Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Previr enfermidades alimentarias derivadas de froitas e verduras

Ao redor dun 2% das enfermidades por vía alimentaria que se rexistran ao ano en España teñen a súa orixe en froitas e verduras

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 21deOutubrode2010
Img frutas verduras Imaxe: digital cat

Froitas e verduras constitúen a base dunha alimentación sa e equilibrada, polo que na dieta diaria deben incluírse, segundo os nutricionistas, polo menos cinco racións destes produtos. Con todo, tamén poden ser fonte de enfermidades de transmisión alimentaria, aínda que só 2 de cada 100 patoloxías desenvolvidas a través dos alimentos en España teñen a súa orixe nelas debido, ao parecer, a unha deficiente manipulación tras a recolección.


Os problemas derivados do uso de praguicidas son os máis fáciles de controlar e supoñen menos riscos, mentres que os casos asociados aos microorganismos patógenos, como salmonella, preocupan de forma especial. Os estudos realizados neste sentido demostran que froitas e verduras non acedas (mazá madura ou leituga) son máis susceptibles de desenvolver unha carga de microorganismos fronte a outras máis acedas (laranxas ou tomates), onde é máis difícil que os microorganismos se multipliquen.

Con todo, aínda están presentes casos tan rechamantes como o ocorrido en 2008 en EE.UU., cando se rexistrou un importante brote de intoxicación alimentaria por salmonella en tomates e cuxa fonte de contaminación, ao parecer, tivo a súa orixe en auga contaminada. Microorganismos como salmonella ou E. coli relaciónanse a miúdo só con alimentos de orixe animal e, con todo, son causa frecuente de toxiinfecciones nas que interveñen alimentos como froitas ou verduras.

Factores craves
A recolección e a formación das persoas encargadas deste proceso son claves para previr riscos en froitas e verduras

Como medida de prevención para evitar estes riscos, expertos en seguridade alimentaria reunidos nas XX Xornadas Nacionais de Inspección da Carne e Seguridade Alimentaria, apuntan a necesidade de implantar medidas de formación e educación das persoas que interveñen tanto nos procesos de recolección como en etapas posteriores. Esta medida, que se cualifica como fundamental para garantir a seguridade alimentaria dos produtos, enmárcase nunha contorna laboral no que os recolectores son persoas desprazadas aos puntos de recollida, en ocasións desde lugares remotos, e sen unha formación sólida en materia de hixiene. Tamén se fai especial fincapé na importancia da dispoñibilidade de lugares concibidos para que estas persoas poidan lavarse as mans de forma periódica e teñan acceso a servizos hixiénicos adecuados.

Tamén os factores ambientais, como a calidade da auga de rega ou a posible presenza de metais pesados na zona de cultivo, así como a utilización adecuada dos produtos fitosanitarios, resultan claves na valoración final do risco asociado ao consumo de froitas e verduras. Unha vez que estas chegan ao fogar, hai que lavalas, xa que a través deste sinxelo proceso elimínase case por completo a posibilidade dunha contaminación microbiana. Case todas as froitas e moitas verduras consómense crúas e, por tanto, non se someten a un proceso de higienización a través da calor. En ocasións, é necesario aplicar un procedemento adecuado de limpeza, desinfección, aclarado e escurrido dos vexetais destinados a consumo en cru e respectar os pasos seguintes:

  • Eliminar as partes externas sucias, así como os exemplares podrecidos, gretados ou rotos.
  • Lavar con abundante auga potable.
  • Eliminar a auga de lavado.
  • Mergullar en auga cunhas pingas de lejía “apta para desinfectar a auga de bebida”. A cantidade dependerá da concentración do desinfectante. Se a lejía é de 35gr/l, a cantidade que se engadirá será de 2 ml por litro de auga.
  • Deixar en repouso durante uns 15 minutos.
  • Aclarar con abundante auga potable e escurrir.

Outras recomendacións para preservar a calidade hixiénico-sanitaria de froitas e verduras son:

  • Consumir as de tempada, no seu punto óptimo de maduración, frescas e sen mazaduras.
  • Manter nunha zona fresca, ben ventilada e sen humidade, a poder ser con repisas de aceiro inoxidable. Son moi poucas as froitas e verduras que requiren refrixeración para almacenalas, sobre todo, se se compran a diario. Cando leve a cabo este proceso, posto que o frío pode aumentar a súa duración, é posible refrigerar a temperaturas non moi baixas (6-8 ºC). Tamén se poden manter en refrixeración tras lavalas, secalas e envasarlas ao baleiro. No caso dos plátanos, nunca se han de manter en neveira, senón a temperaturas de 12-14 ºC para evitar o “dano por frío”.
  • Almacenar fóra de bolsas de plástico (a non ser que estea furada), xa que algúns “respiran” e almacenan humidade.
  • Non é aconsellable almacenar xuntas diferentes froitas ou froitas e hortalizas porque unhas poden influír na maduración doutras.
  • Debe establecerse unha inspección coidadosa e diaria do seu estado, xa que estes produtos deterióranse de forma moi rápida.

A PEL, COMESTIBLE?

Img piel
Segundo manifesta a Axencia Española de Seguridade Alimentaria (AESAN), inxerir froitas peladas ou con pel non se pode considerar unha cuestión relativa á seguridade alimentaria. O consumo de froitas sen pelar é unha situación contemplada na avaliación de riscos que se realiza de maneira obrigatoria e previa ao uso de praguicidas en alimentos e na fixación do correspondente Limite Máximo de Residuos (LMR). A autorización para usar un produto fitosanitario require a avaliación previa das consecuencias que iso leva para a saúde dos consumidores.

Na mencionada valoración téñense en conta os efectos a curto e longo prazo desa inxesta, así como as consecuencias nos grupos máis vulnerables da poboación, como os nenos, desde un enfoque do “peor caso posible”, é dicir, a situación na que, tras realizar ensaios supervisados, detectouse a maior presenza de residuos na froita. Só no caso das froitas de pel non comestible (como laranxas, kiwi ou plátanos) poden, se é necesario, avaliarse e lembrar que a cantidade teórica máxima de residuos que se poderían inxerir está reducida, xa que se eliminou a pel, que a miúdo retén a maior parte dos residuos das sustancias químicas empregadas.

Só cando se realizou esta avaliación de riscos pódese autorizar o uso do praguicida e nunhas condicións que sexan as necesarias para asegurar a protección fitosanitaria sen comprometer a saúde do consumidor. Só poden comercializarse as froitas que cumpren con este Límite Máximo de Residuos.

Á marxe do exposto, se por cuestións relativas aos valores nutricionais, sobre todo polo seu alto contido en fibra , óptase por consumir a pel da froita, recoméndase sempre lavala. A finalidade é eliminar tanto residuos de praguicidas como sucidades e restos de terra que poden achegar ao alimento bacterias, virus, parásitos e outros contaminantes como o chumbo. As froitas e verduras deben lavarse baixo un chorro de auga potable. Se están moi sucias, poden mergullarse ou empregarse desinfectantes como a lejía de uso alimentario e despois aclararse con auga limpa.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións