Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Plástico de uso alimentario

Actualízase a lista das sustancias autorizadas para a fabricación de materiais plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos
Por Maite Pelayo 26 de Febreiro de 2009
Img envase plastico

Os plásticos constitúen un dos grupos de materiais que máis se utilizan na industria alimentaria como envases de alimentos. Por esta razón foron obxecto dun maior control e seguimento da Comisión Europea, que modifica periodicamente a lexislación comunitaria respecto diso seguindo as avaliacións da Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA, nas súas siglas inglesas). Agora, incorpórase á lexislación española unha directiva europea sobre este tipo de materiais co obxectivo de garantir a seguridade dos consumidores.

Un envase alimentario é calquera material que se utiliza para conter, protexer, distribuír e mostrar produtos alimentarios, desde a materia prima ata o produto terminado, e desde o fabricante ata o usuario ou consumidor. Resulta imprescindible que os materiais que se utilizan para a súa fabricación, que estean ou poidan estar en contacto cos alimentos, garantan a seguridade do produto. Entre os requisitos sanitarios que deben cumprir esíxeselles que non das sustancias químicas a través do envase para chegar ao alimento depende da temperatura e do tempo de exposición. Os métodos para determinar a migración toman en conta o tipo de alimento ou o seu simulante, as condicións de uso previstas do sistema envase-alimento e as condicións de tempo e temperatura nas que han de efectuarse as probas. A determinación da migración constitúe parte dos procedementos usados polas distintas lexislacións para a aprobación e control dos materiais e artigos en contacto con alimentos.

  • Ser adecuados. Na selección do material que se vaia a utilizar para o envase débense ter en conta a compatibilidade co alimento que se vai a envasar e a súa capacidade de protección en relación con alteracións, como a perda ou absorción de humidade, as reaccións oxidativas, perda ou absorción de compostos volátiles efectos indesexables da luz e posible contaminación de microorganismos.
    MATERIA PLÁSTICA E ADITIVO

    Establecer as migracións máximas permitidas e fixar unha lista positiva de monómeros e sustancias de partida autorizadas para a fabricación de materiais e obxectos plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos foron os obxectivos dun real decreto aprobado en maio de 2008. Neste contexto defínense dous aspectos fundamentais que se han de considerar: materia plástica e aditivo.

    Así, define materia plástica como un composto macromolecular orgánico obtido por polimerización, policondensación, poliadición ou outro procedemento similar a partir de moléculas de peso molecular inferior ou por modificación química de macromoléculas naturais. A devandito composto macromolecular poderán engadirse outras sustancias ou materias, consideradas aditivos.

    Doutra banda, un aditivo é toda sustancia incorporada aos polímeros durante os procesos de sínteses, elaboración ou transformación, co fin de facilitar os devanditos procesos ou modificar convenientemente as propiedades finais do produto acabado. Estes aditivos, con excepción dos colorantes, deberán figurar nas correspondentes listas positivas.