Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Fontes e enigmas do antioxidante ergothioneina

Unha ración de 90 g de champiñóns achegaría ata 5 miligramos deste antioxidante

Img setasp

Os champiñóns son a mellor fonte natural do antioxidante ergothioneina, segundo un traballo que acaban de dar a coñecer investigadores da Universidade de Pennsylvania. Os expertos desenvolveron un método de detección que combina técnicas como a cromatografía de líquidos e espectrometría de masas.

Img

As novas análises confirmaron que os champiñóns terían ata 12 veces máis antioxidante que o xerme de trigo e catro veces máis que o fígado de pito, alimentos dos cales se reivindicaba ata agora que tiñan as maiores concentracións deste antioxidante. Isto era así, explica o equipo da Universidade de Pennsylvania, porque ata agora non se dispuña de técnicas suficientemente sensibles para cuantificar as concentracións de ergothioneina. Os investigadores ensaiaron o seu novo test sobre cogomelos, ao ser estas unha fonte coñecida deste composto, pero pódese aplicar, din, «a calquera outra planta».

Entre as variedades locais, os champiñóns son dos que maiores niveis de ergothioneina exhiben. Por exemplo, unha ración estándar de tres onzas de champiñóns (uns 90 gramos) achegaría ata 5 miligramos deste antioxidante, á marxe de se están moito ou pouco cociñados xa que, di Joy Dubost, o investigador principal, «os niveis de ergothioneina non descenden ao cociñar o alimento». Os cogomelos exóticos terían mesmo moito máis: unha ración similar de shiitake (fungo cuxa popularidade crece no noso país) ou maitake, poden ter ata 13 miligramos do antioxidante ou, comparado con outro alimento, «ata 40 veces máis ergothioneina que o xerme de trigo».

Función descoñecida
Distintos estudos sinalan os cogomelos e fungos como unha das principais fontes naturais do antioxidante ergothioneina, que actúa como protector de órganos como o ril e o fígado
A ergothioneina, un metabolito fúngico que se pode achar na maioría das plantas e tecidos de animais, é un potente antioxidante celular e un protector en procesos crónicos inflamatorios, segundo suxeriron diversos traballos. Con todo, non se sabe realmente que función específica exerce no metabolismo humano. O pasado mes de abril, un traballo da Universidade de Colonia (Alemaña), publicado na prestixiosa revista Proceedings of the National Academy of Science USA (PNAS) revelaba o posible rol da ergothioneina como transportador da membrana celular, así como un papel protector nos trastornos inflamatorios crónicos.

Outro traballo do Departamento de Bioloxía Experimental da Universidade de Cagliari (Italia) na revista Clinical Nutrition suxería o papel da ergothioneina como modulador do dano oxidativo no ril e o fígado, un traballo onde xa se apuntaba aos cogomelos e fungos como a mellor fonte natural deste antioxidante para previr o dano nestes órganos.

Chama a atención tamén o traballo publicado bastante antes, en decembro de 2002 na revista Food and Chemical Toxicology sobre o papel protector da ergothioneina fronte ao risco de malformacións do embrión en ratas diabéticas. Os investigadores, da facultade de Ciencias Experimentais da Universidade de San Pablo, en Madrid, administraron ergothioneina a ratas diabéticas embarazadas durante os 11 primeiros días de embarazo. De acordo cos resultados do traballo, a taxa de malformacións nos embrións reduciuse sen que a achega do composto tivese ningún efecto indesexable sobre a glicosa.

O interese por esta intrigante sustancia vén de lonxe. En 1952, Robert Baldridge e Howard Lewis, dous investigadores da Universidade de Michigan (Estados Unidos), estudaron sobre roedores as concentracións de ergothioneina en sangue e en relación coa dieta. Non foron os únicos, e a presenza desta sustancia estudouse noutros modelos, entre eles ratos, coellos e porcos.

Niveis máximos, aos 18 anos

Máis recentemente, en 2001, un equipo da Universidade King Abdulaziz estudou en Arabia Saudita o nivel de ergothioneina no sangue de homes sans a diferentes idades (entre os 1 e os 10 anos; entre os 11 e os 18, e entre os 19 e os 50). Por que estudar algo así? «A ergothioneina está amplamente distribuída en todos os seres vivos, especialmente no sangue dos animais», explican os investigadores no seu traballo. «Con todo, a súa función no corpo humano segue sen entenderse ben». Para investigar o efecto bioquímico da ergothioneina sobre o metabolismo, explican no traballo, publicado en Experimental and Molecular Medicine, «hai que estudar primeiro a súa concentración no sangue ao longo da vida».

O achado é que as maiores concentracións en sangue deste antioxidante téñense entre os 11 e 18 anos. Os niveis de ergothioneina empezan a incrementarse desde os 11, cando se dan niveis de entre 1,5 e 2 miligramos por 100 mililitros, e chégase ao máximo nivel aos 18, con 3,7 miligramos por 100 mililitros. A partir de entón, os niveis van decrecendo ata os 50, aínda que se dá un novo incremento aos 51 anos, pero sen chegar aos niveis dos 18 xa que só queda en 2,8 miligramos por 100 mililitros.

Toda a ergothioneina presente no noso corpo, din os expertos, procede da comida. E, polo que se viu ata agora, non é precisamente algo estraño na nosa bioloxía. Outra cousa é saber que papel exerce e se un achegue «extra» notarase na nosa saúde.

PRECAUCIÓN FRONTE Á MELATONINA COMO ADITIVO

Img dietasana

O argumento dos antioxidantes como chave para a prevención da deterioración celular, o envellecemento e o desenvolvemento de enfermidades diversas, queda fóra de discusión cando se trata de defender dietas con suficiente achegue de vexetais, froitas e outros alimentos ricos en antioxidantes. Outra cousa ben diferente é que determinados suplementos dietéticos poidan realmente achegar algún beneficio.

É o caso da melatonina. Mentres nuns países véndese libremente, noutros a venda libre está prohibida. O seu uso como aditivo na comida segue sendo controvertido, xa que non está claro se doses máis elevadas desta hormona con función antioxidante poden ser ou non beneficiosas. A melatonina, que foi descuberta primeiro como hormona da glándula pineal, está presente en numerosos vexetais e fermentos, e como antioxidante a súa acción potencia a doutros antioxidantes.

Un traballo que se publicou este mes de setembro na revista Nutrition and Metabolism revisa os datos que se coñecen desta hormona ata a data. Os autores, R. Hardeland e S. Pandi-Perumal, da Universidade de Göttingen (Alemaña) e da Escola de Medicamento Mount Sinai (Estados Unidos) son cautos á hora de valorar a melatonina como aditivo alimentario.

Aínda que os riscos do seu uso son baixos en comparación con outros aditivos alimentarios, os autores remarcan que «a capacidade antioxidante da melatonina baséase non só na detoxificación de radicais libres senón que comprende múltiples efectos». Por iso é polo que doses máis elevadas puidesen dar efectos inesperados e indeseados. Por iso, «o seu uso como aditivo só pode recomendarse con precaución».

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións