Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nanomateriales e alimentos

O Parlamento Europeo pide unha moratoria sobre o uso de nanomateriales nos alimentos para facer unha avaliación sobre a súa seguridade

Img tubo ensayo hd Imaxe: Marc Parchow

A nanotecnoloxía toma cada vez máis importancia en diversos sectores e o da alimentación non é alleo ás súas posibilidades. Pero tamén é un sector que xera certa controversia. En marzo de 2014, e no seo da Unión Europea, o debate viraba ao redor da súa definición, xa que o Parlamento Europeo rexeitaba a proposta de regulamento da Comisión Europea. A finais de 2014, de novo o Parlamento Europeo pedía unha moratoria sobre o uso de nanomateriales nos alimentos en base ao principio de precaución. O artigo explica o porqué da moratoria para os nanomateriales en alimentos e cal é a definición proposta para eles.

Img tubo
Imaxe: Marc Parchow

A nanotecnoloxía é unha ciencia que traballa con nanómetros, unha escala minúscula (un nanómetro é a millonésima parte dun milímitro) con importantes posibilidades no campo da alimentación. Contribuír a mellorar a biodisponibilidad de nutrientes e do sabor, eliminar microorganismos patógenos ou perfeccionar os envases son algunhas delas. Existe un crecente interese na nanoescala, xa que as propiedades destes materiais poden ser moi distintas ás que posúen unha escala maior e poden ser, por tanto, potencialmente máis útiles. A nanotecnoloxía e os nanomateriales tamén son unha parte natural da elaboración de alimentos, posto que moitos están formados por compoñentes de tamaño nanométrico, como emulsiones e espumas. Pero os recentes avances tecnolóxicos levan ao desenvolvemento de nanopartículas manufacturadas que se engaden aos alimentos. Con todo, o uso de nanomateriales tamén expón cuestións de seguridade, que se abordan nun contexto normativo europeo.

Moratoria para os nanomateriales

En novembro de 2014, o Parlamento Europeo propuña unha moratoria sobre o uso de nanomateriales nos alimentos en base ao principio de precaución, é dicir, actuar contra posibles riscos alimentarios aínda que non haxa unha información científica que determine con precisión os motivos que os causaron. Segundo os eurodeputados, e en resposta a unha proposta da Comisión de Medio Ambiente, as “novas tecnoloxías nos procesos de produción de alimentos poden ter un impacto na seguridade alimentaria”. Os nanomateriales constitúen procesos de produción que requiren avaliacións de risco e, por tanto, non deben autorizarse ata que non os aprobe a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA), segundo a proposta parlamentaria de prestarse especial atención aos envases dos alimentos que conteñan nanomateriales para evitar que estes cheguen ao produto.

O uso de nanomateriales en envases require avaliacións de risco para evitar que estes cheguen aos alimentos

En 2011, a EFSA publicou un documento de orientación sobre a avaliación de riscos da nanociencia na cadea alimentaria debido ás incertezas que prevalecían sobre esta rama da ciencia.

Tamén desde hai tempo a Comisión Europea traballa para analizar os riscos que podería levar a nanotecnoloxía. Un dos obxectivos é preparar unha regulación que garanta ao consumidor que as innovacións tecnolóxicas desenvolven alimentos seguros. Para iso, faise especial fincapé en levar adiante métodos de avaliación de riscos e en apoiar marcos regulamentarios eficaces.

En decembro de 2008, a EFSA xa pechaba unha consulta pública sobre un ditame relacionado con nanociencia, nanotecnoloxía e seguridade alimentaria e dos pensos. O informe partía dos materiais utilizados en nanoenxeñaría e que poderían introducirse de forma deliberada na cadea alimentaria. Entón, a EFSA xa concluíu que poderían porse en marcha os mesmos controis que se aplicaban en produtos químicos non nano, aínda que os resultados poderían ser distintos. Unha das necesidades expostas entón era o estudo de caso por caso para analizar con maior exactitude temas como cal é a absorción, distribución, metabolismo e toxicidade dos nanomateriales.

Definición nanomateriales

A principios de 2014 os deputados tamén modificaron a definición sobre nanomateriales co fin de adaptarse ás recomendacións da EFSA. Segundo estas, o 10% dun nanomaterial tiña que estar formado por nanopartículas, un limiar que o Parlamento Europeo ve máis adecuado (fronte ao 50% proposto pola Comisión). Cando se aprobou este limiar en 2011, a decisión fundamentábase no tamaño das partículas coa condición de que se revisase en 2014. A normativa europea define nanomaterial artificial como o que se “produce de maneira voluntaria e cuxo tamaño é inferior a 100 nanómetros”. A proposición comunitaria excluía, entón, a “obrigación de etiquetar nanomateriales que se comercializan como aditivos alimentarios”.

O Parlamento Europeo propuña incluír unha nova definición de “nanomaterial artificial” para todos os aditivos ao considerar que poden estar presentes como nanomateriales nos alimentos. Cos cambios na etiquetaxe alimentaria de finais de 2014, os ingredientes presentes en forma de nanomateriales deben indicarse na lista seguidos da palabra “nano” entre paréntese. Segundo o Parlamento Europea, esta medida pode confundir ao consumidor, que podería entender que se trata de aditivos novos cando en realidade se usaron nos alimentos durante anos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións