Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Que aditivos contén o paté e por que se utilizan?

O paté elabórase triturando os ingredientes principais ata que se forma una emulsión. Para que se manteña co tempo, é necesario engadir outros ingredientes e sustancias

pate sin aditivos Imaxe: natic_ua

A oferta de patés creceu nos últimos anos. Se antes limitábase aos patés de fígado de porco, hoxe atopamos infinidade de opcións paira satisfacer case todos os gustos: de anchoa, de atún, de pito, de pavo… e, por suposto, con diferentes especias. Os ingredientes do paté son cada vez máis variados, pero que pasa cos seus aditivos e conservantes? Neste artigo contámosche cales se usan e paira que e veremos si son mellores os patés sen aditivos. Ademais, abordamos as vantaxes e inconvenientes de decantarnos por un paté en envase de vidro ou de metal.

O paté elabórase triturando os ingredientes principais (un rico en proteínas, como a carne ou o fígado; outro rico en graxas, como o touciño ou o aceite; e auga) ata que se forme una emulsión. Pero, para que esta emulsión mantéñase co tempo e non se separe a auga, é necesario engadir outros ingredientes, como sal e sustancias que actúen como estabilizantes e emulgentes. 

Algunhas marcas, utilizan ingredientes como leite en po ou fécula de pataca paira facilitar a formación da emulsión que constitúe o paté e favorecer a retención de auga. Outras, en cambio, empregan directamente aditivos que cumpren a mesma función. Por exemplo, no canto de ovo ou soia, poderíase usar lecitina, que é una sustancia que está presente de forma natural en ambos os alimentos e que se emprega como aditivo, clasificado co código E322. Así non é necesario utilizar todo o ovo, senón só o composto que cumpre a función que nos interesa.

Os aditivos do paté

Adóitase pensar que os aditivos son sustancias estrañas, procedentes de sospeitosos laboratorios, pero en realidade trátase dun grupo de compostos moi heteroxéneo que ten diferentes orixes (por exemplo, o ovo) e moi distintas características. Outras sustancias que tamén se usan como emulgentes e estabilizantes nalgúns patés son os fosfatos (E450, E451) ou o mono- e diglicéridos de ácidos grasos (E471).

O que teñen en común os aditivos é que se utilizan nos alimentos paira cumprir una determinada función tecnolóxica. Por exemplo, nalgúns patés, ademais de estabilizantes e emulgentes, tamén se empregan os seguintes:

  • Colorantes. Como o extracto de pemento, que se utiliza paira achegar cor ao produto.
  • Potenciadores de sabor. Como o glutamato de sodio, úsase paira realzar o sabor do produto.
  • Conservantes. Como o nitrito sódico ou os sulfitos, que cumpren diferentes funcións, como evitar o desenvolvemento de microorganismos patógenos ou alterantes (especialmente una vez aberto o envase), melloran a cor (os nitritos) e evitan que o produto se oxide (os sulfitos).
  • Antioxidantes. Como o ascorbato sódico, que evita que o produto se oxide, o que daría lugar a coloraciones escuras.

Paté sen aditivos

Os medos cara aos aditivos débense a moitos motivos, como a difusión de bulos, a desinformación e os reclamos que ás veces se utilizan nas etiquetas dalgúns alimentos, nos que se destacan as mensaxes “100 % ingredientes naturais” e “sen aditivos”. En realidade, trátase de sustancias seguras e que non inflúen sobre as características nutricionais do alimento.

Neste sentido debemos prestar atención aos ingredientes principais e, sobre todo, ao alimento no seu conxunto. Un paté de anchoas composto por un 51 % de crema de pataca e tapioca, cun 4 % de sal non é recomendable, a pesar da ausencia de aditivos.

Paté en envase de vidro ou de metal?

Estes produtos véndense habitualmente en dous formatos: envases de vidro ou de metal. Desde o punto de vista práctico, estes últimos son máis lixeiros e impiden o paso da luz, así que protexen o produto das oxidaciones. Pola súa banda, os de vidro son máis fáciles de abrir e, una vez acabado o produto, podemos reutilizar o envase (aínda que non son aptos paira elaborar conservas caseiras, xa que, paira iso, necesítanse, polo menos, tapadeiras novas para que pechen hermeticamente e non presenten danos que poderían comprometer a seguridade do produto).

En canto á sustentabilidade, é moi difícil comparar o impacto ambiental duns e outros, xa que, paira iso hai que ter en conta todo o ciclo de vida do produto, desde a súa produción até o seu transporte e reciclaxe. Así, os envases de metal son reciclables e máis lixeiros, pero conteñen una tapa de plástico que, normalmente, adoita ser de orixe non renovable. Pola súa banda, o vidro é tamén reciclable, pero ten maior peso, polo que na fase do seu transporte xéranse máis emisións de CO2.

Para acceder a máis contidos, consulta a revista impresa.

Etiquetas:

aditivo paté-gl

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións