Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Que diferenzas hai entre o peixe salvaxe e o peixe de acuicultura?

Segundo a Comisión Europea, un 18 % dos consumidores españois non son capaces de diferenciar un produto salvaxe doutro de orixe acuícola

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 30deNovembrode2020
    Una versión anterior de este artículo se publicó el 8 Novembro de 2018 - Optimizado por Consumer EROSKI el Luns, 30deNovembrode2020
lubina Imaxe: Omi Sido

En 2014, a poboación mundial consumiu por primeira vez na historia máis pescado cultivado que capturado no medio natural. Só no noso país cultívanse, ao ano, máis de 350.000 toneladas de produtos acuáticos. Segundo a Comisión Europea, un 18 % dos consumidores españois nin sequera diferencia entre un produto salvaxe doutro de orixe acuícola. O presidente do comité científico da Sociedade Española de Dietética e Ciencias da Alimentación (SEDCA), Jesús Román, asegura que, en catas a cegas, resulta case imposible distinguilos. Nesta reportaxe comentamos as características do peixe de fiscifactoría.

Desde que comezou a acuicultura en España, na década do setenta, a actividade non parou de crecer. En 2018 cultiváronse preto de 350.000 toneladas de produtos acuáticos, segundo o informe da Asociación Empresarial de Acuicultura de España (Apromar). O que máis: o mexillón, a robaliza, a troita arco iris e a dourada. A súa produción repártese entre as 5.105 piscifactorías que existen no noso país, a maioría en instalacións mariñas (4.782).

Estas cifras demostran a importancia da acuicultura para a economía, pero tampouco hai que esquecer a súa achega á sustentabilidade. A pesca intensiva, a sobreexplotación dos caladoiros e o consumo excesivo de produtos do mar reduciu de maneira considerable a capacidade dos stocks pesqueiros. De aí a transcendencia de que a produción de peixes de cultivo garantir, de forma eficiente e sustentable, que haxa suficiente peixe para alimentar á poboación.

Peixe salvaxe e peixe de granxa: diferente composición nutricional

O produto de piscifactoria presume de calidade e de frescura garantida, segundo o centro tecnolóxico experto en innovación mariña e alimentaria AZTI. Tanto, que o consumidor pode telo na súa mesa o mesmo día da súa recolección. Ademais, os exemplares de granxa son moi saudables. Do mesmo xeito que os salvaxes, considéranse unha fonte importante de nutrientes, como proteínas, vitaminas e minerais.

Con todo, diferentes investigacións confirman que a súa composición é lixeiramente diferente. O peixe acuícola presenta máis graxas e a proporción das insaturadas (é dicir, as boas) é menor, polo que os beneficios nutricionais son inferiores. A razón desta diferenza é a alimentación do animal. O peixe salvaxe obtén o omega 3 das plantas mariñas, mentres que o de acuicultura, na súa maioría, aliméntase a base de pensos, que conteñen menos proporción deste nutriente. Por isto, investigadores europeos traballan para optimizar a composición dos pensos acuícolas. É o chamado proxecto OMEGA3MAX, creado en 2016 e financiado con fondos da Unión Europea (UE).

Que comen os peixes de piscifactoría?

acuicultura
Imaxe: Getty Images

A pesar deste déficit, a alimentación dos peixes de crianza está tan controlada que garante a calidade. A normativa europea actual sobre seguridade alimentaria e alimentación animal é das máis esixentes do mundo.

Na fase larvaria, estes peixes nútrense de microorganismos e de artemia, un pequeno crustáceo que se enriquece con ácidos grasos. Unha vez que se fan maiores, cada especie crece a base de pensos creados especificamente para eles. Na súa composición empréganse ingredientes como a fariña de peixe, que destaca polo seu alto contido en proteínas, e os aceites, tamén de peixe, que son a mellor fonte de ácidos grasos (e a súa achega de omega 3). Nos últimos anos, ademais, aumentouse nos pensos a porcentaxe de ingredientes vexetais, como cereais, millo ou soia, para facelos máis sustentables.

A dúbida máis frecuente por parte dos consumidores é se estas diferenzas afectan o sabor. Segundo a Comisión Europea, un 18 % dos consumidores españois nin sequera diferencia entre un produto salvaxe doutro de orixe acuícola. O presidente do comité científico da Sociedade Española de Dietética e Ciencias da Alimentación (SEDCA), Jesús Román, asegura que, en catas a cegas, resulta case imposible distinguilos: “Os de acuicultura adoitan ser máis pequenos e menos maduros, o que afecta o seu sabor, que depende en boa parte do que comen os peixes. Non é que os de piscifactoría saiban menos, é que sempre comen o mesmo e o seu sabor é estándar. Os peixes salvaxes comen o que hai”.

Menos metais pesados e libres de anisakis

Con todo, a balanza inclínase en favor dos peixes de granxa no que ao control sanitario refírese, grazas á súa rastrexabilidade; é dicir, sabemos como se criaron e como se alimentaron, polo que o seguimento é máis exhaustivo que nos peixes salvaxes. Isto fai que estes produtos conteñan menos niveis de metais pesados (mercurio, chumbo e cadmio), como demostran diversos estudos, entre eles o informe ‘Caracterización da calidade do peixe de crianza’, elaborado pola Xunta Nacional Asesora de Cultivos Mariños (JACUMAR) de 2012.

Á súa vez, sortean outro dos problemas máis importantes da inxesta de peixe: o anisakis. Este parásito, presente nalgunhas especies, transmítese ao ser humano e provoca trastornos gastrointestinales e alérxicos. E os exemplares acuícolas están libres del, un feito que foi corroborado por numerosas investigacións científicas, como a elaborada polo Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC) xunto á Agrupación de Defensa Sanitaria de Acuicultura da Comunidade Valenciana.

Por iso, a Unión Europea estableceu en 2011 unha modificación no seu regulamento pola que os peixes cultivados non teñen que pasar un proceso de conxelación para ser consumidos crus ou semicrudos en hostalaría e restauración. Pola contra, é un tratamento obrigatorio para os peixes salvaxes.

Img portada consumer octubre 2018Para acceder a máis contidos, consulta a revista impresa.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións