Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O control das sustancias químicas en alimentos

O Limiar de Preocupación Toxicolóxica (TTC) define cal é o limiar de exposición de sustancias químicas por baixo do cal non existen danos para a saúde
Por Marta Chavarrías 29 de Outubro de 2014
Img umbral toxico1 hd

A presenza de sustancias químicas nos alimentos non é nada novo. A posibilidade de que sexan daniñas depende de factores como a cantidade, a frecuencia e o tempo de exposición. Entre as sustancias máis estudadas están os contaminantes naturais procedentes da terra, os que resultan da produción e o envasado de alimentos e os que se xeran tras algún proceso de cocción. Os métodos analíticos actuais permiten detectar estas sustancias mesmo en concentracións baixas. Na Unión Europea, o Limiar de Preocupación Toxicolóxica (TTC) é un sistema que define cal é o limiar de exposición de sustancias químicas por baixo do cal non existen danos na saúde. O artigo explica como este sistema avalía a seguridade das sustancias químicas e como se protexe ao consumidor.

A nanomateriales.

Este sistema utilízao, ademais da EFSA, a Administración de Alimentos e Medicamentos estadounidense (FDA), o Comité Mixto de Expertos en Aditivos Alimentarios da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación e a Organización Mundial da Saúde, a Comisión Europea e a Axencia Europea de Medicamentos.

Protección do consumidor

Na UE existe un sistema sólido que protexe ao consumidor de posibles riscos relacionados coas sustancias químicas nos alimentos. Ademais da EFSA, expertos de toda Europa traballan de forma conxunta na avaliación do risco destas sustancias.

Unha das ferramentas máis importantes coa que contan é a da inxesta diaria admisible (IDA), que é a cantidade dunha sustancia específica (residuo dun praguicida, por exemplo) nos alimentos ou a auga que se pode inxerir cada día durante toda a vida sen risco para a saúde.

Para establecer esta cantidade, os expertos baséanse nunha revisión científica de todos os datos toxicolóxicos dispoñibles sobre o produto químico específico. Esta información inclúe probas a longo prazo en animais para determinar o nivel sen efecto adverso observado (NOAEL), que se refire a a cantidade dunha sustancia, detectado tras observación ou experimento, e que non causa ningún efecto adverso detectable.

Debido a que esta cantidade se realiza en animais e como as probas non son extrapolables de forma exacta ás persoas, aplícase un factor de corrección. Adóitase establecer na centésima parte da “dose sen efecto”, despois de considerar que unha persoa pode ser 100 veces máis susceptible a unha sustancia potencialmente tóxica.