Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Mazás e plátanos, mellor conservalos lonxe doutras froitas

Froitas como as mazás conteñen etileno, un composto que favorece o proceso de maduración e acelera o doutras froitas que estean preto como as laranxas
Por Marta Chavarrías 11 de Marzo de 2015
Img manzana madura hd
Imagen: Sarah Otrompke

En ocasións, a compra de produtos frescos como froitas en boas condicións acaba no lixo antes do esperado, pois se escureceron e adquiriron unha textura viscosa. Maduraron. Parte do problema pode ser a forma na que se almacenan e o culpable, un gas chamado etileno. Este composto químico orgánico prodúceno algunhas froitas como mazás, peras, melones ou plátanos, a medida que maduran, xa que continúan co proceso de maduración despois da recolección. Se se almacenan preto doutras froitas sensibles a este gas, como sandía ou nectarinas, estas tamén se botan a perder máis pronto. O artigo explica como afecta o etileno na maduración de froitas e como debe organizarse para que se conserven mellor.

Que fai que a froita madure? Por que se gardan algunhas froitas na neveira e outras a temperatura ambiente? A resposta a preguntas como estas tena o etileno, unha hormona responsable do que se considera a maduración da froita. Canto máis danada está unha froita, máis gas etileno produce e, por tanto, hai máis risco de que provoque danos noutras froitas que estean preto. Queda afectada así a calidade da froita e redúcese a súa vida útil, xa que leva a cabo un envellecemento prematuro. Entender como funcionan os efectos do etileno en produtos frescos como as froitas pode ser útil para saber como se realiza a maduración e de que maneira deben almacenarse en casa.

Etileno e maduración de froitas

O etileno é un gas de orixe natural, aínda que tamén pode orixinarse como resultado da combustión e outros procesos. Invisible e incoloro, está considerado como a hormona do envellecemento das plantas. É o responsable dos cambios na textura, a cor e outros procesos implicados na maduración. Ademais, inflúe na perda da clorofila das plantas ou o acortamiento do talo. Algunhas froitas como mazás e peras producen etileno cando empezan a maduración. En cambio, outras como cereixas ou arándanos non fabrican moito etileno.

Froitas como mazás e peras producen etileno cando maduran, un gas responsable dos cambios na froita

Esta especie de hormona vexetal utilízana as células da froita para enviarse sinais entre elas. Nun momento determinado, as froitas empezan a producir etileno e as que se atopan preto, cando o detectan, tamén comezan a madurar. Este efecto dáse tanto a temperatura ambiente como na neveira (aínda que neste último caso o proceso é máis lento).

Pero non todas as froitas funcionan igual e non en todas sucede este efecto. Neste sentido, deben distinguirse entre as froitas climatéricas e as que non o son. As primeiras continúan co proceso de maduración mesmo despois de ser colleitadas grazas ao etileno. Trátase de mazás, plátanos, melones, aguacates, albaricoques, higos, nectarinas, pexegos, ciruelas ou peras.

As froitas non climatéricas, en cambio, maduran só mentres permanecen na planta e deixan de facelo tras a recolección. Por tanto, a súa vida útil redúcese se se recollen no punto de madurez máximo. É o caso de cereixas, uvas, laranxas ou piñas.

Como organizar a froita

Para garantir que a froita que se consome estea en boas condicións é importante prestar atención en momentos clave como a compra. Cando se adquire froita, deberá comprobarse que non ten mazaduras nin está danada; ademais, tanto no caso da froita como a verdura, é preferible comprala en pequenas cantidades, a que se consuma en breve.

En casa, un almacenamento adecuado é fundamental para asegurar tanto a calidade como a seguridade. Para evitar o efecto descrito, a froita pode gardarse en sitios diferentes, en función do grao de maduración.

O tempo que se manteñen en boas condicións oscila entre os dous e sete días, en función do alimento. As fresas e as cereixas poden conservarse de dúas a tres días; plátanos, pexegos ou peras duran en boas condicións ata cinco días; e o melón ou as laranxas chegan á semana.

A continuación danse algunhas recomendacións para certas froitas:

  • Gardar a froita que vaia á neveira no caixón, a uns 4 ºC.

  • Tanto as mazás como as peras consérvanse ben fose do frigorífico.

  • Os plátanos, na neveira, vólvense negros; a temperatura ambiente, maduran con rapidez. Poden pelarse e porse nun envase no frigorífico. Tamén poden conservarse coa punta do talo envolvida e no caixón.

  • As froitas que se adquiren peladas e cortadas deben refrigerarse.

  • É recomendable manter illadas doutros alimentos, como carne, ave ou peixe, as froitas que se consomen na maioría dos casos crúas.

  • As partes que estean danadas ou magulladas deben cortarse e refugarse.

As froitas tamén poden conxelarse. O proceso é similar ao da refrixeración: hai que limpar, lavar e cortar. É preferible cortalas en anacos e mantelas en bandexas no conxelador. Algunhas froitas como mouras, fresas, cereixas ou pexegos consérvanse conxeladas uns doce meses.