Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Condena a unha residencia xeriátrica por un caso de salmonelosis

As residencias xeriátricas son responsables das consecuencias xurídicas que puidesen derivarse dunha prestación defectuosa do servizo de comidas, segundo recolle una sentenza recente da Audiencia Provincial de Navarra. A sentenza condena a unha residencia da terceira idade ao pago dunha indemnización aos herdeiros dun ancián que faleceu como consecuencia dunha salmonelosis.

O único evidente neste caso é que un residente, de 81 anos de idade, con antecedentes de diabetes, senil e con problemas circulatorios, ingresou nun centro sanitario infectado por salmonela procedente da residencia xeriátrica onde residía; e que, como consecuencia dun “shock” séptico producido por salmonela, faleceu, tras un cadro de insuficiencia renal aguda que se complicou cunha síndrome de “distress” respiratorio.

Doutra banda quedou acreditada que a situación de D. Gustavo, así chamaremos ao falecido, non lle permitía saír pola súa conta do centro, nin inxerir outros alimentos que non fosen os que alí se lle proporcionaban, dado que padecía alteración psíquica con perda de autonomía.

O consumidor ten dereito a ser indemnizado salvo que os danos estean causados pola súa culpa ou pola de persoas polas que deba responder

Pero tamén quedou acreditado que non puido localizarse o alimento que podía conter a salmonela, nin se detectaron na propia residencia outros casos de toxi-infección alimentaria. Tampouco consta informe pericial ou técnico no que se acredite que o centro incumpría as medidas hixiénico-sanitarias con respecto aos alimentos que servía nin outras normas de seguridade alimentaria. Pero, aínda e así, a residencia foi condenada a pagar os danos e prexuízos derivados polo falecemento de D. Gustavo.

Responsabilidade por presunción


A resolución xudicial considera que no caso concreto concorren os requisitos necesarios paira poder estimar a responsabilidade civil da entidade mercantil, dedicada á prestación dun servizo de residencia á terceira idade; e que os feitos polos que se reclamaba una indemnización por morte dun residente prodúcense no desenvolvemento da prestación daquel servizo.

Por iso, a normativa que lle resulta de aplicación é a que, de forma xeral, ampara aos consumidores e usuarios. Neste sentido, e como principio básico, o consumidor e o usuario teñen dereito a ser indemnizados polos danos e prexuízos demostrados, que no consumo de bens ou a utilización de produtos ou servizos lles irroguen, salvo que aqueles danos estivesen causados pola súa culpa exclusiva ou pola das persoas das que deba responder civilmente.

E aínda que é certo que para que o tribunal poida apreciar a responsabilidade da residencia xeriátrica debe ter acreditado toda una serie de elementos, como a existencia de dano, o defecto do servizo e a relación de causalidad ou nexo causal entre este e aquel, no presente caso bastoulle con simples presuncións.

En efecto, non existe una proba directa e evidente sobre o nexo causal e o defecto do servizo prestado pola residencia xeriátrica. A sentenza considera que neste suposto concreto, e atendendo aos poucos feitos que quedaron acreditados con respecto á situación persoal e circunstancial de D. Gustavo, non cabe outra explicación lóxica das fatais consecuencias que o propio defecto do servizo. E chega a esta conclusión mediante a aplicación da técnica probatoria das presuncións, e non das evidencias.

A sentenza considera que o feito de que non se probou a existencia dunha toxi-infección alimentaria comunitaria, nin identificado a un posible portador crónico da salmonelosis no centro onde se atopaba D. Gustavo, non libera á residencia “da súa carga probatoria respecto da acreditación de que cumpriu diligente e coidadosamente coas súas obrigacións en orde á prevención de infeccións do tipo que nos ocupan, xa tivesen a súa orixe na manipulación de alimentos, xa na detección de portadores crónicos da bacteria.”

É máis, a propia normativa de defensa de consumidores e usuarios determina que é ao centro xeriátrico a quen lle corresponde -en virtude do principio de investimento da carga da proba- demostrar o cumprimento das precaucións e dilixencia debida que han de observarse no desenvolvemento da súa actividade, e un comportamento escrupuloso en canto ás medidas higénico-sanitarias oportunas, non bastando paira exonerarle da súa culpa con que se aduza que non existiron outros casos de infección.

Á entidade condenada de nada valéronlle as súas argumentacións sobre a singularidade do caso, e o feito de que non se producisen máis toxi-infeccións en ningún outro residente. Pola contra, o tribunal considera que todo evidencia que non existiu ningún factor externo no contaxio de D. Gustavo, e que a única explicación posible é que se debese a un defecto no servizo de alimentos ou a calquera outro prestado polo centro ao falecido.

Bibliografía

  • Normativa aplicada: Lei 26/1984, de 19 de xullo de 1984, Xeral paira a Defensa de Consumidores e Usuarios. Especialmente os artigos 25 e 26.
  • Referencia xudicial: Audiencia Provincial de Navarra, Sección 3ª, sentenza de 24 de xaneiro de 2002, número 17/2002.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións