Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Onde e cando comer no verán

Os servizos de restauración están regulados por leis específicas que clasifican tanto a categoría dos distintos establecementos como a actividade dos mesmos. Unha ollada á normativa vixente, na que se dá conta da clasificación establecida, pode sernos útil para que non nos dean gato por lebre especialmente no verán, época na que proliferan todo tipo de locais dispostos a servirnos comidas.

Non é raro que no verán, e aproveitando a afluencia de turistas, proliferen locais nos que se anuncian menús a prezos módicos ou servizos de restauración de distintas categorías. As preguntas xorden de inmediato: están os distintos locais capacitados legalmente paira prestar os servizos que anuncian? Que condicións debe reunir un establecemento paira servir comidas? Que significan, por exemplo, tres tenedores colocados na porta dun restaurante?

Na actualidade, o marco lexislativo da ordenación do turismo vén atribuída pola Constitución e os respectivos Estatutos de Autonomía, ás Comunidades Autónomas, que ostentan competencias exclusivas nesta materia, e que lles permite aprobar lexislación propia. Entre os obxectivos fundamentais que foron regulados polas citadas normativas incluíuse o da defensa e garantía da calidade paira o usuario dos servizos turísticos, como destinatario final de toda a actividade turística. O coñecemento preciso dos nosos dereitos como usuarios-consumidores deste tipo de servizos é a mellor garantía para que non nos dean gato por lebre. É por iso que propomos una primeira aproximación ás diferentes clases e categorías que se establecen na lexislación turística con respecto aos locais que nos serven comidas no verán.

A restauración entre as actividades turísticas

A normativa de turismo inclúe, entre outras, a prestación de servizos de restauración, os cales están considerados como una actividade turística de “non aloxamento” e “complementaria” cuxa explotación corresponde a aquelas empresas turísticas que se dedican de forma profesional á citada actividade. Basicamente, consiste na subministración de comidas ou bebidas a través de establecementos abertos ao público e paira o seu consumo preferente nestes.

Atendendo ás súas características, os citados establecementos foron clasificados por diferentes normativas autonómicas en dous grupos ben diferenciados, atendendo á posibilidade de servir comidas ou as denominadas tapas e racións:

De acordo coas regulacións autonómicas sobre turismo de restauración, a posibilidade de servir comidas á carta, menús ou pratos combinados está reservada exclusivamente a restaurantes e cafetarías. A diferenza entre un e outro establecemento vén delimitada pola posibilidade de servir pratos ou comidas máis ou menos complexos, ou ben pratos preparados simples ou combinados en ferro ou freidora.

Debe entenderse por restaurante aquel establecemento que dispón de cociña e servizo de comedor, coa finalidade de ofrecer ao público, mediante prezo, comidas e bebidas paira consumir no mesmo local, non sendo imprescindible que estean dotados de cociña propia. Por cafetaría, en cambio, debe entenderse aquel establecemento que, podendo prestar todos os servizos de bar, ofrece ao público, mediante prezo, a calquera hora durante todo o tempo que permaneza aberto ao público e paira consumir no mesmo local, pratos simples ou combinados elaborados directamente á prancha ou freidora, sen necesidade de que dispoñan de comedor independente. O consumidor, ademais, nos restaurantes pode solicitar unha área reservada paira fumadores ou non fumadores, que deberán estar debidamente sinalizadas.

Cuestión de categoría

A categoría dun restaurante ou dunha cafetaría establécese mediante o cumprimento de determinados requisitos, e exprésase gráficamente mediante tenedores ou cuncas, respectivamente. Os restaurantes poden clasificarse en cinco categorías: 5 tenedores (luxo), e de catro a un tenedores, debendo identificar a súa categoría mediante unha identificación ou placa visible no exterior do local. As cafetarías en tres: de tres a unhas cuncas.


CATEGORIASREQUISITOS
5 Tenedores
LUXO

  • Servizos sanitarios: independentes e distintos dos do persoal, non tendo acceso directo desde o comedor e sendo preceptivo vestíbulo de acceso
  • Aseos de señoras e cabaleiros independentes
  • Inodoro: mínimo de dous cada un dos aseos
  • Servizos hixiénicos: lavabo dotado de auga fina e quente, xabón, colonia, peite dun só uso, secador de mans de aire quente e toallas dun só uso
  • Entrada de clientes: independente da do persoal e mercadorías
  • Servizo de guardarropa: acorde coa capacidade do local
  • Vestíbulo ou sala de espera: con servizo de bar
  • Teléfono: con cabina illada
  • Servizo telefónico: en todas as mesas
  • Calefacción e refrixeración: en todas as dependencias de clientes con temperatura comprobable visualmente polo cliente
  • Adega: con viños de denominacións de orixe determinadas, e como mínimo as de toda a Comunidade Autónoma
  • Cociña: contará cun oficce que separará a esta do comedor.
  • Comedor xeral: totalmente illado de calquera outra instalación ou dependencia e debidamente insonorizado
  • Comedor independente: polo menos uno
  • Mobiliario, lencería e enxoval: de gran calidade
  • Uniformidade do persoal
  • Responsable do comedor:coñecementos suficientes paira una boa atención nos idiomas inglés e francés, ademais do castelán
  • Responsable do Servizo de Bebidas: con suficientes coñecementos na materia
  • Cartas de Pratos: nos idiomas inglés e francés, ademais do castelán e a lingua propia da comunidade autónoma, a disposición dos clientes
  • Parking propio ou Servizo de Guardacoches
  • 4 Tenedores

  • Servizos sanitarios: independentes dos do persoal que contarán con dobre porta de acceso
  • Aseos de señoras e cabaleiros: independentes
  • Inodoros: mínimo de dous inodoros cada aseo
  • Servizos hixiénicos: con auga fría e quente, dosificador de xabón, secador de mans de aire quente e toallas dun só uso
  • Entrada de clientes: independente da de persoal e mercadorías
  • Servizo de guardarropa: acorde coa capacidade do local
  • Vestíbulo ou sala de espera
  • Teléfono: con cabina illada
  • Servizo telefónico: en mesas
  • Calefacción e refrixeración: en todas as dependencias de clientes
  • Adega: contar polo menos con viños de todas as denominacións de orixe da comunidade autónoma, entre outras
  • Comedor: totalmente illado de calquera outra instalación
  • Comedor independente: polo menos uno
  • Mobiliario, lencería e enxoval de calidade
  • Uniformidade do persoal
  • Responsable de Comedor: coñecemento suficiente paira una boa atención no idioma inglés ou francés, ademais do castelán e a lingua propia da comunidade autónoma
  • Cartas de Pratos nos idiomas inglés e francés, ademais do castelán e a lingua propia da comunidade autónoma
  • Parking propio ou concertado
  • 3 Tenedores
    3 Cuncas

  • Servizos sanitarios: independentes dos do persoal
  • Aseos de señoras e cabaleiros: independentes
  • Servizos hixiénicos: con auga fina e quente, xabón e secamanos
  • Entrada de clientes: independente da do persoal e mercadorías ou, na súa falta, entrada en horas fóra das establecidas paira o servizo de comedor
  • Servizo de guardarropa: acorde coa capacidade do local
  • Teléfono: con cabina illada
  • Comedor: independente dotado con calefacción e refrixeración
  • Adega: contar polo menos con viños das denominacións de orixe da comunidade autónoma
  • Mobiliario, lencería e enxoval serán acordes coa categoría do local
  • Uniformidade do persoal
  • Cartas de Pratos nos seguintes idiomas, ademais do castelán e a lingua propia da comunidade autónoma: Inglés e Francés, a disposición dos clientes
  • Menú do día (restaurante) – Prato combinado do día (cafetaría) no que, baixo un prezo global, estean incluídos dous pratos, pan, sobremesa e bebida
  • 2 Tenedores
    2 Cuncas

  • Servizos sanitarios independentes de señoras e cabaleiros dotados de xabón e secamanos
  • Entrada de clientes: non poderá ser utilizada, durante as horas de servizo de comidas, como entrada de mercadorías
  • Servizo telefónico a disposición dos clientes
  • Comedor independente e con calefacción.
  • Mobiliario, lencería (de tea ou papel) e enxoval acordes coa categoría do local
  • Vestimenta adecuada do persoal de servizo ao público
  • Menú do día (restaurante) – Prato combinado do día (cafetaría) no que, baixo un prezo global, estean incluídos dous pratos, pan, sobremesa e bebida que en todo caso comprenderá xerra de auga ou botella de auga mineral

    * Asímismo disporá a petición do cliente de xerra de auga aínda cando non se utilice o servizo de Menú do día.

  • 1 Tenedor
    1 Cunca

  • Servizos sanitarios independentes de señoras e cabaleiros dotados de xabón e secamanos
  • Entrada de clientes: non poderá ser utilizada, durante as horas de servizo de comidas, como entrada de mercadorías
  • Comedor: non precisa ser independente, con calefacción.
  • Mobiliario, lencería (de tea ou papel) e enxoval acordes coa categoría do local
  • Vestimenta adecuada do persoal de servizo ao público
  • Menú do día (restaurante) – Prato combinado do día (cafetaría) no que, baixo un prezo global, estean incluídos dous pratos, pan, sobremesa e bebida que en todo caso comprenderá xerra de auga

    * Asímismo disporá a petición do cliente de xerra de auga aínda cando non se utilice o servizo de Menú do día

  • *(A táboa elaborouse seguindo os requisitos que a lexislación aragonesa ha establecido paira este tipo de establecementos).

    Irse de tapas

    Os denominados bares ou cafés teñen prohibida a realización do servizo de menú, carta de pratos, banquetes, pratos combinados ou calquera servizo de comidas, así como a realización de publicidade mediante carteis ou anuncios que ofrezan este tipo de servizos, que quedan reservados aos anteriores establecementos. Iso non lles limita a posibilidade de servir, paira o seu consumo preferente no mesmo local, outro tipo de alimentos como aperitivos, bocadillos e repostaría.

    Debemos considerar como Bar aquel establecemento que dispón de barra ou servizo de mesas paira proporcionar ao público, mediante prezo, bebidas que poden acompañarse ou non de tapas e bocadillos, fríos ou quentes, paira consumilos no mesmo local.

    Locais de acceso libre

    Os establecementos turísticos son considerados públicos e de libre acceso, paira quen contraten os seus servizos. As únicas restricións que se establecen son aquelas que veñen determinadas nas Leis, nas normas específicas que regulen a actividade desenvolvida e, en caso de dispor, as establecidas no Regulamento de réxime interior que poidan establecer as empresas turísticas de restauración, que en ningún caso pode conter normas discriminatorias por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión ou outra circunstancia persoal ou social. Con todo, os propietarios dos establecementos turísticos poderán negar ou restrinxir a admisión de persoas nos seus establecementos ou proceder á súa expulsión dos mesmos, mesmo coa axuda da autoridade competente, en caso necesario, “a quen incumpran o regulamento de réxime interior, as normas lóxicas de boa convivencia social ou as persoas que pretendan usar as instalacións cunha finalidade diferente á propia do servizo ou da actividade de que se trate”.

    Bibliografía

    • Lei 6/2001, de C.A. Canarias, de 23 de xullo de 2001, de Medidas urxentes en materia de ordenación do territorio e do turismo de Canarias.
    • Lei 7/2001, de C. A. Principado de Asturias, de 22 de xuño de 2001, de Turismo.
    • Lei 2/2001, de C.A. A Rioxa, de 31 de maio de 2001, de Turismo.
    • Lei 12/1999, de C.A. Andalucía, de 15 de decembro de 1999, de Turismo.
    • Lei 8/1999, de C.A. de Castela-A Mancha, de 26 de maio de 1999, de Ordenación do Turismo de Castela-A Mancha
    • Lei 5/1999, de C.A. de Cantabria, de 24 de marzo de1999, de Ordenación do Turismo de Cantabria.
    • Lei 2/1999, de C.A. de Baleares, de 24 de marzo de 1999, Xeral Turística das Illes Balears.
    • Lei 1/1999, de C.A. Madrid, de 12 de marzo de 1999, de Ordenación Turismo de CA Madrid.
    • Lei 3/1998, de C.A. Valenciana, de 21 de maio de 1998, de Turismo
    • Lei 10/1997, de C.A. de Castela e León, de 19 de decembro de 1997, de Turismo de Castela e León.
    • Lei 11/1997, de Rexión de Murcia, de 12 de decembro de 1997, de Turismo da Rexión de Murcia.
    • Lei 9/1997, de C.A. Galicia, de 21 de agosto de 1997, de Ordenación e Promoción do Turismo en Galicia.
    • Lei 2/1997, de C.A. de Estremadura, de 20 de marzo de 1997, de Turismo de Estremadura.
    • Lei 7/1995, de C. A. de Canarias, de 6 de abril de 1995, de Ordenación do Turismo en Canarias, modificada por Lei 7/1997 e Lei 5/1999.
    • Lei 6/1994, de C.A. do País Vasco, de 16 de marzo de 1994, de Ordenación do Turismo da C.A. do País Vasco.

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións