Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como se garante a seguridade dos alimentos

A Unión Europea conta cun dos sistemas máis esixentes en materia de seguridade alimentaria de todo o mundo

img_inspeccion comida 2

O cumprimento do marco normativo de aplicación aos alimentos e a corresponsabilidade por parte de todos os axentes implicados na cadea alimentaria (industria e autoridades principalmente) asegura que se poidan comer produtos seguros. Na Unión Europea cóntase cun dos sistemas máis esixentes en materia de seguridade alimentaria de todo o mundo. Neste artigo faise unha reflexión sobre como se garante esa seguridade.

Img inspeccion comida1
Imaxe: Deepwater Horizon Response

Os produtos comercializados contan coa presunción da súa seguridade. Segundo establece o Regulamento 178/2002 nos requisitos de seguridade alimentaria, “Non se comercializarán os alimentos que non sexan seguros”. Enténdese como “alimento inseguro” aquel que:

  • Sexa nocivo para a saúde.
  • Non sexa apto para o consumo humano.

A cuestión xorde de inmediato, que se debe considerar para determinar se un alimento non é seguro. Analízanse dúas cousas fundamentais:

  • As condicións normais de uso do alimento polos consumidores e en cada fase da produción, a transformación e a distribución.

  • A información ofrecida ao consumidor, incluída a que figura na etiqueta, ou outros datos aos que o consumidor ten polo xeral acceso, sobre a prevención de determinados efectos prexudiciais para a saúde que se derivan dun determinado alimento ou categoría de alimentos.

Alimentos nocivos

Se o alimento ten a consideración de nocivo para a saúde, entón que se valora? Neste suposto:

  • Os probables efectos inmediatos e a curto e longo prazo dese alimento, non só para a saúde da persoa que o consome, senón tamén para a dos seus descendentes.

  • Os posibles efectos tóxicos acumulativos.

  • A sensibilidade particular de orde orgánica dunha categoría específica de consumidores, cando o alimento estea destinado a ela.

Un alimento considerado como non apto para o consumo humano será aquel que, de acordo co uso para o que está destinado, pode estar contaminado por unha materia estraña ou doutra forma, ou estar putrefacto, deteriorado ou descomposto e, en consecuencia, isto faino non apto.

Autoridades proactivas no control

O alimento que cumpra as disposicións comunitarias específicas ou as nacionais, na súa falta, que regulen a inocuidad dos alimentos, considerarase seguro, polo que se refire a os aspectos cubertos por esas disposicións. A conformidade dun alimento coas disposicións específicas que lle sexan aplicables non impedirá que as autoridades competentes poidan tomar as medidas adecuadas para impor restricións á súa comercialización ou esixir a súa retirada do mercado cando existan motivos para pensar que, a pesar da súa conformidade, o alimento non é seguro. Esta posibilidade dá unha maior garantía aos consumidores.

Corresponsabilidade, aspecto crave

Os alimentos postos no mercado deben ser seguros, agora ben, quen responde deles? O Regulamento 178/2002 fixa a responsabilidade por parte do operador, é dicir, as empresas alimentarias e de pensos aseguraranse, en todas as etapas da produción, a transformación e a distribución que teñen lugar nas empresas baixo o seu control, de que os alimentos ou os pensos cumpren os requisitos da lexislación alimentaria pertinentes para os efectos das súas actividades e verificarán que se cumpren devanditos requisitos.

As Autoridades competentes no ámbito nacional (Estados membros) velarán polo cumprimento da lexislación alimentaria, e controlarán e verificarán que os explotadores de empresas alimentarias e de empresas de pensos cumpren os requisitos pertinentes da lexislación alimentaria en todas as etapas da produción, a transformación e a distribución.

Para tal fin, manterán un sistema de controis oficiais e levarán a cabo outras actividades oportunas, incluída a información ao público sobre a inocuidad e os riscos dos alimentos e os pensos, a vixilancia da inocuidad de alimentos e pensos e outras actividades de control que cubran todas as etapas da produción, a transformación e a distribución.

Da teoría á práctica: os principais parámetros de control

No día a día, nos produtos alimenticios son obxecto de control parámetros tales como:

  • GMO (organismos modificados xeneticamente)
  • Alérgenos
  • Contaminantes
  • Aditivos
  • Aditivos en pensos
  • Corpos estraños
  • Metais pesados
  • Etiquetaxe
  • Migración materiais
  • Micotoxinas
  • Microorganismos
  • Elementos organolépticos
  • Envasado e materiais
  • Residuos de pesticidas
  • Irradiación
  • Residuos sustancias veterinarias

A industria alimentaria vea pola seguridade dos produtos que introduce no mercado e chegan aos fogares e verifica que todos estes requisitos da lexislación alimentaria cúmprense en todo momento. É importante ter en conta que un produto alimenticio, antes da súa comercialización, debe asegurar que respecta unha ampla batería de aspectos, tales como criterios microbiológicos, contaminantes, residuos de praguicidas, residuos de produtos veterinarios no caso dos de orixe animal, adecuación dos materiais en contacto cos alimentos, respecto aos límites de aditivos que poden empregarse e calquera outras sustancias ou elementos que deben ser tomados en consideración para non pór en risco a saúde das persoas.

En definitiva, o control da seguridade alimentaria en Europa pivota sobre tres conceptos craves: corresponsabilidade de todos os axentes que participan na cadea de valor; o control dos principais parámetros que inciden sobre a inocuidad do alimento en todas as fases da cadea produtiva; e a protección e información que chega ao consumidor.

NORMATIVA PARA Os CONTROIS DOS ALIMENTOS

As principais disposicións legais sobre as que se basean os principais controis nos alimentos:

  • Contaminantes. Regulamento (CE) nº 1881/2006 da Comisión, de 19 de decembro de 2006, polo que se fixa o contido máximo de determinados contaminantes nos produtos alimenticios.

  • Aditivos. Regulamento (CE) nº 1333/2008 do Parlamento Europeo e do Consello, de 16 de decembro de 2008, sobre aditivos alimentarios.

  • Materiais. Regulamento (CE) nº 1935/2004 do Parlamento Europeo e do Consello, de 27 de outubro de 2004, sobre os materiais e obxectos destinados a entrar en contacto con alimentos e polo que se derrogan as Directivas 80/590/CEE e 89/109/CEE.

  • Microbiología. Regulamento (CE) nº 2073/2005 da Comisión, de 15 de novembro de 2005, relativo aos criterios microbiológicos aplicables aos produtos alimenticios.

  • Pesticidas. Regulamento (CE) nº 396/2005 do Parlamento Europeo e do Consello, de 23 de febreiro de 2005 relativo aos límites máximos de residuos de praguicidas en alimentos e pensos de orixe vexetal e animal e que modifica a Directiva 91/414/CEE do Consello.

  • Sustancias veterinarias. Regulamento (UE) nº 37/2010 da Comisión de 22 de decembro de 2009 relativo ás sustancias farmacológicamente activas e a súa clasificación polo que se refire a os límites máximos de residuos nos produtos alimenticios de orixe animal.

  • RSS. Sigue informado

    Informaci�n sobre normativa alimentaria en Ainia

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións