Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os dereitos dos animais de matadoiro

O sacrificio de animais destinados a consumo debe axustarse a normas estritas cuxa finalidade é evitarlles sufrimentos innecesarios

Img

Noutras épocas, e dun modo case xeneralizado, a chegada do frío coincidía coa época da matanza. Ademais da obtención de carne paira consumo inmediato, perseguíase encher as despensas paira parte do ano mediante a elaboración de embutidos e outros produtos preparados, segundo a tradición, para que se conservasen o maior tempo posible. Esta práctica, con todo, queda xa lonxe do quefacer diario, e as matanzas, sobre todo do porco, quedaron relegadas de forma localizada ao ámbito da tradición e os costumes, aínda que se manteñen de forma excepcional no ámbito rural. Moito máis preto queda o sacrificio en matadoiros ou instalacións preparadas paira iso.

Img carneterneraetiquetada1
Imaxe: Antoaneta

Os animais destinados a consumo teñen os seus propios dereitos. Desde 1995, e tras a incorporación do dereito comunitario ao ordenamento xurídico español, o noso país conta cunha lexislación específica que protexe aos animais e evita calquera dor ou sufrimento innecesario durante o seu sacrificio ou matanza. O dereito dos animais abarca desde as condicións de estabulación até as de transporte e sacrificio. A norma en cuestión derroga una anterior de 1987 que regulaba o aturdimiento dos animais previo ao sacrificio, pola súa falta de adaptación e por non regular os requisitos fóra dos matadoiros.

Requisitos paira os matadoiros

Estas instalacións deben cumprir diversos requisitos que son obxecto de inspección e control. Así, establécese que a construción, as instalacións e os equipos dos matadoiros, así como o seu funcionamento, deberán ser os adecuados paira non ocasionar á animais axitación, dor ou sufrimento evitables. Neste sentido, establécense mesmo condicións paira a condución, sujeción, aturdimiento, matanza e sangrado dos animais.

O persoal, a instrumentación e as instalacións de matadoiros deben cumprir con requirimentos específicos

Nalgúns casos, e atendendo ao respecto de métodos particulares de sacrificio requiridos por determinados ritos relixiosos, exímeselles da aplicación dalgúns requisitos relativos ao aturdimiento ou morte. Outras excepcións aplícanse tamén paira pequenos establecementos en canto á condución e estabulación de vacún, e de procedementos de aturdimiento e sacrificio de aves de curral, coellos, porcinos, ovinos e caprinos, a condición de que se respecte o principio xeral de non causar á animais axitación, dor ou sufrimento evitables.

Ademais, os instrumentos, material de sujeción, equipos e instalacións deberán ser deseñados, construídos, conservados e utilizados de modo que o aturdimiento ou a matanza poidan efectuarse de forma rápida e eficaz, que será obxecto de verificación pola autoridade competente. Da mesma forma, deberá disporse de equipos e instrumentos de reposto adecuados paira casos de urxencia no lugar de sacrificio.

Os requisitos esténdense da mesma forma ao persoal do matadoiro que interveña na condución, estabulación, sujeción, aturdimiento, sacrificio ou matanza de animais. A estes requíreselles una preparación, destreza e coñecementos profesionais adecuados paira levar a cabo estes labores, que deben realizar “de forma humanitaria e eficaz”. A verificación dos mesmos corresponde á autoridade competente, que poderá acceder libremente en calquera momento a todas as dependencias das instalacións con obxecto de cerciorarse de que se cumpre a normativa.

Os dereitos antes do sacrificio

Como regra xeral, aos animais que foron criados e mantidos paira a obtención de carnes deben aplicárselles regras específicas durante o seu desprazamento, estabulación, sujeción, aturdimiento, sacrificio e matanza, a fin de evitar axitación, dor ou sufrimento. Aos animais procedentes de terceiros países o certificado sanitario deberá completarse cunha certificación que manifeste que foron sacrificados en condicións polo menos equivalentes á nosa normativa.

No momento do traslado ou estabulación de animais requírese dos matadoiros que dispoñan de equipos e instalacións apropiados paira descargalos dos medios de transporte. A descarga deberá realizarse canto antes despois da súa chegada; e si iso non fose posible protexeráselles das inclemencias do tempo e proporcionaráselles una ventilación adecuada. Paira o suposto de que poida preverse de que algúns animais poden lesionarse entre si, atendendo á súa especie, sexo, idade ou orixe, separaráselles.

Algúns animais teñen mesmo prioridade paira o sacrificio inmediato. Son aqueles que padezan sufrimento ou dores durante o transporte ou á súa chegada ao matadoiro, e os que non sexan destetados; e se iso non fose posible, illaranse e sacrificarán canto antes e polo menos dentro das dúas horas seguintes. E aqueloutros que non poidan andar deberáselles dar morte alí onde se atopen se non poden desprazarse por medios mecánicos e sen risco até o local de sacrificio.

Os locais de estabulación deberán contar con chans que reduzan ao mínimo o risco de escorregar e que non causen feridas os animais que estean en contacto con eles. Así mesmo, deberán contar cunha ventilación adecuada paira as condicións extremas previsibles de temperatura e humidade; iluminación de intensidade suficiente paira poder examinar todos os animais en calquera momento, debendo dispor en caso de necesidade dunha iluminación artificial de recambio adecuada; e mesmo, e de ser necesario, cantidades suficientes de cama adecuada paira todos os animais que pasen a noite en devanditos locais.

Os dereitos do animal hanse de respectar escrupulosamente antes do seu sacrificio. E cando non se sacrifiquen de inmediato, despois da súa chegada ás instalacións de sacrificio deberán ter constantemente á súa disposición auga potable, distribuída permanentemente mediante equipos adecuados, así como subministración de alimentos paira aqueles animais que non sexan sacrificados dentro das doce horas seguintes á súa chegada. A estes proporcionaráselles cantidades moderadas de alimentos a intervalos apropiados, pasado ese tempo, ao que ademais terán dereito a un aloxamento que lles permita tenderse sen dificultade.

O CENSO GANDEIRO

O censo gandeiro español destinado ao consumo humano roldaba en 2003 os 54 millóns de animais. Porcino, con 21,6 millóns de cabezas de gando sacrificadas anualmente, encabeza una lista na que seguen ovino (24,2 millóns), vacún (6 millóns) e caprino (2,6 millóns). Xunto a estas especies, outras como o pito, o coello, e as denominadas “exóticas”, conforman o conxunto de animais de cuxas carnes nos alimentamos maioritariamente.

O sacrificio de todos estes animais, salvo excepcións minoritarias destinadas ao autoconsumo ou ao mantemento de tradicións ou ritos relixiosos, efectúase sobre todo en matadoiros. Segundo datos facilitados por revístaa “Distribución e Consumo”, dos 30 matadoiros rexistrados cun volume de matanza superior a 25.000 toneladas (fóra dos da Rede de MERCAS), una gran parte dedícanse exclusiva ou maioritariamente ao porcino. O matadoiro de Osona, en Cataluña, é o de maior volume de sacrificio cun total de 144.132 toneladas anuais, por diante de Campocarne (124.000 TM), O Pozo Alimentación (112.000 TM), OMSA Alimentación (101.529 TM), Norfrisa (91.001 TM) e Matadoiros da Rede MERCAS (83.941 TM).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións