Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Os turróns que duran máis

A vida útil dun turrón difire en función da súa variedade, aínda que en xeral mantense en bo estado durante meses
Por Marta Chavarrías 10 de Decembro de 2015
Img turrones que mas duran hd
Imagen: nito103

Chegan as datas do Nadal e con elas o consumo dun dos doces máis típicos destas festas que satisfán os padais dos máis golosos: os turróns. Considerado por moitos como o rei do Nadal, este doce pasou de ser ou duro ou brando a contar cunha infinidade de modalidades que nos últimos anos permitiron facer unha longa lista de variedades. Cunha forte estacionalidade en canto ao seu consumo -aínda que cada vez menos-, o turrón xera dúbidas sobre cando caduca ou cal é a mellor maneira de conservalos. O artigo explica cales son os que máis duran e en que condicións deben almacenarse.

Imaxe: nito103
Img turron avellanas
Imaxe: marcomayer

O turrón comparte espazo nas mesas cos mazapanes, os polvorones e o roscón de Reyes durante as celebracións do Nadal. En España, este doce fai referencia sobre todo á repostaría tradicional de Jijona ou Alacante, cidades que deron nome ás clases de turrón máis famosas.

O turrón é a masa que se obtén por cocción de mel e azucres, con ou sen clara de ovo ou albúmina, á que se incorporan améndoas tostadas, peladas ou con pel, tal como define o Real Decreto 1787/1982. Tamén se lle poden engadir outros froitos secos e pódese substituír o mel por azucres.

No turrón brando, a améndoa (que pode substituírse por abelás, noces, piñóns e outros froitos secos) móese e mestúrase co resto de ingredientes. Inclúense nesta categoría os de xema, crema, froita, coco, praliné ou chocolate. No duro, a améndoa mestúrase enteira co resto de ingredientes. A pesar das variedades, a améndoa é o ingrediente estrela do turrón. En función das porcentaxes mínimas de améndoa, tanto os turróns brandos como os duros clasifícanse en calidade Suprema, Extra, Estándar ou Popular.

Canto dura o turrón e como conservalo

A vida útil do turrón rolda os 15-18 meses tras a súa fabricación

A vida útil do turrón depende sobre todo da variedade, aínda que rolda os 15-18 meses tras a súa fabricación. O turrón de Jijona dura máis que o de Alacante, porque o aceite da améndoa favorece a conservación. É importante fixarse na etiqueta e ler a data de caducidade de cada barra de turrón para saber cando caduca; deberán elixirse os que se atopan máis lonxe da data de compra. Tamén é fundamental ver a cantidade de améndoa que contén, xa que canto máis elevada sexa, considerarase de maior calidade.

  • Mellor adquirir o turrón en grandes porcións que en pequenas para evitar que se seque.
  • Antes de abrir o envase é preferible gardalo na neveira e sacalo un pouco antes de consumir para que se destilen os aceites da améndoa e proporciónenlle a súa textura particular.
  • Unha vez aberto, almacenarase nun lugar fresco, seco e sen luz ben tapado. Desta maneira, evitarase que se poña brando.
  • É preferible conservalo no mesmo envase no que se comercializa.
  • Á hora da compra, deberán rexeitarse os que teñan o envase roto ou en mal estado.
  • Debe terse en conta que o turrón de Jijona, se se almacena a temperatura ambiente e esta é un pouco elevada, pode soltar aceite das améndoas, o que significa que cando se coma estará máis brando e aceitoso. Non se estragou e é apto para o consumo.

Mazapanes e polvorones

Img mazapan navidad4
Imaxe: Olyina

Ademais dos turróns, outros doces moi típicos do Nadal son os polvorones e os mazapanes, xunto cos anises ou as améndoas garrapiñadas ou peladillas.

O polvorón inclúese na gama dos mantecados, aínda que se diferencia en que se usan améndoas para elaboralos. A cantidade de améndoa que se empregue é a que determina a denominación (Extra, Suprema, Estándar e Popular). Para facelos mestúrase fariña, azucre, graxa animal e améndoas moídas, e despois engádense outros ingredientes como coco rallado, chocolate ou canela. A miúdo recúbrense con azucre en po ou glasé.

Os mazapanes obtéñense co amasado, con ou sen cocción, de améndoas crúas, peladas e moídas con azucres. Pode ou non encherse ou recubrirse con preparados de pastelaría, sempre que se indique se é a cobertura ou o recheo. É habitual que se presenten en pequenas figuras de distintas formas.