos animais de produción conservan a súa capacidade farmacolóxica no ser humano tras o consumo dos produtos derivados. É che factor de risco é especialmente importante no caso dos antibióticos, xa que poden provocar que os microorganismos que conviven connosco afáganse a eles, e mesmo adaptalos, e xerar antibiorresistencias. Ou o que é o mesmo: o microorganismo non se ve afectado os antibióticos, e o tratamento é ineficaz. Nestas condicións, o microorganismo continua actuando e a infección pode agravarse de forma considerable pese ao uso de antibióticos outrora eficaces.

Os RISCOS DE ABONOS E AGROQUÍMICOS

Img aguas1

Os alimentos crus de orixe vexetal tenden a producirse hoxe en día en grandes extensións de terreo e adoitan estar asociados ao emprego de produtos agroquímicos que perseguen incrementar o volume das colleitas a un custo cada vez máis reducido. Este obxectivo só pode conseguirse mediante a mecanización nas tarefas de recolección e o uso de aditivos en forma de abono que favorezan un crecemento óptimo do vexetal. A este abono adoitan engadírselle tamén pesticidas e herbicidas co fin de eliminar pragas ou a competencia polos mesmos nutrientes con outros vexetais que raramente son de interese comercial. En esencia, as chamadas malas herbas.

Entre os abonos de uso corrente convén diferenciar entre os minerais e os orgánicos. Estes últimos, sobre todo si na súa composición hai parte de materia fecal procedente de animais contaminados, poden incrementar o risco de provocar un brote de infección alimentaria. En efecto, parte da poboación bacteriana fecal incorpórase aos vexetais de consumo e de aí, ao non mediar tratamento térmico algún, saltan ao organismo humano. O risco de toxiinfección neste caso é moi elevado.

Ademais dos abonos, debe considerarse a calidade das augas de rega. Como é ben sabido, a contaminación das augas, tanto si é de rexen orgánico como químico, é asimilada con facilidade polos vexetais. Una deficiente depuración traslada por tanto o risco de contaminación ao consumo destes produtos.

No que refire a pesticidas, os produtos de tipo fitosanitario empréganse paira combater as pragas que poidan afectar os cultivos. Da mesma forma que os antibióticos, teñen un tempo de espera, que se se respecta permite garantir a inexistencia de residuos de sustancias químicas no vexetal de consumo. En caso contrario, a probabilidade de que se transfiran ao consumo é extraordinariamente alta.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións