Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O achegue á dieta das ovellas dun subproducto da oliva mellora as características do leite

O leite dos exemplares alimentados con alperujo ten unha gran concentración de acedos grasos insaturados
Por mediatrader 28 de Abril de 2010

Unha investigación do centro tecnolóxico vasco Neiker-Tecnalia, en colaboración coa Facultade de Farmacia da Universidade do País Vasco (UPV), demostrou o interese do achegue de alperujo (subproducto que se obtén da oliva tras ser moída e prensada) como suplemento na dieta das ovellas leiteiras para os períodos nos que non hai pasto. As análises realizadas mostran que as ovellas alimentadas con alperujo producen leite con características máis saudables, xa que ten unha gran concentración de acedos grasos insaturados, superior á producida polos mesmos animais antes de alimentarse con este subproducto. O alperujo sería un complemento alimenticio interesante para este tipo de gando.

A alimentación das ovellas baseada en pasto e/ou suplementos de aceites vexetais aumenta a concentración de determinados compostos saudables do leite e o queixo, como os ácidos grasos insaturados, entre eles os isómeros do ácido linoleico conxugado (CLA), compostos antioxidantes e algúns compostos volátiles aromáticos. Os ácidos grasos insaturados son esenciais para o correcto funcionamento do corpo humano e deben ser achegados en cantidades suficientes cos alimentos. A súa carencia asóciase coas enfermidades coronarias e un elevado nivel de colesterol.

Este traballo revela que as ovellas estabuladas que inxeren alperujo producen un leite cunha concentración de CLA moi similar ás ovellas que pastan. Por tanto, este complemento alimenticio permitiría obter leite e queixo máis saudables en todas as épocas do ano. O estudo levou a cabo con 12 ovellas no seu quinto mes de lactación.

Antes de iniciar o ensaio, tomáronse mostras de leite de todas as ovellas e determináronse tanto parámetros zootécnicos (produción leiteira, peso vivo, nivel de reservas corporais) como de composición (contido en graxa e proteína do leite) e calidade do leite (perfil de ácidos grasos) para que servisen como valores de referencia. O ensaio durou catro semanas, un período de tempo no que os animais se mantiveron estabulados e consumiron penso composto de lactación e forraxes conservadas. O alperujo forneceuse mesturado co penso e nunha cantidade crecente entre 50 e 200 g por ovella e día. Ademais, engadíronse pequenas cantidades de vainillina e azucre para facer máis apetecible a súa inxestión.

Os resultados pon de manifesto que a inxesta de alperujo achega ao leite unha concentración de ácidos grasos insaturados superior á do leite producido polas ovellas antes da súa administración. Tamén se observa que coa inxestión de alperujo increméntase o contido de vaccénico (acedo graso insaturado). Comprobouse da mesma forma que a concentración de acedos grasos saturados e o índice de aterogeneicidad son máis baixos nos leites obtidos con alperujo.

Os investigadores non acharon na análise sensorial do leite fervido ningún gusto nin cheiro diferente aos leites previos ao ensaio. Tampouco se atopou un gusto diferente no iogur elaborado durante o ensaio con respecto ao elaborado co leite inicial. No que respecta aos parámetros zootécnicos, as ovellas estudadas tiveron unha produción leiteira adecuada para a fase de lactación na que se atopaban e aumentaron o seu nivel de reservas.