Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Límites legais paira aditivos en pensos

Os dispares máximos permitidos paira vitamina D en pensos animais puxo de manifesto a falta de armonización na UE

O límite legal de aditivos en pensos non está aínda harmonizado nos distintos países da UE. A falta de lexislación equivalente provocou que produtos e cantidades consideradas legais nun Estado non o sexan no veciño, co consecuente problema paira as exportacións ou a libre circulación de mercadorías. Neste suposto atópanse os máximos permitidos paira vitamina D en pensos animais.

O pasado 4 de marzo de 2004, o Avogado Xeral Antonio Tizzano presentou as súas conclusións ante o Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas sobre o asunto C-145/02 entre o Land Nordrhein-Westfalen e a empresa Denkavit Futtermittel GmbH. A cuestión controvertida que acabou en preito, non é outra que a que afecta o contido permitido de vitamina D nos pensos paira animais, dado que a contía máxima permitida presentaba serias diferenzas entre algúns Estados membros, e o que paira un podía considerarse como produto legal, noutro resultaba proscrito.

Agora a cuestión está en mans do Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas, que ha de decidir se a limitación dun Estado a permitir a comercialización do que noutro está permitido, constitúe una infracción ao principio da libre circulación de mercadorías na UE e ao dereito comunitario. De momento, o Avogado Xeral propón que se responda ao Tribunal alemán que a medida adoptada polas autoridades do seu territorio, e pola que se prohibe a comercialización dun penso complementario paira animais, legalmente producido noutro Estado membro, como consecuencia do seu contido en vitamina D, non se axusta ao dereito comunitario sobre a materia.

Antecedentes
A nova directiva harmonizada sobre aditivos en pensos paira alimentación animal entrará en vigor o próximo outubro de 2004
A sociedade alemá Denkavit Futtermittel GMBH) producía nos Países Baixos, a través de una sociedade asociada, o produto «Denkavit Kern Ferkel 125», que era importado directamente a Alemaña. O citado produto era un penso complementario destinado á alimentación de gando porcino, que cumpría coa lexislación neerlandesa sobre a materia, e permitía na súa composición una cantidade de vitamina D de 16.000 UI/kg (Unidades Internacionais por quilogramo). Con todo, o produto non se axustaba á normativa alemá, dado que o contido de vitamina D non podía exceder 10.000 UI/kg.

O produto controvertido superaba en 6.000 UI/kg o permitido legalmente en territorio alemán. Por ese motivo, as autoridades competentes de Alemaña, neste caso, a Oficina Rexional de Alimentación e Caza do Land de Renania do Norte-Westfalia, determinaron en 1991 que a empresa non podía importalo a Alemaña.

A sociedade Denkavit estableceu en 1993 una acción declarativa ante o órgano administrativo competente sobre a materia, solicitando que se lle declarase lexitimada paira importar en Alemaña e comercializar libremente nese Estado o produto en cuestión, co contido de vitamina D que estaba permitido nos Países Baixos, e que estaba destinado a ser utilizado mesturado con outros pensos nunha proporción dun a sete, e todo iso, ao amparo do principio de libre circulación de mercadorías establecido no articulado do Tratado da UE.

A demanda foi desestimada, sendo esta decisión recorrida en apelación ante o órgano superior, que estimou o recurso. O Land de Renania do Norte-Westfalia impugnou esta última decisión, que está agora na sede do órgano supremo da xurisdición administrativa alemá, que é a que, á vista da posible incidencia do dereito comunitario na materia a resolver, decidiu expor en data 31 de xaneiro de 1992 tres cuestións prejudiciales ante o Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas, a fin de que se pronunciase sobre si o Tratado da UE e a Directiva específica sobre aditivos na alimentación animal de 1970 (vixente nesa data), opúñanse a unha medida nacional que prohibía a comercialización no territorio dun Estado un alimento complementario paira animais producido legalmente noutro Estado membro, por mor do seu contido en vitamina D.

Una Directiva, varias interpretacións
A Directiva sobre aditivos na alimentación animal de 1970, así como as súas sucesivas modificacións, foron transpuestas aos diferentes dereitos nacionais dos Estados membros. No presente caso as adaptacións da norma e as súas interpretacións non coincidiron, de aí a prohibición alemá con respecto ao produto elaborado nos Países Baixos.

O Dereito alemán incorporou ao seu ordenamento xurídico a mencionada Directiva a través da Lei e o Regulamento sobre os alimentos paira animais. Estas disposicións prohibían a importación de alimentos paira animais que non se axustasen ás disposicións alemás, cuxos preceptos consideraban que a normativa comunitaria concedía a posibilidade a todo Estado membro de establecer requisitos máis restritivos paira a comercialización de pensos que contiñan determinados aditivos.

A polémica en canto á interpretación da Directiva centrouse no seu artigo 12. O goberno alemán entendía que o seu apartado 2 deixaba a cada Estado membro a posibilidade de prever, como excepción ao apartado 1, requisitos máis restritivos paira a comercialización de alimentos que contiñan determinados aditivos. A empresa Denkavit e a Comisión defenderon a posición de que un produto autorizado por un Estado membro conforme ao apartado 1 do artigo 12 da Directiva, que determina que «os Estados membros disporán que os alimentos complementarios non poderán conter, tendo en conta a dilución prevista paira a súa utilización, contidos en aditivos enumerados na presente Directiva superiores aos que se fixan paira os pensos compostos completos paira animais», non pode ser prohibido noutro Estado membro en virtude da súa lexislación.

A directiva establece que os Estados membros poderán dispor que os contidos dos alimentos complementarios en vitamina D, entre outras sustancias, poderán pasar os contidos máximos fixados paira os pensos compostos completos cando se trate de pensos complementarios sempre que os seus contidos en vitaminas D non excedan do quíntuplo do contido máximo fixado.

Segundo entendía a propia empresa e a Comisión, a función de devandito apartado consistía non en restrinxir, senón en ampliar o círculo de pensos complementarios comercializables. Por tanto, un produto autorizado nun Estado membro conforme ao apartado 1 pode circular libremente en todo o mercado único sen que outro Estado membro poida prohibir a súa comercialización no seu territorio invocando una lexislación adoptada con arranxo ao apartado 2.

O Avogado Xeral considerou que a tese do Goberno alemán era menos convincente que a da Comisión e a de Denkavit. A cuestión era complexa, e o Avogado Xeral chegou a analizar pormenorizadamente cada una das posicións, baixando ao terreo máis técnico da cuestión. E así, determinou que o apartado 1 fixaba un límite ao contido de aditivos permitido nos pensos complementarios paira animais, contemplando que «os alimentos complementarios non poderán conter, tendo en conta a dilución prevista paira a súa utilización, contidos en aditivos […] superiores aos que se fixan paira os pensos compostos completos paira animais», sendo no caso da vitamina D ese contido o de 2.000 UI/kg, e referido ao alimento complementario de forma diluída.

Diso deduce que un alimento complementario debe ter un contido de vitamina D que, diluído con outro alimento nas proporcións previstas, non supere 2.000 UI/kg no penso composto completo. E é que un produto como o que constitúe o obxecto do presente asunto, que en forma pura (é dicir, non diluído) ten 16.000 UI/kg, e debe diluírse posteriormente nunha proporción dun a sete, presenta un contido de vitamina D igual a 2.000 UI/kg e, por tanto, axústase ao previsto na Directiva.

UNA NOVA DIRECTIVA, AÍNDA NON APLICABLE

Img cresa1
Un novo Regulamento comunitario sobre aditivos na alimentación animal deixará sen efecto a Directiva de 1970, que deixará de aplicarse no mesmo momento en que a norma aprobada sexa de aplicación, o próximo 18 de outubro de 2004. A súa finalidade é establecer un procedemento comunitario paira autorización da comercialización e uso dos aditivos paira a alimentación animal e introducir normas de vixilancia e etiquetaxe dos aditivos e premezclas paira a alimentación animal.

A intención do lexislador comunitario é facilitar a base paira garantir un alto nivel de protección da saúde humana, a sanidade e o benestar dos animais, o medio ambiente e os intereses dos usuarios e consumidores con respecto aos aditivos paira a alimentación animal, garantindo ao mesmo tempo o funcionamento eficaz do mercado interior.

Una vez vixente, quedarán atrás interpretacións e adaptacións diferenciadas entre Estados membros que limiten entre eles a importación de produtos. A armonización parcial da Directiva dá paso a unha armonización total coa aprobación da nova disposición regulamentaria. Agora un procedemento comunitario avaliará a seguridade dos aditivos paira a alimentación animal antes de ser comercializados, utilizados ou transformados na UE.

Bibliografía

  • Conclusións do Avogado Xeral Sr. Antonio Tizzano, presentadas o 4 de marzo de 2004, no Asunto C-145/2002, entre o Land Nordrhein-Westfalen e Denkavit Futtermittel GmbH.
  • Directiva 70/524/CEE do Consello, de 23 de novembro de 1970, sobre os aditivos na alimentación animal, modificada, entre outras, pola Directiva 84/587/CEE do Consello, de 29 de novembro de 1984. (Diario Oficial número L 319 de 8 de decembro de 1984).
  • Regulamento (CE) número 1831/2003 do Parlamento Europeo e do Consello, de 22 de setembro de 2003, sobre os aditivos na alimentación animal (Diario Oficial número L 268 de 18 de outubro de 2003).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións