Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Riscos > Aditivos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os aditivos alimentarios, son necesarios?

Os aditivos, sustancias químicas que non teñen por que atoparse nos alimentos, engádense como coadyuvantes tecnolóxicos

A misión dos aditivos é favorecer a aplicación de diversas tecnoloxías de transformación e conservación ou ben mellorar as súas características organolépticas. Os alimentos preparados industrialmente poden conter diversos aditivos como conservadores, encimas ou saborizantes. O obxectivo deste artigo non é tanto explicar a súa tecnoloxía como tratar os grupos de sustancias importantes desde un punto de vista toxicolóxico e hixiénico.

Img
Imaxe: tijmen van dobbenburgh

Até que punto é necesario o emprego de aditivos? Esta é una cuestión que suscita debate no ámbito da seguridade alimentaria. A resposta é diferente de acordo coa finalidade do aditivo. Así, a utilización de colorantes debería realizarse só naqueles casos nos que sexa necesaria, xa que en si mesmos non representan ningunha vantaxe, tan só é una cuestión estética. Pero si serían recomendables cando por razóns como una esterilización, ou calquera outro tratamento tecnolóxico, provóquese una desaparición case completa da cor. Desta forma, pode xustificarse a súa presenza en produtos cárnicos ou doutro tipo como pratos preparados. Con todo, no caso do peixe ou outros produtos, sempre se pretende una perda de cor do produto, polo que aínda quedaría menos xustificado.

Uso de aditivos

Os aditivos deberíanse usar só cando non hai ningún tratamento tecnolóxico autorizado co mesmo efecto

Os aditivos, pola súa banda, deberíanse empregar só cando non hai ningún outro tratamento tecnolóxico autorizado que consiga o mesmo efecto, mesmo aínda que o custo sexa máis elevado. Estas sustancias químicas non teñen por que atoparse nos alimentos e, en consecuencia, o primeiro criterio debería ser a necesidade do seu emprego. É dicir, una necesidade obxectiva e non un feito arbitrario.

Estas sustancias tamén serven paira facilitar o proceso de preparación ou elaboración. Así, cando se establece a necesidade do seu emprego, o seguinte paso, lóxico por outra banda, debe ser asegurar a inocuidad sobre a calidade dos alimentos e sobre a saúde do consumidor. Ao mesmo tempo, débese considerar que os aditivos non son só sustancias químicas perversas en si mesmas. Entre eles, hai una gran cantidade de moléculas orixinariamente procedentes de animais ou plantas e que non proporcionan ningún efecto negativo á saúde dos consumidores.

Avaliación do risco

Una pregunta que hai que expor sempre é se a vantaxe que conseguiremos, desde un punto de vista tecnolóxico, compensa o risco do seu emprego. O risco debe medirse cun conxunto de probas que dean una idea precisa dos problemas toxicolóxicos, crónicos e agudos, que se poidan producir, e una avaliación sobre a cantidade máxima que se pode chegar a inxerir por persoa. Por iso, sempre é preferible a utilización de sustancias antigas das que se coñeza a ausencia de riscos crónicos importantes.

Una cuestión importante nas probas de toxicidade é a súa influencia na aparición de tumores. Aínda que sempre é cuestionable se a presenza destes tumores débese á inxestión de aditivos ou a outras causas como o envellecemento da poboación ou a factores xenéticos. Moitos aditivos que se atoparon como cancerígenos en ratas non teñen o mesmo efecto en humanos. No entanto, hai que considerar que sempre se tratará dunha referencia e un aviso de posibles problemas de toxicidade futura.

A análise ha de ir acompañado de estudos sobre a súa absorción, metabolismo e excreción. Posteriormente requírense probas con voluntarios paira ver as influencias sobre o metabolismo ou manifestacións alérxicas, debendo realizalas durante espazos dilatados de tempo, coa finalidade de coñecer posibles efectos crónicos.

A posible acción sinérgica de diferentes sustancias non tóxicas a baixas doses, pero que posúan una acción potenciadora da toxicidade, é algo que se estudou pouco e que será difícil de demostrar. Este punto segue abrindo o camiño a novas investigacións que permitan avaliar este tipo de toxicidade, de gran interese paira os consumidores.

Bibliografía

  • Belitz, H.D.; Grosch, W. 1999. Food chemistry. Ed. Springer. Berlín
  • Lindner, E. 1995. Toxicoloxía dos alimentos. Ed. Acribia, S.A. Zaragoza
  • Alexandre, J. L. 1997. Conservación de Alimentos. Ed. Servizo de publicacións. Camiño de Beira s/n. Valencia
  • Amaducci, S. 1991. Deas additifs alimentaires directs dans lle droit européen. EFLR
  • Achas-Moller, T. 1990. Food additives:situation in the EEC. Bruxelas
  • Lueck E. e M. Jager. 1981. Conservación Química dos Alimentos, Características, Uso, Efectos. 2ª ed. Ed. Acribia. Zaragoza
  • Multon J.L. 1999. Aditivos e Auxiliares de Fabricación nas Industrias Agroalimentarias. 2ª ed. Ed: Acribia. Zaragoza

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións