Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Alimentos > Polo

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os pitos espidos son una nova especie?

A verdade é que a ciencia adianta que é una barbaridade, até tal punto que cando aparece un problema só hai que esperar a que uns cantos científicos únanse e empecen a pensar una solución. Un claro exemplo é o dun grupo de científicos do Departamento de Agricultura da Universidade Hebrea de Israel, que crearon un exemplar de pito sen plumas.

Trátase dun animal capaz de crecer en ambientes cálidos, o que supón una mellora importante no beneficio da produción da carne de pito. Nestes casos, limítase o custo enerxético que supón o ter que refrigerar as granxas onde se crían estes animais, xa que as plumas danlles moita calor e si non se refrigeran as granxas prodúcense perdas de produción.

Agora ben, chegará á nosa mesa deica pouco? Quizais os consumidores estean a facerse esta pregunta e, de feito, abriuse un debate sobre si comeriámonolos/comeriámosnolos ou non. Este feito é, a primeira ollada, moi interesante, xa que nos esquecemos doutros debates como as posturas enconadas de hai uns meses sobre si era conveniente ou non o consumo de transxénicos e os seus riscos paira a alimentación, entre outros.

En realidade, utilizar xenética na alimentación non é nada novo. Desde fai miles de anos melloráronse as razas de animais de granxa ou as variedades vexetais comestibles utilizando o cruzamento sexual ou aproveitando a variabilidade natural. O que non quedou moi claro é si estes animais obtivéronse por cruzamento sexual ou se manipularon xeneticamente paira obter os beneficios esperados.

Como indicaba o Dr. Daniel Ramón nun artigo publicado sobre alimentos transxénicos “a diferenza entre un alimento transxénico e outro convencional é mínima. En principio, só a técnica xenética utilizada no seu deseño. En primeiro lugar, no deseño dun alimento transxénico prima a direccionalidad fronte ao azar (no cruzamento sexual xúntanse xenes ao azar, na enxeñaría xenética tómase o xene adecuado). En segundo lugar, no deseño dun alimento transxénico é posible obter a combinación xenética adecuada de forma moito máis rápida”.

No entanto, para que se atopen a nivel comercial e puidésese falar dunha nova especie, estes pitos “espidos” deberían ser capaces de reproducirse por si mesmos, é dicir, que puidesen transmitir á súa descendencia o carácter de nudez. Ou ben que, a partir dun cruzamento sinxelo entre diferentes razas, obtivésese un híbrido con capacidades produtivas. En caso contrario, o seu aplicabilidad como animais produtivos sería cando menos dubidosa, estando a produción en mans de quen lles crearon.

Existen riscos paira a saúde?

Trátase de animais normais e correntes que expresan unhas características concretas, neste caso non ter plumas. E a pregunta que xorde é si iso pode afectar á calidade da súa carne. Probablemente non, aínda que habería que probalos paira poder opinar.


Os caracteres que se modificaron son os que van condicionar as características da carne, polo que se só afecta á pluma non ten por que verse modificada a consistencia, sabor ou capacidade nutritiva, entre outros aspectos. No entanto, a cor rosada indicouse como desagradable. En realidade, os pitos non adoitan ser rosas nin vermellos, o que pode indicarnos que hai outras características organolépticas que puideron verse afectadas.

Agora ben, en todos estes casos falamos de suposicións xa que non coñecemos como é ese produto. En calquera caso, a capacidade humana á adaptación é máis que considerable. Cando apareceu o problema das “vacas tolas”, os consumidores e algúns produtores lanzáronse á caza e captura de novos produtos que puidesen ter éxito no mercado español. Así, xurdiron carnes de diferentes especies, unhas xa coñecidas como a avestruz, pero outras ben exóticas que empezaron a ser comercializadas, como a de canguro. A consecuencia entón é que non vai depender do sabor ou outras características senón de que chegue ao mercado e teña un grupo de consumidores paira os que sexa aceptable.

Ao mesmo tempo xorde a cuestión de si existirán riscos especiais paira a saúde dos consumidores. En principio non ten por que ser así. Se o animal compórtase como un pito, terá os mesmos riscos que os pitos que consumimos actualmente, prepararase como a carne de pito que se consome actualmente e, mesmo, é probable que a canle posta no mercado non se diferencie significativamente do resto de canles de pito que poderemos atopar en calquera pollería.


Cales son as vantaxes do “pito espido”?

Trátase dun produto que o que pretende é una maior rendibilidade económica. A súa produción vai ser máis barata polo que podería esperarse un abaratamento do produto no mercado?

Ademais, como non ten plumas, non será necesario quitarllas, o que supón una redución dos custos ambientais derivados dun maior consumo de enerxía na produción de pitos, da enerxía necesaria paira sintetizar as plumas, da auga necesaria paira desplumar ás aves nos matadoiros e dos procesos paira depurar esa auga e eliminar ou tratar as plumas. Trátase, por tanto, de beneficios ambientais, en ningún caso despreciables, sobre todo se comprendemos que en España se poden consumir varios centos de millóns de animais ao ano.

Con todo, aínda considerando as vantaxes ambientais, non se puxeron de manifesto as vantaxes paira os consumidores. Despois das últimas crises alimentarias que apareceron en Europa, os consumidores indicaron claramente que están dispostos a pagar máis, sempre que se lles garanta un mundo máis limpo, alimentos máis sans e animais mellor tratados. Por tanto, coa produción actual, xa se están chegando a prezos suficientemente competitivos e estase dando una sobreproducción de diferentes alimentos, tanto de orixe animal como vexetal.

Neste caso, como noutros que se presentarán no futuro, sería conveniente sinalar que outro tipo de vantaxes e inconvenientes preséntanse, si é que existen, paira coñecer como se cumpren as expectativas dos consumidores desde unha perspectiva ampla, non só económica.

Bibliografía

Bibliografía

  • Lawrie, R.A. 2000. Meat science. Woodhead publishing Ltd. Cambridge
  • Ramón, D. 1999. Os xenes que comemos. Ed. Algar, Alzira
  • Vollmer, G., Josst, G., Schenker, D., Sturm, W. e Vreden, Norbert. 1999. Elementos de bromatología descritiva. Ed. Acribia, Zaragoza

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións