Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Riscos > Benestar animal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os efectos do transporte sobre o gando bovino

O proxecto europeo CATRA pon de manifesto as deficiencias e puntos críticos que causan tensións durante o transporte de gando bovino

O pasado verán presentáronse en Bruxelas os resultados finais de CATRA, un proxecto europeo que durante máis de tres anos investigou as consecuencias do transporte de gando bovino sobre o animal e a calidade da carne. O transporte, segundo destácase nas conclusións, é un dos puntos crave paira garantir o benestar dos animais, pero aínda hai pouca información paira analizar cientificamente os seus efectos. Tampouco hai moita información sobre como se está facendo actualmente. Por ese motivo, os obxectivos de CATRA incluían tanto a análise do efecto do transporte como a realización dunha enquisa que recollese a realidade no gando bovino.

Unhas 86 granxas, 43 transportistas e 28 matadoiros participaron na enquisa que realizou en España o Departamento de Produción Animal da Facultade de Veterinaria da Universidade de Zaragoza, participante de CATRA. No proxecto participaron grupos de investigación de Suecia, Finlandia, Alemaña, Eslovenia, Noruega, España e Italia, ademais de tres empresas, de Suecia, Finlandia e Alemaña.

En xeral, explica Gustavo María Levrino, coordinador do grupo español e profesor da Universidade de Zaragoza, a enquisa revela que se traballa ben pero que hai «puntos a mellorar», como a loxística ou a coordinación entre transportistas, matadoiros e granxas.

Paira empezar, di, a descoordinación fai que o transporte sexa máis caro paira todos. Pero ademais repercute negativamente no animal, que está sometido a máis esperas e exposto a ser transportado ao camión en horas inapropiadas. O mellor, lembra o experto, sería facelo moi temperán ou a última hora de tárdea, evitando as horas de calor e os atascos.

A descoordinación no transporte fai que este sexa máis caro e xera máis tensión no animal

Por outra banda, durante o transporte non hai control veterinario paira garantir o benestar do animal. Tamén pode ocorrer que, por simple descoordinación, nas descargas non haxa veterinarios dispoñibles. Ademais, se a descarga efectúana transportistas que non recibiron a formación adecuada, poida que mesturen grupos sociais de animais, o que lles causa tensións, ou que, se non está ben planificada a carga, non se respecte o espazo de 1,7 metros mínimo por animal.

Una forma paira evitar estes desaxustes, precisa Levrino, sería asociar aos transportistas, na súa maioría enrolados en empresas pequenas e medianas, organizar cursos de formación específicos e conseguir a longo prazo que sexan os propios transportistas os que eduquen aos seus compañeiros máis inexpertos. É o que se está facendo xa noutros países como o Reino Unido.

Duración do transporte
Segundo despréndese do macroestudio europeo, non é tan importante o tempo do transporte como as condicións nas que se fai. Os investigadores de CATRA estudaron ambos os factores de forma independente e os resultados revelan que tan estresantes son os tempos de transporte moi curtos como os longos.

O experimento fíxose con diferentes grupos de gando bovino realizando un mesmo traxecto e coas condicións do camión coidadosamente controladas. A única diferenza era a duración do transporte: 30 minutos, 3 horas ou 6 horas. «Tempos moi curtos», explica Levrino, «son moi estresantes porque o animal non chega a adaptarse». Con tempos moi longos o animal adáptase pero sofre deshidratación e un descenso das súas reservas enerxéticas. A consecuencia é unha tensión innecesaria paira o animal e una carne de peor calidade.

Se se trata de animais que son transportados a cebaderos doutro país, como as tenreiras frisoas que se traen de Alemaña, a consecuencia da tensión é inmunodepresión no animal, con todos os efectos que iso leva. Engádese outro factor de tensión importante si trátase de crías que son separadas da nai.

Os transportes de longa duración non son una excepción. Un exemplo é o que se dá entre Aragón e Sicilia, onde arraigou o costume de comprar ao animal vivo paira sacrificalo alí. Mesmo se non se superan as 29 horas de duración máxima de transporte que marca a lei, incluíndo os descansos, segue sendo unha viaxe moi longa. «Non pode ser ético que un animal se críe nun sitio e teña que ser levado a sacrificar a outro lugar tan afastado», reflexiona Levrino.

Quizá a situación cambie coa proposta de nova normativa que está a estudar a Comisión Europea. Aínda que existen dúbidas. Una das propostas é que a duración máxima da viaxe sexa de 9 horas cun descanso de 12 horas dentro do camión, un descanso que non se acaba de entender. Doce horas en camión parado parécenlle a este investigador «incomprensibles».

Non hai argumentos técnicos, engade, paira asegurar que nove horas de transporte son mellor que dez, polo que non acaba de entender a limitación que quere exporse. «se se colle un mapa», salienta Levrino, «verase con facilidade que nove horas é pouco tempo» paira completar longos traxectos. Neses casos, os animais necesitan un descanso «sen dúbida» pero esas doce horas no camión non parecen «o máis sensato».

A pesar diso, na proposta comunitaria, que será discutida en próximos meses, hai aspectos considerados positivos, como a limitación de transportar crías, que só se poderán separar da nai a partir de certa idade. De calquera forma, o gran problema desta normativa que ten que velar polo benestar dos animais é que «é difícil que sexa boa paira todos os países e animais», admite Levrino. «Haberá que controlar que se cumpra de forma correcta», engade. Os encargados de aplicar a normativa son as Comunidades Autónomas pero teñen limitacións técnicas. «Fan o que poden».

A CAIXA NEGRA DO TRASNPORTE ANIMAL

Img transporte1

Uno dos froitos de CATRA foi o desenvolvemento da Smart Box, una especie de «caixa negra» que controla de forma automática no camión todos os factores que teñen incidencia sobre o benestar do animal e a calidade da carne. A idea era que factores como paradas, freadas, temperatura, posición dos animais, velocidade do aire e gases, debían ser rexistrados mediante sensores e cámaras de vídeo e transmitidos por satélite á central loxística desde onde se controlaría a calidade do transporte. Mesmo se pensou en engadir sensores paira recoller o ritmo cardíaco dos animais.

O prototipo deste sistema foi presentado na Comisión Europea e agora una empresa está a tratar de levar ese desenvolvemento a unha aplicación comercial. Outro froito é o conseguir asociar aos transportistas de Aragón e o inicio de cursos paira veterinarios e condutores coa Dirección Xeral desta comunidade autónoma.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións