Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os complementos alimenticios ascenden á categoría de alimento

O próximo 31 de xullo vence o prazo para que todos os Estados membro da UE adapten as súas respectivas lexislacións á nova directiva de complementos alimenticios. Desde esa data a súa comercialización estará legalmente permitida e deberá garantirse que o consumidor conta cos elementos legais necesarios paira tomar una decisión informada e consciente sobre a súa adquisición e sobre os riscos potenciais que puidese ter paira a súa saúde. A partir de agora os complementos serán considerados alimentos.

A directiva sobre complementos alimenticios, a 2002/46/CE relativa á “aproximación das lexislacións dos Estados membros en materia de complementos alimenticios”, foi aprobada en xuño de 2002 polo Parlamento Europeo e o Consello de Europa. A nova regulación, ademais de liquidar situacións de conflito xurídico por infracción de normas comunitarias, ofrece un marco legal a un mercado interior que move aproximadamente uns 1.500 millóns de euros anuais no ámbito europeo.

Os complementos alimenticios pasarán a engrosar as listas de alimentos e abandonarán a súa consideración como medicamentos

Os Estados membros teñen até o 31 de xullo do 2003, como máximo, paira adoptala. A partir do 1 de agosto, a comercialización deste tipo de produtos estará legalmente permitida na UE, aínda que con algunhas limitacións provisionais con respecto aos nutrientes permitidos, que de momento só son as vitaminas e os minerais. Desde esa data, deberá garantirse que o consumidor conta cos elementos legais necesarios paira tomar una decisión informada e consciente sobre a súa adquisición, coñecemento paira un consumo adecuado e os riscos potenciais paira a súa saúde.

Fin a unha situación de conflito


A Directiva remedia una situación de conflito permanente pola creación de obstáculos ao comercio intracomunitario con respecto a este tipo de produtos, e pon fin á incoación de numerosos procedementos xudiciais por infracción da normativa comunitaria básica respecto diso. Os procedementos que se instaron contra diferentes Estados membros (Alemaña: 11; Francia: 8; Austria: 4; Grecia: 3; e Finlandia: 1) sumaban un total de 27 a finais de setembro de 2000, segundo datos da Comisión. A existencia de normativas estatais diversas, nuns casos, ou una inexistente regulación, noutros, era a causa principal da falta de funcionamento do mercado interior e da situación de litixio.

Os complementos alimenticios non poderán presentarse como alimentos correntes nin como única fonte da dieta

A aprobación da nova normativa acaba cunha situación de “alegalidad” permanente que afectaba a España e a países da nosa contorna, como Francia, entre outros. Ao carecer dunha normativa propia sobre este tipo de produtos, a súa comercialización era tolerada, pero non prohibida. Do mesmo xeito, a nova normativa pon fin a unha vella polémica sobre a súa consideración como alimentos ou como medicamentos, en favor da primeira.

Con todo, a regulación dos complementos alimenticios non o é paira todo tipo de nutrientes ou outras sustancias cun efecto nutricional ou fisiológico utilizadas como ingredientes dos complementos alimenticios. De momento, a Directiva establece normas específicas paira una lista positiva de vitaminas e minerais, contida nos anexos da norma. As vitaminas e minerais non incluídos nestas listas quedan pendentes da avaliación “urxente” que debe realizar a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria.

Entre outros nutrientes, os aminoácidos, a fibra alimentaria, os fermentos ou as licitinas deberán esperar a unha segunda fase paira dispor dunha regulación específica, ante a falta de datos científicos adecuados. De forma transitoria, e até a súa aprobación, serán de aplicación aquelas normas nacionais específicas que, no seu caso, aprobáronse con respecto aos mesmos.

Un alimento que é un complemento

A entrada en vigor da nova directiva permitirá especificar dun modo moito máis preciso que debe entenderse por complemento alimenticio. En esencia, e de acordo coa norma, entenderase como tal a aqueles alimentos que consisten en fontes concentradas de nutrientes ou doutras sustancias con efecto nutricional ou fisiológico cuxa finalidade é completar a dieta normal. Como principio básico que ha de cumprir calquera alimento, aos complementos alimenticios esíxeselles que non presenten ningún perigo; pero ademais, especificamente, demándaselles que sexan aproveitables polo organismo.

Con todo, diferéncianse dos produtos alimenticios de “consumo corrente” pola súa forma de comercialización, que ha de facerse en forma dosificada, é dicir, en cápsulas, “pastillas, tabletas, pílulas, bolsitas de pos, bochas de líquido, botellas con contagotas” e outras formas similares. Nunca deben presentarse como alimentos correntes nin como única fonte da dieta, dada a súa característica principal de “complemento alimenticio”, e deben entregarse ao consumidor final unicamente preenvasados.

ETIQUETAXE ESPECÍFICA E ACCESO Aos COMPLEMENTOS

A necesidade de que o consumidor poida diferenciar adecuadamente entre o que debe considerarse un “alimento corrente” ou un complemento alimenticio precisa da adopción dunha regulación complementaria e específica sobre etiquetaxe, publicidade e presentación.

As obrigacións específicas que deben cumprimentar os produtores ou distribuidores destes produtos con respecto á información que debe recibir o consumidor son, entre outras, as seguintes:

  • A denominación de comercialización do produto debe ser unicamente “complementos alimenticios”.
  • Non pode atribuírse ao produto a propiedade de previr, tratar ou curar una enfermidade humana, nin facer referencias sobre devanditas propiedades.
  • Non incluirá ningunha afirmación que declare ou suxira que una dieta equilibrada e variada non achega as cantidades adecuadas de nutrientes en xeral.
  • Cumprimentará as obrigacións xerais sobre etiquetaxe.
  • Cumprimentará as seguintes obrigacións específicas sobre etiquetaxe:
    • Denominación de categorías de nutrientes ou sustancias que caractericen ao produto, ou una indicación relativa á natureza de devanditos nutrientes ou sustancias.
    • Dose do produto recomendada paira consumo diario.
    • Advertencia de non superar a dose diaria expresamente recomendada.
    • Afirmación expresa de que os complementos alimenticios non deben utilizarse como substituto dunha dieta equilibrada.
    • Indicación de que o produto se debe manter fose do alcance dos nenos.
    • Cantidade de nutrientes ou de sustancias cun efecto nutricional ou fisiológico por dose do produto paira o consumo diario, e deberá constar de forma numérica e atendendo ás unidades que se expresan no seu anexo (mg, microgramos, …).
    • Porcentaxe con respecto aos valores de referencia establecidos na Directiva de etiquetaxe de propiedades nutritivas dos produtos alimenticios.

Coa información recibida, a decisión de incrementar a inxesta dalgúns nutrientes mediante complementos alimenticios queda agora na órbita do propio consumidor. Con todo, o acceso limitado a determinados nutrientes (exclusivamente os autorizados legalmente) levou a determinados sectores a denunciar que o acto da regulación legal constitúe una vulneración dos dereitos fundamentais do propio consumidor, por impedirlle o acceso a uns produtos considerados como beneficiosos paira a súa saúde. Neste sentido, e ao amparo desta argumentación, en EEUU desde 1994 a Administración (neste caso a Food and Drug Administration, FDA) non pode reglamentar sobre os complementos alimenticios, e por tanto, non pode impedir o acceso dos cidadáns aos mesmos. Una curiosidade xerada pola situación: a margarina comercialízase nos EEUU como un complemento alimenticio.

Bibliografía

  • Directiva 2002/46/CEE, do Parlamento Europeo e do Consello, de 10 de xuño de 2002, relativa á aproximación das lexislacións dos Estados membros en materia de complementos alimenticios. (DOCE L 183, de 12 de xullo de 2002).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións