Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dous anos de vacas tolas en España

A crise das vacas tolas cumpre en novembro o seu segundo aniversario. A análise dos datos dispoñibles revela que a enfermidade se atopa, moi probablemente, aínda nos seus inicios no noso país. Do mesmo xeito, pon de manifesto que non todas as comunidades autónomas seguen de igual modo o curso da EEB. En algunhas, como Andalucía e País Vasco, o número de casos háxase claramente por baixo do esperado. Noutras, como Castela-León, supérase en cambio a marxe do estatisticamente razoable.

Dous anos de vacas tolas en España

Desde o primeiro caso de encefalopatía esponxiforme bovina comunicado en España, en novembro de 2000, o número de animais enfermos que foron detectándose nas diferentes comunidades autónomas foi crecendo de forma paulatina. Fronte a un inicio no que todo indicaba que a incidencia da enfermidade ía ser máis ben escasa, cumprido o segundo ano a cifra global achégase aos 200 casos, signo inequívoco dunha evolución que, moi probablemente, atópase aínda nas súas fases iniciais.

Desde o inicio da crise o número de casos foi en aumento, do cal podería deducirse que nos achamos nas primeiras fases da enfermidade

As cifras confirman os agoiros que as autoridades sanitarias da Unión Europea habían feito públicas pouco antes de que se dese a coñecer a enfermidade en Parrula , a vaca galega que iniciou a conta en España. Naquel informe indicábase xa que a cabana de vacún española atopábase en situación de risco, máxime cando a evolución probable da enfermidade cífrase nun dez anos. O primeiro caso, ademais de inaugurar o reconto, viña confirmar que España, moi probablemente, atopábase na fase inicial de extensión da enfermidade.

Transcorridos os dous primeiros anos, e ante a ausencia de casos humanos, a opinión pública parece haberse esquecido das vacas tolas. A atención, en materia de seguridade alimentaria, desprazouse a outras lareiras, talvez máis inmediatos e de maior repercusión mediática en ausencia doutra noticia que non sexa a detección de novos casos nunha ou outra comunidade autónoma.

No entanto, a enfermidade continúa progresando, como se observa nos distintos gráficos de análises da situación. A presentación de casos humanos, ou a simple posibilidade de que isto ocorra, é o que realmente vai preocupar á poboación e ás autoridades sanitarias no futuro.

Análise dos casos

Desde a detección do primeiro caso de EEB, o mecanismo principal de control da enfermidade fundaméntase na análise sistemática, e agora xa rutineiro, dos animais que forman parte dos grupos de risco, é dicir, daqueles nos que existen maiores probabilidades de que xurda ou se manifeste a patoloxía.

Considerado así, en termos absolutos, como se desprende da Táboa 1, Galicia, Castela-León ou Cantabria son as comunidades autónomas que máis análises realizan. Podería inferirse, por tanto, que son estas as comunidades que aparentemente van por diante no control da enfermidade.


20021107

En Estremadura, una comunidade na que o 90% da súa cabana é maior de 24 meses, só se analizou o 3,39% dos animais.

O dato considerado de forma illada, con todo, podería conducir a erro. Si se correlaciona o volume de análise co número de cabezas de vacún en cada una das comunidades autónomas é posible extraer unha porcentaxe que sinala o esforzo relativo en relación ás respectivas cabanas bovinas. O cálculo revela que, como ocorría hai uns meses, Madrid e Canarias (22,59% e 19,29% respectivamente), seguidas por País Vasco (14,12%) e Galicia (12,34%) son as que maior número de análise realizan. No extremo contrario, Aragón segue sen chegar ao 1%.

Os datos obtidos, aínda que moito máis precisos, non permiten clarificar exactamente que ocorre en cada comunidade. Entre outras razóns, porque a valoración da incidencia real ha variado desde que en xullo de 2001 establecésese a obrigación de examinar calquera animal sacrificado con máis de 24 ou 30 meses de idade, dependendo da comunidade autónoma, ou calquera morto na granxa. Iso implica que, durante 2002, ademais da prohibición de alimentar o gando con fariñas de orixe animal, analizáronse todos os animais maiores.

Se comparamos a porcentaxe de animais analizados de máis de 24 meses poderemos observar que son Murcia, Madrid, Canarias e País Vasco os que chegan a superar o 20% do total da súa cabana, mentres que sorprende que en Estremadura, una comunidade na que o 90% da súa cabana é maior de 24 meses, só se analizou o 3,39%.

20021107

Una posible xustificación paira estes resultados podería ser a diminución da demanda. En efecto, podería pensarse que o sacrificio de animais maiores de 24 ó 30 meses dependerá dunha forma directa da demanda dos consumidores. No entanto, durante todo o ano 2002 a demanda aumentou até recuperarse na súa totalidade. Por outra banda, non hai que esquecer que o número de animais positivos tamén depende da capacidade de sacrificio dos matadoiros con actividade nunha comunidade determinada. Se una rexión non ten matadoiros suficientes, os animais derívanse paira o seu sacrificio a outras áreas xeográficas, polo que poderían aparecer casos importados.

A diferenza do que ocorría con análises precedentes, os casos importados declarados foron asignados ás comunidades de orixe. Con iso corrixiuse o que tecnicamente podería considerarse un erro por asignar casos a comunidades de sacrificio e non de produción.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións