Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Descobren que o arsénico das augas de rega transfírese aos cultivos, pero os niveis detectados non supoñen perigo

Este elemento químico natural pode ser tóxico ou non para o ser humano dependendo da dose e a súa orixe

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 14 de Maio de 2009

Investigadores da Universidade de Valladolid (UVA) e do Instituto de Recursos Naturais e Agrobiología de Salamanca (IRNASA-CSIC) constataron que nas patacas regadas con augas ricas en arsénico este elemento aparece ata 35 veces máis que nos cultivos que non as utilizan. Os científicos tamén confirmaron o impacto que ten a auga con alto contido en arsénico sobre plantacións de remolacha, cenoria e trigo.

“O obxectivo do traballo que realizamos é coñecer o impacto das augas subterráneas ricas en arsénico sobre as terras e cultivos de trigo, pataca, remolacha azucreira e cenoria”, explicou ao Servizo de Información e Noticias Científicas (SINC) Amelia Moyano Gardini, profesora da Escola Universitaria de Enxeñarías Agrarias da UVA e coautora da investigación.

Para levar a cabo o traballo, os científicos elixiron 23 parcelas situadas ao sur da provincia de Valladolid e norte da de Segovia, unha zona agrícola coñecida pola presenza de arsénico nas súas augas subterráneas (entre 38 e 136 microgramos/litro). Os investigadores analizaron as concentracións de arsénico na terra e no catro vexetais, e compararon os datos cos recolleitos en tres zonas de control irrigadas con auga sen apenas arsénico (5 microgramos/litro ou menos).

Acumulación na raíz

Os resultados confirmaron que as concentracións de arsénico, tanto no chan (onde se alcanzaron niveis de ata 36 miligramos/kg) como nas plantas, eran superiores nas parcelas regadas con augas ricas nese elemento respecto das zonas de control. Os niveis de arsénico disolto en auga alcanzaron nalgunhas mostras o 0,9 mg/kg, o que excede o límite de 0,04 mg/kg proposto para uso agrícola.

Nos cultivos de patacas os científicos atoparon niveis de arsénico 35 veces superiores nas plantacións irrigadas con augas con arsénico, e nas remolachas alcanzaron concentracións tamén elevadas (entre 3,9 e 5,4 mg/kg). “O arsénico acumúlase especialmente na raíz destes vexetais, probablemente como un mecanismo de defensa”, apunta Moyano.

A investigadora aclara que estas concentracións “por agora non son preocupantes para as persoas que consomen os produtos agrícolas da zona”, pero no estudo alértase de que no caso do trigo pódense superan os límites establecidos se se consomen máis de 400 g ao día (ou se se combina con outra vexetais da área), o que pode representar un risco para a saúde.

Elemento natural

O arsénico é un elemento químico natural que pode ser tóxico ou non para o ser humano dependendo da dose e a súa orixe. Nos seres vivos combínase co carbono e o hidrogeno para formar compostos orgánicos de arsénico, que en xeral non son nocivos. No medio ambiente, con todo, esta sustancia combínase con osixeno, cloro e xofre formando compostos inorgánicos de arsénico, considerados máis tóxicos.

A exposición prolongada a altas concentracións de arsénico (durante máis de 10 anos) pode producir arsenicosis, unha enfermidade cuxos síntomas máis frecuentes están relacionados con alteracións na pel, aínda que nos casos máis graves pode derivar en diversos tipos de cancro (como o de pel, pulmón e ril).

Na Unión Europea (UE) o nivel máximo de arsénico permitido en augas para consumo humano é de 0,01 mg/l, unha cifra que a Organización Mundial da Saúde (OMS) recomenda non superar. En todas as parcelas analizadas na investigación detectáronse máis de 0,05 miligramos de arsénico por litro de auga (destinada á rega, non ao consumo), e nalgunhas ata 0,136 mg/l.

A investigadora precisa que os altos contidos de arsénico nas augas subterráneas da zona de estudo non se deben a unha contaminación producida polas actividades humanas, senón a unha anomalía xeolóxica inducida polas características químicas da auga dos acuíferos da rexión. Os responsables autonómicos da Xunta de Castela e León están a traballar para paliar este problema.

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións