Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Legalidade dos alimentos con vitaminas

A Unión Europa acaba de regular recentemente a adición de vitaminas, minerais e outras sustancias aos alimentos

img_89 12

O pasado 19 de xaneiro entrou en vigor o Regulamento (CE) 1925/2006, de 20 de decembro de 2006, sobre a adición de vitaminas, minerais e outras sustancias aos alimentos. A nova normativa comunitaria, que será aplicable a partir do 1 de xullo de 2007, pon fin á falta dunha regulación harmonizada de ámbito comunitario. A situación imperante ata a data deixaba en mans dos Estados membros a súa regulación a través de normas estatais, que non facían máis que impedir ou obstaculizar a libre circulación destes produtos, incidindo de forma prexudicial no funcionamento do mercado interior. A situación presenta particularidades moi diferenciadas: nalgúns Estados, e por razóns de saúde pública, obrigan a engadir vitaminas e minerais en certos tipos alimentos.

Coa entrada en vigor do novo Regulamento o lexislador comunitario pon orde na UE á produción de alimentos nos que os produtores utilizan como ingredientes unha ampla gama de nutrientes e outros ingredientes como as vitaminas, os minerais, incluídos os oligoelementos, os aminoácidos, os acedos grasos esenciais, as fibras e diversas plantas e extractos de herbas, entre outros. Unha situación que, de feito, e de forma progresiva, veu dándose nos últimos anos creándose un certo descontrol en canto á legalidade das cantidades presentes no alimento final, a etiquetaxe e a publicidade que dos mesmos facíase e a permisión ou non das sustancias engadidas.

A norma trata de impedir que tales sustancias superen con moito as cantidades razoablemente previsibles nas condicións normais de consumo dunha dieta equilibrada e variada ou que representen por outros motivos un risco potencial para o consumidor, a quen se lle pretende protexer de calquera situación de erro ou engano na comercialización deste tipo de alimentos.

Déficit de nutrientes
O Regulamento comunitario só permitirá a adición de vitaminas e minerais que formen parte habitual da dieta e que se consideren esenciais

O lexislador comunitario é consciente de que os produtores engaden de forma voluntaria vitaminas e minerais aos alimentos con diversas finalidades, entre elas para restituír o seu contido cando quedou minguado durante o proceso de fabricación, almacenamento ou manipulación, ou para darlles un valor nutricional semellante ao dos alimentos dos que pretenden ser alternativas. Outras veces poden engadirse con fins tecnolóxicos, como aditivos, colorantes ou aromas, ou con outros fins similares, incluídas as prácticas e os procesos enológicos autorizados que contemple a lexislación comunitaria de aplicación. Nalgunhas ocasións, a súa incorporación como sustancias nutritivas pode ser obrigatoria en virtude de lexislación comunitaria específica.

O que quedou acreditado para as autoridades comunitarias é que os alimentos con vitaminas e minerais engadidos cumpren unha función importante, pois parecen achegar unha contribución apreciable á inxesta de todos os nutrientes necesarios para o normal desenvolvemento e mantemento dun organismo san. Aínda que é certo que unha dieta adecuada e variada pode proporcionar dita inxesta, os estudos aos que fai referencia o Regulamento demostran que esta situación ideal non se dá na práctica para todas as vitaminas e minerais.

As razóns de que determinados estudos detectasen deficiencias de nutrientes, aínda que non moi frecuentes, teñen a súa orixe nos cambios da situación socioeconómica imperante na Comunidade e dos estilos de vida de diversos grupos de poboación, e que segundo suxiren, deron lugar a necesidades nutricionais diferentes e a modificacións dos hábitos alimenticios. Á súa vez provocaron modificacións das necesidades calóricas e de nutrientes de diversos grupos de poboación e inxestas dalgunhas vitaminas e minerais por aqueles grupos que son inferiores ás recomendadas en distintos Estados membros.

Seguridade e biodisponibilidad
O Regulamento comunitario unicamente vai permitir a adición aos alimentos de vitaminas e minerais que formen normalmente parte da dieta e consúmanse nela, e que se consideren nutrientes esenciais. Como requisito fundamental esíxese que as sustancias químicas utilizadas como fontes de vitaminas e minerais que se poden engadir aos alimentos sexan seguras e biodisponibles, é dicir, susceptibles de ser utilizadas polo organismo humano.

Atendendo aos criterios de seguridade e biodisponibilidad, o Comité Científico da alimentación humana emitiu o 12 de maio de 1999 un ditame polo que aprobaba unha lista de sustancias que poden utilizarse na fabricación de alimentos destinados a lactantes e a nenos de pouca idade, doutros alimentos destinados a unha alimentación especial ou de complementos alimenticios.

A norma aprobada establece no seu Anexo I e II, respectivamente, unha lista positiva de vitaminas e minerais, así como outra das fórmulas vitamínicas e sustancias minerais baixo as que poden engadirse aos alimentos. E aínda que na mesma non aparece o cloruro sódico (sal común), o lexislador permite que siga utilizándose como ingrediente na preparación de alimentos.

En certos casos, e segundo un procedemento establecido na disposición regulamentaria, deberán instaurarse cantidades máximas cando se engadan aos alimentos, xa que a inxesta excesiva de vitaminas e minerais pode ter efectos prexudiciais para a saúde. As cantidades establecidas deberán garantir que a utilización normal dos alimentos, seguindo as instrucións proporcionadas polo fabricante, resultará segura para os consumidores no contexto dunha dieta diversificada. O establecemento dos niveis máximos de seguridade levará a cabo mediante unha avaliación científica do risco baseada en datos científicos xeralmente recoñecidos e a súa posible inxesta a partir doutros alimentos. Tamén deberá terse en conta a inxesta de referencia de vitaminas e minerais para a poboación. O tempo límite para que a Comisión poida presentar propostas con vistas a establecer as cantidades máximas finaliza o 19 de xaneiro de 2009.

DA ETIQUETAXE Á PUBLICIDADE ESPECIAL

Os consumidores, a través da publicidade, non poden percibir estes produtos vitaminados ou mineralizados como produtos con vantaxes nutricionais, fisiológicas ou doutro tipo para a saúde en relación con outros produtos similares ou distintos aos que non se engadiron eses nutrientes, dado que pode inducir ao consumidor a tomar decisións que resulten inconvenientes. Neste sentido, a norma impón certas restricións.

Non poderán engadirse vitaminas nin minerais aos alimentos non transformados, como froitas, hortalizas, carne, carne de ave ou peixe; así como tampouco a bebidas cun volume alcohólico superior a 1,2%, salvo algunhas excepcións, e sempre que non se atribúa aos produtos ningunha alegación nutricional nin de propiedades saudables. Doutra banda, e dada a importancia nutricional dos produtos aos que se engadiron vitaminas e minerais e a súa posible incidencia nos hábitos alimenticios e a inxesta total de nutrientes, a norma comunitaria considera que é importante que o consumidor estea en condicións de avaliar a súa calidade nutricional global, polo que impuxo a etiquetaxe nutricional obrigatorio para estes casos.

Como norma xeral, a etiquetaxe, a presentación e a publicidade dos alimentos aos que se engadiron vitaminas e minerais non incluirán ningunha indicación que declare ou suxira que unha dieta equilibrada e variada non pode achegar as cantidades apropiadas de nutrientes. En ningún caso inducirán a erro nin enganarán ao consumidor con respecto ás vantaxes nutritivas resultantes da adición destes nutrientes. A etiquetaxe dos produtos aos que se engadiron vitaminas e minerais pode levar unha declaración que indique dita adición en virtude das condicións establecidas no Regulamento 1924/2006 relativo ás declaracións nutricionais e de propiedades saudables nos alimentos.

Bibliografía

NORMATIVA

  • Regulamento (CE) número 1925/2006 do Parlamento Europeo e do Consello, de 20 de decembro de 2006, sobre a adición de vitaminas, minerais e outras sustancias determinadas aos alimentos. Diario Oficial da Unión Europea número L 404 de 30 de decembro de 2006.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións