Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O control de uranio en alimentos

Unha nova normativa controla este mineral que se atopa na natureza en pequenas cantidades e entra no organismo a través da auga e os alimentos, ademais do aire e o chan
Por Natàlia Gimferrer Morató 6 de Xullo de 2009

O uranio é un elemento natural radioactivo distribuído na terra. Áchase en cantidades moi pequenas na natureza, xeralmente en forma de minerais. As rocas, o chan, a auga superficial e subterránea, o aire, as plantas e os animais conteñen cantidades variables de uranio que adquiren mediante absorción de maneira natural. As concentracións que se atopan na natureza son baixas, no entanto, algunhas rocas e chans conteñen cantidades máis elevadas nas que é necesario prestar atención. A presenza deste mineral no organismo é dificilmente evitable, co que é importante avaliar os seus efectos e poder establecer uns límites de seguridade.

A Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA, é as súas siglas inglesas) avaliou os riscos do uranio no ámbito europeo por mor da diverxencia de normativas existentes e tamén dos baleiros sobre o coñecemento da toxicidade crónica do podería colaborar cunha media de 0,36 mg/kg por día nos países estudados ou un máximo por país de 0,51 mg/kg por día, co que tampouco se excederían os límites seguros establecidos.

METAIS NOS ALIMENTOS

A cortiza terrestre está formada por minerais de moi diferente composición, entre os que destacan os metais. Por tanto, a incorporación destes elementos no medio ambiente é inevitable e, como consecuencia, tamén a contaminación dos alimentos. Prodúcese durante a recolección, transporte, manipulación, envasado ou cociñado de produtos de orixe vexetal e animal, e tamén a través dos metais procedentes de ferramentas e utensilios empregados que poden migrar facilmente o alimento cando entran en contacto.

Non todos os metais son malos por definición; en moitas ocasións son esenciais para o noso organismo, ata poden comportar problemas de saúde se non se inxeren nas cantidades necesarias. Con todo, os chamados metais pesados non cumpren unha función fisiológica coñecida e é mellor evitalos sempre: son o mercurio, o chumbo e o cadmio.

Xa sexa de maneira natural no medio ambiente ou pola acción das persoas, a exposición dos alimentos a metais é practicamente imposible de evitar. Con todo, si pode minimizarse con algunhas prácticas como as que se describen a continuación:

  • Evitar reducir a súa entrada na cadea alimentaria mediante correctas prácticas de hixiene de produtores e demais persoal técnico.
  • Diversificar ao máximo os alimentos da nosa dieta xa que certos alimentos poden esconder sorpresas polo seu contido excesivo, e ata alarmante, en determinados metais.
  • Lavar os alimentos con abundante auga para eliminar posibles restos de metais.
  • Eliminar utensilios de cociña nos que aparezan indicios de oxidación.
  • Os alimentos enlatados, unha vez abertos, se non se consomen na súa totalidade deben conservarse en recipientes de vidro.