Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Plástico de uso alimentario

Actualízase a lista das sustancias autorizadas para a fabricación de materiais plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 26deFebreirode2009

Os plásticos constitúen un dos grupos de materiais que máis se utilizan na industria alimentaria como envases de alimentos. Por esta razón foron obxecto dun maior control e seguimento da Comisión Europea, que modifica periodicamente a lexislación comunitaria respecto diso seguindo as avaliacións da Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA, nas súas siglas inglesas). Agora, incorpórase á lexislación española unha directiva europea sobre este tipo de materiais co obxectivo de garantir a seguridade dos consumidores.


Un envase alimentario é calquera material que se utiliza para conter, protexer, distribuír e mostrar produtos alimentarios, desde a materia prima ata o produto terminado, e desde o fabricante ata o usuario ou consumidor. Resulta imprescindible que os materiais que se utilizan para a súa fabricación, que estean ou poidan estar en contacto cos alimentos, garantan a seguridade do produto. Entre os requisitos sanitarios que deben cumprir esíxeselles que non cedan ao alimento sustancias que sexan tóxicas, como metais pesados, nin outras sustancias orgánicas ou inorgánicas, como plastificantes, estabilizantes, pigmentos ou solventes, que representen un risco para a saúde.

En constante revisión

O desenvolvemento da tecnoloxía, xunto coa constante revisión que realiza a EFSA dos materiais en contacto cos alimentos, demandan actualizar este tipo de normas para garantir a seguridade dos consumidores. Froito desta necesidade aprobouse, no seo da UE, unha nova normativa que incorpora á nosa lexislación unha directiva europea sobre materiais e obxectos plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos.

Os materiais non deben ceder ao alimento ningunha sustancia estraña que modifique as súas características organolépticas nin prexudique a saúde do consumidor
As novas consideracións, establecidas polo Real Decreto 103/2009, inclúen unha lista de sustancias permitidas para a fabricación deste tipo de envases. O decreto, que está previsto que entre en vigor o próximo mes de marzo, incorpora á lexislación española novas sustancias autorizadas para a fabricación de materiais e obxectos plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos e regula determinadas condicións de ensaio. Tamén se adaptan as restricións ou especificacións doutras sustancias autorizadas anteriormente. Estas novas sustancias foron avaliadas favorablemente pola EFSA, polo que teñen todas as garantías en materia de seguridade alimentaria para a protección dos consumidores.

Seguindo estas premisas, o ano pasado xa se valorou o risco das sustancias avaliadas pola EFSA e determinouse unha data na que a lista de aditivos tíñase que converter nunha lista positiva e aclarar o papel da lista provisional de aditivos autorizados. A lista de aditivos que non se atopan autorizados no ámbito comunitario pero si no nacional pasará a incorporarse á lista definitiva antes do 1 de xaneiro de 2010, cando finalice a avaliación que realiza a EFSA. Polo momento, permítese a convivencia de ambas as listas de sustancias.

Ao non existir riscos sanitarios, posto que non se suprime ningunha sustancia anterior, establécese unha disposición transitoria de aplicación e prórroga de comercialización pola que o fabricado con anterioridade á data de prohibición poderá seguir comercializándose ata a finalización de existencias.

De obrigado cumprimento

Os materiais usados para a elaboración dos envases destinados a alimentos deben reunir polo menos as seguintes características básicas:

  • Ser inertes. Os materiais de envases non deben ceder ao contido ningunha sustancia estraña que implique dano á saúde do consumidor ou que modifique as características organolépticas do alimento. Isto refírese tanto á seguridade toxicolóxica do material do envase como a que a calidade do alimento non debe alterarse pola migración de sustancias químicas desde o envase aos alimentos, é dicir, pola transferencia de compoñentes do envase ao alimento. A velocidade de migración das sustancias químicas a través do envase para chegar ao alimento depende da temperatura e do tempo de exposición. Os métodos para determinar a migración toman en conta o tipo de alimento ou o seu simulante, as condicións de uso previstas do sistema envase-alimento e as condicións de tempo e temperatura nas que han de efectuarse as probas. A determinación da migración constitúe parte dos procedementos usados polas distintas lexislacións para a aprobación e control dos materiais e artigos en contacto con alimentos.
  • Ser adecuados. Na selección do material que se vaia a utilizar para o envase débense ter en conta a compatibilidade co alimento que se vai a envasar e a súa capacidade de protección en relación con alteracións, como a perda ou absorción de humidade, as reaccións oxidativas, perda ou absorción de compostos volátiles efectos indesexables da luz e posible contaminación de microorganismos.

MATERIA PLÁSTICA E ADITIVO

Establecer as migracións máximas permitidas e fixar unha lista positiva de monómeros e sustancias de partida autorizadas para a fabricación de materiais e obxectos plásticos destinados a entrar en contacto cos alimentos foron os obxectivos dun real decreto aprobado en maio de 2008. Neste contexto defínense dous aspectos fundamentais que se han de considerar: materia plástica e aditivo.

Así, define materia plástica como un composto macromolecular orgánico obtido por polimerización, policondensación, poliadición ou outro procedemento similar a partir de moléculas de peso molecular inferior ou por modificación química de macromoléculas naturais. A devandito composto macromolecular poderán engadirse outras sustancias ou materias, consideradas aditivos.

Doutra banda, un aditivo é toda sustancia incorporada aos polímeros durante os procesos de sínteses, elaboración ou transformación, co fin de facilitar os devanditos procesos ou modificar convenientemente as propiedades finais do produto acabado. Estes aditivos, con excepción dos colorantes, deberán figurar nas correspondentes listas positivas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións