Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os virus máis frecuentes nos alimentos

Os virus son microorganismos de tamaño pequeno que, como non posúen orgánulos nin sistemas propios que lles permitan ser autónomos, necesitan infectar una célula viva paira reproducirse. Estruturalmente caracterízanse por ter una cápsula ou envoltura externa que rodea a un material xenético que contén a información que vai permitir a súa multiplicación e, por tanto, a supervivencia do virus.

Img vegetales1
Imaxe: Francois Carstens

Os virus necesitan células vivas, polo que non poden multiplicarse nos alimentos. Estes actúan como vehículos de partículas víricas paira as persoas e/ou animais. Entón, de onde proceden? Dos organismos que infectan, xa que cando una célula inféctase libera centos ou miles de partículas que pasan ao medio. É entón cando a auga, algúns produtos da pesca e os vexetais poden contaminarse, vehiculando a infección a persoas sas.

Principais alimentos implicados

Como sinalamos, son as persoas infectadas as que van eliminar, normalmente coas súas feces, una gran cantidade de partículas. A partir de aquí, a auga será un primeiro vehículo de diseminación. Se esta auga contaminada chega ao mar, os moluscos son os que van atoparse con estes microorganismos, diluídos na auga e na materia orgánica.

Os moluscos aliméntanse por filtración, o que implica una concentración dos virus en niveis importantes. Neste tipo de produtos a infección vírica que poden inducir pode deberse ao cultivo de devanditos animais en augas contaminadas e o seu posterior consumo sen tratamento térmico. Até agora non se describiron casos de contaminación durante a preparación do produto por parte de persoas portadoras.

Da mesma forma, esta auga pode chegar aos vexetais mediante augas de rega contaminadas ou mediante os fertilizantes orgánicos. Nestes casos, o vexetal non concentra as partículas senón que as vehicula. O risco depende da capacidade de supervivencia e da resistencia das partículas víricas ás condicións ambientais. Neste tipo de produto, con todo, si é frecuente que durante a manipulación e preparación dos vexetais crus, sobre todo nas ensaladas nas que non adoitan aplicarse as condicións hixiénicas adecuadas, os virus transmítanse das feces ao alimento e de aquí ás persoas sas. Os vexetais actúan así como diseminadores, mentres que os moluscos poden estar contaminados de forma natural.

Dentro do grupo dos vexetais, os máis implicados adoitan ser a leituga, o tomate, as frambuesas, as fresas e os melones. Trátase de alimentos que se comen crus e que, ou ben son de pequeno tamaño, o que implica una certa manipulación durante a súa recolección, ou ben requiren una manipulación importante antes do seu consumo.

Virus máis frecuentes

Dentro das diferentes especies implicadas, o virus da hepatite A descríbese nun maior número de casos. É un virus que se transmite desde persoas afectadas, pola súa materia fecal, até o medio. Os alimentos máis implicados son os moluscos, tal e como apuntamos anteriormente, aínda que moitos vexetais tamén o están.

No entanto, o grupo máis frecuentemente descrito nos vexetais é o do virus tipo Norwalk. Son microorganismos entéricos de moi elevada infectividad que producen una infección gastrointestinal caracterizada por unha diarrea moi importante, que desaparece por si mesma en poucos días. A pesar disto, a infección transmítese tamén de persoa a persoa, podendo afectar a todos os membros dunha familia. Hai que destacar que a resistencia destes virus é de semanas a meses na superficie dos vexetais, e non parece moi claro que o emprego de desinfectantes sobre estes produtos consiga a eliminación das partículas.

COMO SE PODEN CONTROLAR?

O control destes virus nos alimentos é realmente complicado. Hai que sinalar que o virus da hepatite A non cultiva nos medios habituais de laboratorio, o que complica o seu estudo. Ademais, paira proceder á súa determinación hai que tomar una gran cantidade de mostra, illando e concentrando as partículas, paira proceder á súa determinación por técnicas moleculares. Isto actualmente é realmente complexo xa que require laboratorios especializados.

Por iso, a mellor solución é a aplicación dunhas óptimas medidas de hixiene de prevención. Se se impide a contaminación fecal, asegúrase una boa manipulación, limitando as contaminacións cruzadas e, sobre todo, empréganse unhas medidas de hixiene persoal rigorosas, lavándose as mans despois de ir ao baño, poderíase limitar a chegada destes microorganismos aos alimentos e o número de casos asociados a estes axentes.

Bibliografía

  • CLIVER, D.Ou. Other viral foodborne viral diseases, en Foodborne disease handbook, Vol. 2, Diseases caused by viruses, parasites and fungi (Huy, E.G.; Gorham, J.R.; Murrell, K.D. e Cliver, D.Ou. Eds). Marcel Decker. New York (USA), pp: 137-143, 1994
  • CLIVER, D.Ou. Foodborne viruses, en Food Microbiology: fundamentals and frontiers (Doyle, M.P.; Beuchat, L.R. e Monteville, T.J. Eds.). American Society for Microbiology, pp:437-446,1997
  • WARNER, R.D.; CARR, R.W.; McCLEAKDEY, F.K.; JOHNSON, P.C.; ELMER, L.M.G. e DAVIDSON, V.G. A large non-typical outbreak of Norwalk virus. Gastroenterite associated with exposing celery to nonpotable water and with Citrobacter freundii., Arquives of International Medicine. 151:2419-2424, 1991

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións