Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O mal das vacas tolas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 12deAbrilde2001

España, do mesmo xeito que media Europa, leva uns anos enfrontándose á crise alimentaria máis virulenta dos últimos tempos. A causa é o chamado “mal das vacas tolas”, una encefalopatía esponxiforme de carácter transmisible capaz de superar a barreira das especies. A crise, orixinada en Gran Bretaña polo uso masivo de fariñas cárnicas en alimentación animal, xerou una enorme alarma social á vez que un despregamento científico sen precedentes paira pór cerco ao prion, o axente causal, e aos seus mecanismos de transmisión.

O mal das vacas tolas

O chamado mal das «vacas tolas», ou Encefalopatía Esponxiforme Bovina (EEB), empezou a cobrar vida en 1986. Primeiro de forma inadvertida, logo de forma xa máis xeneralizada, empezaron a detectarse en Gran Bretaña animais enfermos que presentaban alteracións nerviosas manifestas que culminaban coa súa morte. A análise ao microscopio do seu cerebro revelaba un aspecto que lembraba en moito ao das esponxas. Nacía así o enigma da EEB, una enfermidade que foi capaz de saltar a barreira das especies.

Ao tratarse dunha enfermidade que afecta o sistema nervioso, produce cambios no comportamento dos animais. Por este motivo, o gando vacún, debido á elevada presenza das súas carnes e produtos derivados no mercado e ás posibilidades de transmisión directa, converteuse no de maio risco paira consumo humano. A enfermidade adoita manifestarse en animais de dous ou máis anos, na súa gran maioría vacas leiteiras. Como medida de precaución, restrinxiuse o consumo da súa carne a animais menores de 30 meses.

Una vez que se coñeceu a enfermidade animal, e crendo que se trataba dun proceso que só afectaba a animais, describiuse una nova enfermidade no home no ano 1996 (nova variante da enfermidade de Creutzfeld-Jakob), que se asociou á existencia de priones similares aos de vacún. A partir de aquí, os consumidores perderon a súa confianza nas autoridades sanitarias e rexeitaron o consumo de carne e de produtos cárnicos, mentres que as autoridades británicas procedían a desenvolver estudos que permitisen coñecer as causas da nova enfermidade e como controlala.

O sistema de control máis eficaz evidenciouse no consumo de fariñas elaboradas con residuos de animais enfermos ou portadores de priones. É entón cando o goberno británico prohibe as fariñas de orixe animal paira a alimentación de rumiantes no seu territorio, pero permite a súa exportación a outros países, o que provoca a diseminación do proceso a toda Europa.

A partir do mes de novembro de 2000, a Unión Europea comeza a tomar conciencia do problema e comézanse a aplicar medidas que eviten o consumo das fariñas animais. Este proceso deuse en toda Europa aínda cando se coñecía o risco da súa existencia noutros países e mesmo, habendo lexislación concreta paira evitar a súa diseminación. Así, nestes últimos anos (desde 1994-1995) publicáronse diversas normas dirixidas a establecer as medidas de protección contra a enfermidade.

Entre o conxunto de normas, hai que destacar aquelas que afectan moi directamente aos produtores de carne, prohibindo o emprego de fariñas animais na alimentación de rumiantes, e aos matadoiros, como filtros sanitarios, xa que establecen a obrigatoriedade de separar e retirar das cadeas alimenticias humana e animal os denominados Materiais Específicos de Risco (MER): cranio, ollos, amígdalas, medula espinal de vacún, ovinos e caprinos de máis de 12 meses de idade, e o bazo de ovinos e caprinos de todas as idades.

Non obstante estas medidas foron burladas. Os gandeiros, consciente ou inconscientemente, empregaron estas fariñas na alimentación do gando, especialmente nos animais leiteiros (os máis susceptibles de padecer a enfermidade), e as autoridades agrarias non tomaron ningunha medida preventiva especialmente rigorosa no control da enfermidade. En consecuencia, a enfermidade preséntase como crise alimentaria e gandeira a finais de 2000, situación na que nos atopamos hoxe.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 5]
  • Ir á páxina seguinte: O axente do mal »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións